2018Adimitrioutext ImgL


 

Αχ αυτά τα Άλφα...

Αραδιάζω:
Άνθος, τα εγγόνια μου, τα παιδιά όλου του κόσμου
Αλησμόνητοι, οι Αγαπημένοι που φύγανε.
Αγωνιστές, Ατσάλινοι, οι λαϊκοί μας ήρωες

Δεν ξέρω πως διαβάζεται ένα ποίημα.
Στο μυαλό μου πάντα τριγυρίζουν χίλιες σκέψεις.
Μιλάμε για την εποχή της αθωότητας .
Mιλάμε για το παιδί που ο καθένας μας κουβαλάει μέσα του.

“Τι λες, πάμε να ζωγραφίσουμε αύριο μαζί;” Φτασμένος χαράκτης- ζωγράφος ο Βασίλης Χάρος, με διεθνείς διακρίσεις και με δεκάδες ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, πρότεινε σε μένα, έναν απλό ερωτευμένο με τα χρώματα να ζωγραφίσουμε πλάι-πλάι. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Την άλλη μέρα το πρωί, με μία κασετίνα

Δίχως θύμηση

Με το δέντρο της αμίλητο

Προς τη θάλασσα

Ξεχάστηκε βραδιάζοντας

Τα νησιά

Κείνο που θυμάμαι απ’ τα νησιά μας
είν’ η αμμουδιά της Ζάκυνθος
της Κέρκυρας τα περιβόλια
της Ρόδου το μεγάλο κάστρο.

Θα τολμήσω

Αν σου πω ένα τραγούδι
θα γλυκάνουν τα μάτια σου
και μ΄ έναν αναστεναγμό

«Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη

σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.»

Έρωτας είναι η φύση
κι εγώ κρυφό δεν το 'χω.
Έρωτας δίψα και καημός
των μυστηρίων που κρύβει ο άσβεστος πόθος.

Κομψά πηλοτεχνήματα τα ακροκέραμα, που έρχονται από το πολύ μακρινό χτες, τότε που ο άνθρωπος δημιουργούσε, που με τα απλά υλικά που έβρισκε γύρω του γινόταν τεχνίτης αλλά και καλλιτέχνης, που η χρηστικότητα πήγαινε αντάμα με την αισθητική και το κάλλος και κυρίως τότε που ο χρόνος δεν ήταν χρήμα με απόλυτο στόχο το κέρδος.

Ξεχειλίζει από χαρά και αισιοδοξία το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη. Γίνεται ένα χειμαρρώδες λυρικό παραλήρημα, ένας ύμνος στις αρχέγονες δυνάμεις της ζωής, σ΄ αυτές, που λέει ο ποιητής ότι “ανοίγουν τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων, στο στήθος των βαθιών ονείρων”.

Για μια στιγμή μονάχα αν ήμουν
Στεγνό λαχάνιασμα στ' άχρωμα χείλια δρομέα
Ή αδέξια ραμμένο μπάλωμα στ' άπλυτο ρούχο φοιτητή
Αλήθεια σ' ένα στόμα κοριτσιού

Μ΄ αγαπά -δε μ΄ αγαπά.

Το παιδί μαδάει μαργαρίτες.

Μ΄ αγαπά δε μ΄ αγαπά
Μ΄ αγαπά δε μ΄ αγαπά

Το παιδί παίζοντας μαδάει μαργαρίτες
και ρωτάει κι αναρωτιέται
γιατί κάνει όνειρα. Έχει ελπίδες

Δεν αντέ­χω τα πα­ρά­θυ­ρα χωρίς θέα
 

«Είμαι ένας απλός, κα­θη­με­ρι­νός, αι­σιό­δο­ξος άν­θρω­πος.
Αλλά, δεν αντέ­χω τα πα­ρά­θυ­ρα χωρίς θέα.
Τα πα­ρά­θυ­ρα βρί­σκο­νται εκεί για να τα­ξι­δεύ­ουν τη ματιά.
Για ν’ απο­κα­λύ­πτουν ορί­ζο­ντες.

Οι λίμνες… Πρόσεξες ποτέ τις λίμνες;
Δεν είναι σαν τις θάλασσες.
Οι θάλασσες μιλούν… Τραγουδούν.
Οι λίμνες ονειρεύονται!

(Αλκυόνης Παπαδάκη)

"Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι." λέει ο Οδυσσέας Ελυτης. "Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους". Και θεωρεί ότι είναι μεγάλος αριθμός το τέσσερα. Ψάχνει την ευτυχία στα πετροράδικα, στις μουσικές και τις ευωδιές. Δε φοβάται να θυμάται.

Πόρτα παλιά ...Πόρτα κλειστή.. Πόρτα μανταλωμένη..Με τα σημάδια του καιρού σ όλο της το κορμί...
Με το ξύλο της σκαμμένο απ του καλοκαιριού τη ζέστη κι απ της βροχής και του χιονιού το σάπισμα, το ύπουλο κι αργό ...

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρὰ
που παίζουν στα περβόλια με τα κρόσσια του ήλιου,

Περπατώντας στην ομίχλη

Πορευόμαστε σε ομίχλη πυκνή.
Λίγα βήματα ζωής διακρίνουμε
κι αυτά θαμπά.

Όταν η ιστορία χάνεται μέσα στην αχλύ του χρόνου και γίνεται θρύλος, όταν το παραμύθι, η μουσική και το τραγούδι αναλαμβάνουν να ζωντανέψουν τη δική τους μαγική αλήθεια τότε και οι λίμνες δανείζονται λίγο από την ομορφιά του μύθου και γίνονται ένα μαζί του.

Ο πυροβολισμός

Αντάμωσε τη γύμνια ο χειμώνας.
Τα χρώματα γκριζάρισαν
στο άκουσμα του πυροβολισμού.
Πέτυχε ή όχι το στόχο

Πρώτα ένας δημιουργός σχεδιάζει στο μυαλό του μια καινούργια ομορφιά. Στη συνέχεια τη γεννάει. Δύσκολος τοκετός γεμάτος κέφι, χαρά, δάκρυ και πόνο. Το μάρμαρο δεν είναι και το πιο εύκολο υλικό. Σμιλεύει και τα μάτια του πονούν. Λειαίνει

Είναι μεγάλη αγάπη ο σπουργίτης. Ένα μικρό πουλί κοινωνικό και γηγενές σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Φωλιάζει σε κοιλότητες, δέντρα και θάμνους και η φωλιά του είναι τσαπατσούλικη. Όταν κρυώνει χώνει το κεφαλάκι του μέσα στο σώμα του και γίνεται μια τόση δα μικρή μπαλίτσα.

Τί μπορεί να γίνει όταν ένα πρωί του Νοέμβρη χτυπήσει το τζάμι του παραθύρου σου ένα μικρό χνουδωτό πουλάκι μ έναν εντυπωσιακό πορτοκαλοκόκκινο λαιμό; Όταν σε κοιτάξει με νόημα ένας μικρός κοκκινολαίμης, που χαρούμενα ραμφίζει χοροπηδώντας από κλαδάκι σε κλαδάκι;

-«Έγινε λίμνη η μοναξιά

έγινε λίμνη η στέρηση
ανέγγιχτη κι αχάραχτη.»
(Γ. Σεφέρης)

ΤΟ ΝΕΡΟ ΘΥΜΑΤΑΙ

Γιάννη Ασημακόπουλου

 Το νερό θυμάται, ανεβαίνει στον ουρανό κι από ‘κει ψηλά αποφασίζει να

πέσει, να φτάσει στα υπόγεια, να φτιάξει λίμνες, ποταμούς, να πλουτίσει

τη θάλασσα με αναμνήσεις, εικόνες, λαλιές που άρπαξε απ’ τον αέρα

καθώς ταξίδευαν.

Μπαμπακούλια κι αγκάθια.

Πρινερά και ασπάλαθοι.
Αγκάθια που καιροφυλακτούν για να ξεσκίσουν τον περαστικό.
Ξερολιθιές. Κάπου κάπου μια σπιθαμή χώμα.
Και κάπου ανάμεσα ξεπετιούνται τα μπαμπακούλια

       Ποια είναι η αγάπη του ποιητή; Τι είναι αυτό που τον κάνει για χάρη της "να λιώνει χιλιάδες τόνους γλωσσικό μετάλλευμα;" που του φουσκώνει τα πανιά για να σαλπάρει σε ταξίδια μακρινά σ άγνωστες θάλασσες, αφού το κάθε ποίημα είναι μια πορεία στα σκοτεινά χωρίς χάρτη και πυξίδα; 

Ο λαϊκός μας πολιτισμός είναι δεμένος με την ιστορία, τη γλώσσα, την ποίηση, την ψυχή του μαχόμενου και χειμαζόμενου λαού μας στις πιο καλές του ώρες, τις ώρες της ανάτασης και της αντίστασης σε κάθε δυνάστη, εξωτερικό αλλά και εσωτερικό.

Με την εμφάνιση του εμπρεσιονισμού στα μέσα του 19ου αιώνα ξεκίνησε η έντονη αμφισβήτηση της ακαδημαϊκής ζωγραφικής της εποχής εκείνης, που ωραιοποιούσε το αποκρουστικό πρόσωπο της άρχουσας τάξης. Σήμανε την αρχή της διάσπασης χρωμάτων και μορφών, φτάνοντας στην πλήρη αφαίρεση.

Θερινή κατοικία των θεών του Ολύμπου και πατρίδα των Κενταύρων το Πήλιο. Εκεί η φύση γεννά όλα τα χρώματα και τα μοιράζει απλόχερα σ' όλες τις εποχές του χρόνου. Κάθε εποχή και κάθε ώρα αναδύει ένα σπάνιο μπουκέτο θεσπέσιων χρωμάτων.

 Η γυναικεία μορφή είναι συνώνυμη της καμπύλης και της ομορφιάς των λουλουδιών. Πως θα μπορούσε να αποδοθεί μια γυναικεία μορφή ζωγραφίζοντας μόνο σχήματα κρίνων; Η φαντασία του ερασιτέχνη ζωγράφου διαμόρφωσε με τέτοιο τρόπο τους μίσχους των κρίνων που να συνθέτουν μια γυναικεία μορφή,

Κάθε λουλούδι έχει τη θέση του στον ήλιο

κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο

κι έναν ουρανό

πάνω από την πληγή του

Γ. Ρίτσου

"Αχ πούσαι νιότη πούδειχνες

πως θα γινόμουν άλλος"

Κώστα Βάρναλη

Ακόμη και όταν αμφισβητούνται από τον Καβάφη τα άνθη, τα κάλλη τους προβάλλονται σαν μέτρο σύγκρισης. Αντιπαρατίθεται η φθαρτή φύση τους προς το άφθαρτο ανθρώπινο καλλιτεχνικό κατασκεύασμα.

Ποιητική αδεία.

Οι άνθρωποι μεταναστεύσανε.

Οι τοίχοι και οι σκεπές σιγά-σιγά πέφτου.

Ο χρόνος ασυγκίνητος ανέλαβε να επιχρωματίσει ότι απέμεινε.