texni-banner

 

Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα αποτελούν προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας. Παρατηρήσεις , υποδείξεις, συμπληρώσεις, και διορθώσεις, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σ' αυτή την κατεύθυνση είναι ευπρόσδεκτες.

 


 

Τι να 'ναι άραγε μια ζωγραφιά; Ίσως είναι η προσπάθεια να αιχμαλωτίσει κανείς τη στιγμή που ταξιδεύει, που χάνεται, που βιάζεται να προσπεράσει το τώρα. Εκείνη τη στιγμή που κάτι σκιρτά στην ψυχή, κάτι που ακινητοποιεί το βλέμμα, το χρόνο, τη σκέψη, το αίσθημα, την πίστη, την ιδεολογία.kato chora DIOTI

Ίσως είναι η ανάγκη αυτός που ονειρεύτηκε τη ζωγραφιά πριν καν τη ζωγραφίσει να αποτυπώσει ένα μήνυμα, συνηθισμένο ή ασυνήθιστο, χαρούμενο και αισιόδοξο, ή θλιμμένο και βαρύ. Τι να 'ναι άραγε μια ζωγραφιά;

Πάντως όσο καλά σχεδιασμένη κι αν είναι η ζωγραφιά δεν είναι σχήμα. Όσο καλά χρωματισμένη κι αν είναι δεν είναι χρώμα. Το δυνατό σχέδιο και ο δυνατός χρωματισμός αποτυπώνουν τη δύναμη του ζωγράφου να εκφράζει σωστά το μήνυμά του. Πίσω και πριν από όλα αυτά βρίσκεται κρυμμένη μια φωτογραφία της σκέψης του και της ψυχής του.

Η Κάτω Χώρα είναι είναι ένα Ενετικό φρούριο στο Μυλοπόταμο Κυθήρων με ερειπωμένα σπίτια και εκκλησάκια χτισμένα στο γκρεμό. Ένα από αυτά είναι τόσο μικρό, χωμένο κυριολεκτικά στη γη, που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τη στέγη του σαν κάθισμα για να ζωγραφίσει το απέναντι ξωκλήσι, το μονοπάτι με τα αγριόχορτα, το γκρεμό με τους πολύχρωμους θάμνους και κάπου μακρυά το πέλαγο, που ενώνεται με τον ουρανό. Ο ήλιος του καλοκαιριού ζεματάει και ο άνεμος καυτός σαρώνει κάθε λίγο και λιγάκι πινέλα, χρώματα και νερό. Βήμα-βήμα προχωράει η ζωγραφιά που παιδεύεται όχι μόνο από το χέρι αλλά και από συλλογισμούς και αισθήματα.

Κάποτε τελειώνει. Γι αυτόν που θα την αντικρύσει ίσως υπάρχει μόνο η συγκίνηση: “Μου αρέσει - δε μου αρέσει”. Για το ζωγράφο όμως υπάρχει κάτι βαθύτερο. Υπάρχει η επικοινωνία με τη ζωή που πέρασε. Υπάρχει κάτι ανάλογο με αυτό που έλεγε ο καθηγητής της αρχαιολογίας Γιώργος Χουρμουζιάδης για την ανασκαφή: Η ανασκαφή -έλεγε- δεν είναι να φέρουμε στο φως κάτι που θάφτηκε πριν χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι η καταγραφή, ούτε η αναστήλωση των ευρημάτων. Δεν είναι η συναρμολόγηση των σπαραγμάτων, ούτε η έκθεσή τους στο κοινό. Είναι κάτι πολύ πιο απλό και πιο βαθύ. Είναι η επικοινωνία μας με τους ανθρώπους που ζήσανε σ' αυτό το χώρο πριν από μας, η σύνδεση με την καθημερινότητά τους, την ικανότητά τους, τη σκέψη τους, τον τρόπο που λύνανε τα προβλήματά τους και εκφράζανε τα αισθήματά τους.

Ίσως να είναι κάτι τέτοιο και η ζωγραφιά στην “Κάτω Χώρα”. Δεν είναι ούτε χρώμα ούτε σχήμα. Είναι οι σκιές των ανθρώπων που κάποτε περάσανε από αυτό το χώρο. Όχι μόνο οι θεοσεβούμενες γυναίκες που ανάβανε το καντήλι και σταυροκοπιόντουσαν στο ξωκλήσι αλλά κι αυτοί που με κίνδυνο της ζωής τους το χτίζανε με πέτρα και με λάσπη κυριολεκτικά κρεμασμένοι στο γκρεμό. Αυτοί που αγιογραφήσανε με νερομπογιά τους τοίχους και τα βράχια και με αυγόχρωμα το ξύλο των φορητών εικόνων. Άλλοι σκυφτοί κι άλλοι Κυριακάτικοι, αγέρωχοι ή πονεμένοι, ερωτευμένοι ή με πετρωμένο αίσθημα, όλοι τους περπατούσανε το ίδιο μονοπάτι που περπατάμε τώρα εμείς.

Κάθε ζωγραφιά παίρνει το δρόμο της. Κάποιος θα την αγοράσει, κάποιος θα την πάρει δώρο. Μπορεί και να καταχωνιαστεί στα αζήτητα. Η ζωγραφιά ξέρει πολλές γλώσσες. Δε μιλάει μόνο τη γλώσσα του ζωγράφου. Μιλάει στον καθένα με τη γλώσσα που αυτός καταλαβαίνει. Η ζωγραφιά δεν είναι σχήματα, δεν είναι χρώμα. Είναι επικοινωνία.

Αντώνης Δημητρίου

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση