2018Adimitrioutext ImgL


 

Πρώτα ένας δημιουργός σχεδιάζει στο μυαλό του μια καινούργια ομορφιά. Στη συνέχεια τη γεννάει. Δύσκολος τοκετός γεμάτος κέφι, χαρά, δάκρυ και πόνο. Το μάρμαρο δεν είναι και το πιο εύκολο υλικό. Σμιλεύει και τα μάτια του πονούν. Λειαίνει

dilos DIOTI

τις μορφές υπομονετικά για να λειανθούν οι ευαισθησίες των ανθρώπων. Παραδίδοντας το έργο του καταθέτει και την ψυχή του στο χρόνο.
        Κι ύστερα έρχονται άλλοι άνθρωποι. Ζουν το έργο, το θαυμάζουν και προσπερνούν για να περάσουν από μπροστά του κι άλλοι κι άλλοι κι άλλοι. Κάποιοι για να ξεδιψάσουν, κάποιοι μόνο για να το χαϊδέψουν με το μάτι τους, κάποιοι άλλοι για να το δολοφονήσουν με το στιλέτο της αμάθειάς τους, καθένας με ότι εργαλείο κουβαλάει πάνω του
        Πάνω απ΄ τους περαστικούς στέκεται ο θεός Χρόνος. Κι αυτός δεν είναι παρά ένας μεγάλος δημιουργός. Μόνο που δεν κατέχει από ανθρώπινες δημιουργίες και σαρώνει με την ανάσα του ότι βρει μπροστά του. Κρατάει στα χέρια του ένα πινέλο και αυτοσχεδιάζει επιζωγραφίζοντας ότι βρεθεί μπροστά του με πράσινη, κόκκινη, γκρίζα και καφετιά σκουριά. Από κοντά και η θεά Γη, που επιμένει να καταθέτει τη δική της άποψη με την ίδια πάντα λογική αλλά με ανανεωμένη κάθε εποχή ματιέρα. Πρασινόχρωμα αγριόχορτα, λευκοκίτρινες μαργαρίτες, μαυροκόκκινες παπαρούνες, πορτοκαλί λειχήνες, όλα σπαρμένα δεξιά κι αριστερά με την αρμονία του τυχαίου.
        Κάποια στιγμή κάποιος διαβάτης κοντοστέκεται. Παρατηρεί σιωπηλός, αντιλαμβάνεται τη δημιουργία, αυτό το αέναο παιχνίδι του ανθρώπου και του χρόνου κι αποφασίζει να το καταγράψει. Γίνεται όμως κάτι τέτοιο; Δε γίνεται. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σκιτσάρει τη στιγμή που σκίρτησε η δική του καρδιά. Και ξεκινά τη δική του ζωγραφιά.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση