2018Adimitrioutext ImgL


 

Σε μια εποχή ταραγμένη από τα πάθη και την ιδεολογική σύγχυση που έφερε η ήττα των κοινωνικών δυνάμεων που αγωνίστηκαν για την πραγματική απελευθέρωση του τόπου ο ποιητής δε μένει στην αγωνία και στο θρήνο για ό,τι χάθηκε. Οι ηττημένοι στρατιωτικά και πολιτικά δεν ηττήθηκαν ποτέ ηθικά. “Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.”

kastro dimitriou

Η ήττα μπορεί να προκύψει για λόγους, που δεν είχαμε τη δυνατότητα να ελέγξουμε. Μπορεί η αλήθεια που φανταστήκαμε να μη ταυτιζόταν με την αλήθεια αυτών στους οποίους πιστέψαμε, μπορεί εκείνοι στους οποίους στηριχθήκαμε κάθε άλλο παρά να ήταν “δικοί” μας, μπορεί ακόμη και οι δικές μας οι δυνάμεις να μας πρόδωσαν, χίλια δυο “μπορεί”. Το κύριο για μας είναι πως δεν απεμπολήσαμε το όραμά μας, πως δεν εγκαταλείπουμε την παρτίδα και σαν τον “τρελό” στο σκάκι κινούμαστε απειλητικοί απ΄ τη μιαν άκρη της αρένας στην άλλη, αμφισβητώντας ταμπού και στερεότυπα, σαρώνοντας αυτούς που στάθηκαν “λίγοι” για μια παρτίδα τέτοιου μεγέθους. Μια παρτίδα που δεν έχει τέλος γιατί το “πιο ανθρώπινο” δεν έχει τέλος.

 

Το σκάκι


Έλα να παίξουμε.
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου.
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)
Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τί τους θέλω;

(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)
Όλα, και τ’ άλογά μου θα σ’ τα δώσω
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ώς την άλλη

Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.

Μανώλη Αναγνωστάκη 1954

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση