2018Adimitrioutext ImgL


 

Δοτές αλήθειες, δοτές αξίες και αντιλήψεις, δοτές επιλογές και ανάγκες, δοτές στάσεις ζωής, τελικά δοτές ζωές. Κάπως έτσι πορευόμαστε οι περισσότεροι, ετεροκατευθυνόμενοι και ετεροπροσδιοριζόμενοι, δίχως ταυτότητα, δίχως πραγματικό εαυτό.
Μεγαλώνουμε μέσα σ΄ ένα σύστημα που καθορίζει όλα τα πρέπει και τα μη. Με τα μπράβο, τις επιπλήξεις και τις τιμωρίες

alithies dimitriou

πιστοποιείται στο ξεκίνημά μας το αν είμαστε ή όχι καλά παιδιά εθιζόμενοι στην ανάγκη και στην μετέπειτα ενήλικη ζωή μας να μην αρκούμαστε στην εσωτερική αποδοχή αλλά να αναζητούμε τη συναίνεση και την επιβράβευση των σημαντικών άλλων για να αισθανόμαστε ότι είμαστε σωστοί.

Οι “χρηστοί κανόνες”

        Και βέβαια οι χρηστικοί κανόνες επιβίωσης για κάποιο χρονικό διάστημα επιβάλλονται από την ανεπάρκειά μας τη βιολογική και την πνευματική. Αργότερα για την κοινωνική μας ένταξη επίσης απαιτείται η συμμόρφωση σε κοινά παραδεκτούς κανόνες συμβίωσης και επικοινωνίας. Και είναι σωστό να γίνεται αξιοποίηση της σωρευμένης ανθρώπινης εμπειρίας και γνώσης. Αυτό στα πρώτα χρόνια της ζωής μας και μας προστατεύει από κάθε είδους κακοτοπιές και μας γλυτώνει από χρόνο και κόπο.

Όμως αν συνεχίσουμε να ζούμε με δανεικούς τρόπους και κώδικες, αν επιτρέπουμε να εισχωρούν στο νοητικό και συναισθηματικό μας κόσμο έτοιμες, κονσερβαρισμένες έξωθεν κατασκευές, είτε γιατί θέλουμε να αποφύγουμε τη βάσανο και τον κάματο, που προϋποθέτει μια δική μας επεξεργασμένη θέση, είτε γιατί το να μοιράζεσαι και να συμμορφώνεσαι με απόψεις κοινότοπες και αποδεκτές από την πλειοψηφία, σου δίνει μια θέση ασφάλειας μέσα στο σύστημα της κοινότητας, στην οποία ανήκεις, τότε έρχεται μια στιγμή που δεν ξέρεις αν ζεις τη δική σου ζωή ή τη ζωή των άλλων. Μέσα σε θεσμοποιημένα, καλά εδραιωμένα συστήματα, όπως η οικογένεια, το σχολείο και όλη η εκπαιδευτική πυραμίδα, η εκκλησία, ο εργασιακός χώρος, το πολιτικό κόμμα κ.ο.κ, δημιουργούνται ιεραρχικά δομημένες σχέσεις, όπου αυτός που έχει την εξουσία, αυτός που διαθέτει την αδιαφιλονίκητη γνώση, a priori ξέρει καλύτερα, άρα μπορεί και επιβάλλει την άποψή του ως θέσφατο χωρίς αντίδραση ή προβληματισμό. Μέσα σε οριοθετημένες διαπροσωπικές διατάξεις, όπου οι μακρόχρονες παγιωμένες καταστάσεις παράγουν σιγουριά και ασφάλεια αλλά και ακαμψίες και αγκυλώσεις, δύσκολο σίγουρα να δοκιμάσεις να πειραματιστείς με καινούργια υλικά, να τολμήσεις αναπροσδιορισμούς, αναμοχλεύσεις, αναθεωρήσεις, ανακατατάξεις. Δύσκολο να αφήσεις τα γνώριμα μονοπάτια για να ανοιχτείς στο χάος της αναζήτησης δικών σου πεποιθήσεων, διαμόρφωσης ενός δικού σου καταστατικού χάρτη πόρευσης στη ζωή. Στην περίπτωση αυτή το δίχτυ προστασίας και ασφαλείας κινδυνεύει να σκιστεί και οι φόβοι για το καινούργιο και άγνωστο ορθώνονται πραγματικά βουνά. Άλλωστε το να ενσωματώνεις και να ενστερνίζεσαι αλλότριες αλήθειες δίνοντας σε κάποιους άλλους,- γονείς, δασκάλους, ιδεολογικούς μέντορες, θρησκευτικούς ποιμένες, πολιτικούς ηγέτες και κάθε είδους καθοδηγητές- τον έλεγχο των επιλογών σου, τη δύναμη να κινούν τα νήματα της ύπαρξής σου, σε απαλλάσσει ηθικά και από την ευθύνη των πράξεών σου. Όμως μαζί με την ευθύνη της ζωής σου έχεις παραδώσει και την ίδια σου την ελευθερία. Πολύ βαρύ το τίμημα, αν δεχτούμε ότι το ταξίδι της ζωής έχει νόημα μόνο ως ταξίδι προς την ελευθερία.

 

Τα δικά μας σήματα πορείας

        Έτσι δοσμένες αλήθειες δογματικού κύρους, αδιαπραγμάτευτες και μη αναθεωρούμενες γίνονται τείχη, που δε μας επιτρέπουν να εξερευνήσουμε τον κόσμο έξω από μας και μέσα μας χαρτογραφώντας νέους δικούς μας οδικούς χάρτες, ανακαλύπτοντας και διαμορφώνοντας τα δικά μας σήματα πορείας, τις δικές μας αλήθειες. Αυτές που βγαίνουν μέσα από το μόχθο της αναζήτησης του καινούργιου, του φωτισμένου από τα νέα επιστημονικά συμπεράσματα, που αντιστοιχούν στο ύψος του ανθρώπου, Αυτές που θα μας κάνουν πραγματικούς πρωταγωνιστές της ζωής μας, υποκείμενα και όχι αντικείμενα της μικρής προσωπικής μας ιστορίας αλλά και της μεγάλης ιστορίας του κόσμου.

 

ΔΟΤΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Αυτές τις αλήθειες,
αυτά τα αόρατα γιατρικά
που αποκοιμίζουν συνειδήσεις
και ξυπνούν λαχτάρες,
αυτά τα νυστέρια
που ευνουχίζουν το αυριανό ξημέρωμα
και θεραπεύουν νυχτερινούς εφιάλτες
αυτά τα βάρη,
που πάνω από τη σκέψη μας βουνά στοιβάζουν
και δυναμίτες κρύβουνε στα έγκατά τους,

Αυτές,
αυτές τις παγωμένες ακαμψίες
αυτές, τις πυρωμένες λάβες
αυτές τις Ερινύες και τις Σειρήνες,
τις ευλογίες και τις κατάρες
αυτές τις πόρνες και τις μάνες,

Αυτές
θέλω να πιάσω από τα μαλλιά
καμμιά τους να μη λυπηθώ,
καμμιά να μη με σκιάξει
έντρομες και γυμνές,
απορημένες και γονατιστές
μπροστά στα πόδια μου να ανακρίνω:
Ποιες είσαστε μωρέ δοτές και ποιες δικές μου;

Ποιες σφηνωθήκατε στα σπλάχνα μου
απ' τις ευνουχισμένες μητρικές αγάπες;
Ποιες από ανεγκέφαλους δασκάλους του συρμού;
Ποιες από αγύρτες υπηρέτες μιας άθλιας σκοπιμότητας;

Και ποιες βαδίζετε με βλέμμα αταλάντευτο
το λατρεμένο ανηφορικό,
το κακοτράχαλο γεμάτο αγκάθια μονοπάτι,
αυτό που επέλεξα συνειδητά σαν πολικό αστέρα
τα βήματά μου να φωτίζει;

Αντώνη Δημητρίου

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση