texni-banner

 

Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα αποτελούν προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας. Παρατηρήσεις , υποδείξεις, συμπληρώσεις, και διορθώσεις, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σ' αυτή την κατεύθυνση είναι ευπρόσδεκτες.

 


 

 

Δεν είναι χθες το χθες. Θα μπορούσε να είναι χθες, αν οι ανάγκες του χθες αφορούσαν το χθες. Αν οι αγώνες και τα όνειρα των ανθρώπων είχαν βρει δικαίωση. Αν οι απειλές του χθες βρίσκονταν έξω από το κάδρο του σήμερα.

antistasi 50 ImageFREE


Οι εφιάλτες όμως του χθες φτιασιδωμένοι, μασκαρεμένοι, ντοπαρισμένοι με νέα τοξικά δηλητήρια στέκονται ολόρθοι μπροστά μας. Πιο αιμοβόροι. Πιο επικίνδυνοι. Πιο απειλητικοί. Πιο παράλογοι. Εντελώς παράλογοι. Όταν μετά τη φασιστική κατοχή ο λαός αγωνιζόταν για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, οι ελλείψεις πήγαιναν χέρι-χέρι με την υπανάπτυξη. Για την αναβίωση και την εδραίωση της εκμετάλλευσης το κύριο εργαλείο στα χέρια της άρχουσας τάξης ήταν η βία. Οι “νικητές” μετά το τέλος του εμφύλιου, όσο υπήρχε έστω και μια ανάσα που αμφισβητούσε την εξουσία τους δεν αισθάνονταν και τόσο νικητές. Ο φόβος που προκαλεί ο θρόνος του άδικου πάνω στον οποίο είχαν στρογγυλοκαθίσει ζητούσε νέο αίμα.


          Στις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών βασανισμένων, διωγμένων της μεταξικής και της ναζιστικής κατοχής, από το 1950 μέχρι το 1974 ήρθαν να προστεθούν εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικών εξόριστων, κατατρεγμένων, βασανισμένων, φυλακισμένων, δολοφονημένων. Η περίοδος αυτή σημαδεύτηκε από τις δολοφονίες του Νίκου Μπελογιάννη, του Γρηγόρη Λαμπράκη, του Σωτήρη Πέτρουλα και πολλών άλλων επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών. Η άρχουσα τάξη έδεσε τη χώρα στο άρμα της ΕΟΚ, (μάνα της σημερινής ΕΕ) και του ΝΑΤΟ και με την Αμερικανοκίνητη χούντα της 21ης Απριλίου 1967 πρόσθεσε στη χώρα νέα δεινά.

Βία και Αντίσταση.

          Σ΄ αυτή τη βία στάθηκε για μια ακόμη φορά αντιμέτωπη μια νέα Αντίσταση, των εξόριστων, των φυλακισμένων, των διωγμένων, των εκπατρισμένων και άλλων αγωνιστών. Εκφράστηκε από εκατοντάδες καλλιτέχνες, που ο καθένας με το δικό του τρόπο έβαλε πλάτη ώστε να εκφραστεί, να καταγραφεί και να ακουστεί μέχρι τα πέρατα της οικουμένης η φωνή αυτής της Αντίστασης.

Σήμερα φωνές γνωστών και άγνωστων εικαστικών καλλιτεχνών στέλνουν συντονισμένα το στεντόρειο μήνυμα της Αντίστασης της εποχής εκείνης. Καθένας με τον τρόπο που το βίωσε, με τη συνείδηση που διαμόρφωσε, με τη δύναμη και τα εργαλεία που διέθετε. Χαρακτικά πάνω στο ξύλο και την πέτρα εξασφάλιζαν το πολλαπλό που είχε ανάγκη ο αγώνας της αντίστασης και δώριζαν στην υφήλιο μοναδικές μορφές έκφρασης. Με σχέδια μαυρόασπρα, ακουαρέλες και οξυγραφίες, γλυπτά και κατασκευές, άλλοτε με έντονα εξπρεσιονιστικά χαρακτηριστικά, άλλοτε με ρεαλισμό, άλλοτε με συμβολισμούς άλλοτε με δημιουργίες της φαντασίας εκφράζεται η τραγωδία των Προμηθέων της εποχής, που στέλνουν σ' όλο τον κόσμο το διαχρονικό μήνυμα της Αντίστασης, της απόφασης του ανθρώπου να περάσει από τη βαρβαρότητα στον πρώτο αιώνα της ιστορίας του Ανθρώπου.

Ποτίζοντας τις ρίζες της σημερινής Αντίστασης

          Δεν πρόκειται για μια απλή καταγραφή της Αντίστασης απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα της περιόδου 1950-1974. Πρόκειται για τη συλλογή των στεντόρειων ήχων που κάθε ένας χωριστά και όλοι μαζί συνθέτουν την εκκωφαντική κραυγή της εποχή; μας.

     
          Ναι!. Με τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα το ρολόι της ιστορίας γύρισε πολλά χρόνια πίσω. Η τότε ανάγκη για Αντίσταση προβάλλει και στις μέρες μας με δραματικό τρόπο.
          Ναι! Οι τότε αγώνες για ψωμί, παιδεία, ελευθερία δεν δικαιώθηκαν ακόμη. Ο καρπός του μόχθου των εργαζομένων όπου γης δημιούργησε τόσο υλικό πλούτο που θα μπορούσε να χορτάσει όλους τους ανθρώπους. Ο πλούτος όμως συσσωρεύεται σε όλο και λιγότερα χέρια και οι άνθρωποι πεινάνε όχι μόνο στις καθυστερημένες, αλλά ακόμα και στις πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες. Η αντίσταση στην εκμετάλλευση είναι ξανά αναγκαία όπως και τότε.
          Ναι! Το τέρας του φασισμού ηττήθηκε με Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά δεν εξοντώθηκε. Βυζαίνει και σήμερα τον ίδιο καπιταλιστικό κόρφο, σέρνεται ύπουλα και απειλεί με νέες εκατόμβες την ανθρωπότητα.
Ναι! Φαινομενικά όλα έχουν αλλάξει. Το περιβάλλον, τα επαγγέλματα, οι χώροι εργασίας, η διακίνηση, η πληροφόρηση, η γνώση, οι συνήθειες, οι συναναστροφές. Πίσω όμως από την κάθε αλλαγή κρύβεται σαν επτασφράγιστο μυστικό η σκληρή πραγματικότητα: Το Βασικό δεν άλλαξε. Έμεινε ίδιο το κοινωνικό σύστημα που τρέφεται και διαιωνίζει την αδικία και τη δυστυχία: ο καπιταλισμός. Μόνο που σήμερα είναι ακόμα πιο σάπιος. Κι όσο περισσότερο σαπίζει τόσο περισσότερο φτιασιδώνεται, καμουφλάρεται και κρύβεται πίσω από μια κτηνώδη γκλαμουριά.

  
         Η Έκθεση Αντίσταση 1950-1974 μέσα από τις ατομικές κραυγές των πεισματάρικων, διαχρονικών έργων τέχνης συνθέτει μια ουρανομήκη κραυγή, που πληροφορεί, διδάσκει, εμψυχώνει τον άνθρωπο του 21ου αιώνα και τον καλεί να αφουγκραστεί την αναγκαιότητα για Αντίσταση στη σημερινή βαρβαρότητα.

Πληροφορίες για την έκθεση

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση