2018Adimitrioutext ImgL


 

Περπατώντας στην ομίχλη

Πορευόμαστε σε ομίχλη πυκνή.
Λίγα βήματα ζωής διακρίνουμε
κι αυτά θαμπά.

omihli ImgF
Δε διαλύεται από μόνη της η ομίχλη,
πέτρα βαριά που μας συνθλίβει.
Εκτός κι αν αποφασίσουμε
να ζωγραφίσουμε έτσι όπως τον θέλουμε
το δικό μας ουρανό
και το δικό μας ήλιο.
Εκτός κι αν ύστερα φωνάξουμε
πως ούτε ο ουρανός ούτε ο ήλιος
ανήκουν μόνο σε μας.
Εκτός κι αν πάρει τη φωνή μας ο αντίλαλος
μέχρι τα πέρατα της γης
πως ο ουρανός κι ο ήλιος που ζωγραφίσαμε
ανήκει στο αύριο.
Το έδαφος που περπατάμε είναι νωπό
μουσκεμένο από τις χθεσινές μπόρες
λιπασμένο από τα φύλλα
που πέσανε στη μάχη με το χειμώνα.
Έδαφος ανυπόμονο και πρόσφορο.
Σκύβουμε κι ανοίγουμε με τα χέρια μας
ένα μικρό λακκουβάκι σε σχήμα αισιοδοξίας.
Δίνουμε ένα φιλί στην καρδιά μας
την καταθέτουμε
και περιμένουμε.

 

Αντώνη Δημητρίου

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση