texni-banner

 

Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα αποτελούν προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας. Παρατηρήσεις , υποδείξεις, συμπληρώσεις, και διορθώσεις, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σ' αυτή την κατεύθυνση είναι ευπρόσδεκτες.

 


 

 “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ”.

Τίτλος μιας κινηματογραφικής ταινίας, που αν δε μας γεμίσει κατάθλιψη μας γεμίζει ερωτηματικά:

Άραγε η ταινία γυρίστηκε στην Αγγλία, μια χώρα από τις πιο πλούσιες και αναπτυγμένες, ή στην Ελλάδα των μνημονίων και της εξαθλίωσης; Πρόκειται για μια κάποια ιστορία ενός Ντάνιελ Μπλέικ ή για μια ιστορία που μας αφορά; Μας λέει κάτι; Ποια είναι η δυναμική του και που οδηγεί τελικά αυτό το βαρύγδουπο “εγώ”, που προτάσσεται στον τίτλο;

Ένας 59-χρονος μάστορας στην Αγγλία, ο Ντάνιελ Μπλέικ, παθαίνει έμφραγμα και διεκδικεί από το κράτος κάποιο κοινωνικό επίδομα. Αντιμετωπίζοντας τη σύγχρονη, υψηλής τεχνολογίας γραφειοκρατία, την ακαμψία των διαδικασιών και την αναλγησία των “αρμοδίων” προσπαθεί να λύσει το πρόβλημά του. Στο τέλος ο αγώνας του για να επιβιώσει τον οδηγεί σε νέο καρδιακό επεισόδιο, θανατηφόρο αυτή τη φορά.

Στην πολυδαίδαλη προσπάθειά του να πάρει το κοινωνικό επίδομα που θα του επιτρέψει να επιβιώσει, θα συναντήσει μια νεαρή ανύπαντρη μητέρα με δυο παιδιά, που κι αυτή αντιμετωπίζει πρόβλημα συντήρησης της ίδιας και των παιδιών της. Ο άρρωστος ηλικιωμένος και η νεαρή μητέρα δημιουργούν μεταξύ τους μια οικογενειακή θαλπωρή και συνδράμουν ο ένας τον άλλο κάνοντας παράλληλες προσπάθειες.

Τελικά ούτε απρόβλεπτη, ούτε παράξενη φαίνεται να είναι αυτή η ιστορία. Η ζωή ξερνάει συνεχώς κοινωνικές ιστορίες, που όταν δε αφορούν εμάς προσωπικά αφορούν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Σκεφτόμαστε πως κι εμείς μπορεί να βρεθούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάποια μέρα στη θέση των ηρώων.

Στις μυλόπετρες του συστήματος.

Αξίζει να δούμε τι σόι άνθρωπος είναι αυτός ο Ντάνιελ Μπλέικ.

Είναι ένας άνθρωπος. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Άνθρωπος, στο στάδιο της ωριμότητάς του. Του αρέσει να φτιάχνει πράγματα. Ακριβώς όπως έκανε ο άνθρωπος από τότε που υπάρχει στη γη. Φτιάχνει. Φτιάχνει κάθε φορά το πράγμα που έχει ανάγκη. Ένα εργαλείο, ένα φαγητό, ένα παιχνίδι, ότι του είναι χρήσιμο. Ότι κάνει τη ζωή του καλύτερη. Ότι μπορεί να κάνει τη ζωή του συνανθρώπου καλύτερη. Τυχαίνει να μην έχει ιδέα ο ηλικιωμένος από υπολογιστές κι αυτό οδηγεί σε κωμικοτραγικές καταστάσεις. Αυτό δεν είναι ούτε σπάνιο ούτε παράξενο, διότι σήμερα βλέπουμε ότι πολλοί από κείνους που ασχολούνται με τις τεχνολογίες δεν έχουν διαφορετική τύχη από τους άσχετους. Όλο και περισσότερο πολλαπλασιάζονται οι στρατιές των ανέργων με ανώτερη μόρφωση και μάλιστα σε θέματα υψηλής τεχνολογίας.

Ας πάμε και στη νεαρή γυναίκα. Κι αυτή βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση. Βρίσκει κλειστές τις πόρτες αναζητώντας μια αξιοπρεπή εργασία και οδηγείται τελικά στην πορνεία για να συντηρήσει τα παιδιά της. Λιγάκι μελό δε φαίνεται αυτή η ιστορία; φαίνεται αλλά δεν είναι. Για ένα κομμάτι ψωμί σήμερα εκπορνεύονται συνειδήσεις, γίνονται αποδεκτές άθλιες αντιλήψεις και πρακτικές, γίνονται ευλύγιστες οι μέσες υπερήφανων ανθρώπων. Για ένα κομμάτι ψωμί γίνονται αποδεκτοί απαράδεκτοι όροι, εξοντωτικές συνθήκες εργασίας, απεμπολούνται όνειρα, γίνεται κόλαση η ζωή.

Πριν το απαισιόδοξο τέλος, δηλαδή το θάνατο του ηλικιωμένου προβάλλεται μια χαραμάδα ελπίδας. Ο Ντάνιελ Μπλέικ αποφασίζει να διαμαρτυρηθεί. Παίρνει μπογιά και γράφει το απελπισμένο μήνυμά του στον τοίχο. Στέκεται ο ίδιος μπροστά στον τοίχο με το κεφάλι ψηλά και τα χέρια στις τσέπες. Κάποιοι περαστικοί σταματούν και διαβάζουν. Μερικοί συγκινούνται, χειροκροτούν και προσπερνούν. Αυτό ήταν όλο. Η διαμαρτυρία τελειώνει άδοξα. Καθένας από τους περαστικούς θα συνεχίσει το δρόμο του και θα ασχοληθεί με τα δικά του θέματα.

Αυτό το τέλος δε αξίζει στον άνθρωπο.

Η χαραμάδα της ελπίδας μόλις άνοιξε έκλεισε. Οι αδηφάγοι μηχανισμοί του “κοινωνικού κράτους” θα οδηγήσουν σε θανατηφόρο έμφραγμα τον ηλικιωμένο . Η κοινωνική αδικία θα συνεχισθεί. Το περήφανο “εγώ” έρχεται σε επαφή με τα “εγώ” των περαστικών, που βλέπουν με συμπάθεια και επικροτούν τη διαμαρτυρία . Μόνο που το άθροισμα των “εγώ”, όσα κι αν είναι αυτά, δεν δημιουργεί αυτόματα ένα δυναμικό “εμείς”, που να μπορεί να δώσει λύση στο ατομικό πρόβλημα του καθενός, που κατά βάθος είναι κοινωνικό, δηλαδή αφορά το σύνολο των ανθρώπων, έναν ένα χωριστά και όλους μαζί.

Σ΄ αυτή την περίπτωση τι γίνεται; Όταν το κράτος είναι άδικο και δεν μπορεί να λύσει τα κοινωνικά προβλήματα τότε οι άνθρωποι το καταργούν και στη θέση του χτίζουν ένα νέο κράτος με νέες δομές, που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες. Έτσι γινόταν σ΄ όλες τις εποχές, σε όλα τα κοινωνικά συστήματα, έτσι πρέπει να γίνει και σήμερα. Μ΄ αυτό τον τρόπο καταργήθηκε το δουλοκτητικό σύστημα από το φεουδαρχικό κι αυτό από το καπιταλιστικό. Το φτιασίδωμα, το μπάλωμα, η αναπαλαίωση, το λουστράρισμα των μηχανισμών του σημερινού σάπιου καπιταλιστικού κράτους μόνο σε επιδείνωση μπορούν να οδηγήσουν τις ζωές των ανθρώπων.

Αυτό που κάνει τα προβλήματα των εργαζομένων στις πλούσιες καπιταλιστικές χώρες να μοιάζουν με τα δικά μας προβλήματα είναι η ύπαρξη του ίδιου κοινωνικού συστήματος, του καπιταλισμού, που προκειμένου να διασφαλίσει το κέρδος του κεφαλαίου δεν κάνει διάκριση ανάμεσα σε νέους και ηλικιωμένους, άντρες ή γυναίκες, μορφωμένους ή αμόρφωτους. Φέρνει πολέμους, καταστροφές, δυστυχία, φτώχεια, σχετική και απόλυτη εξαθλίωση.

Ταφή και ανάσταση

Γιατί η διαμαρτυρία ξεφούσκωσε στο ξεκίνημά της; Διότι σ΄ αυτήν πήραν μέρος πολλά “εγώ”, αλλά κανένα “εμείς”. Τα πολλά “εγώ” για να αποκτήσουν δύναμη ανατροπής της κοινωνικής αδικίας μπορούν να γίνουν ένα πανίσχυρο “εμείς” μόνο όταν συνδεθούν οργανωτικά μεταξύ τους, μόνο όταν λειτουργήσουν συνειδητά, επιστημονικά και αποφασιστικά προς την ίδια κατεύθυνση: την ανατροπή του καπιταλισμού.

Όσο φωναχτά, όσο οργισμένα κι αν προβάλλονται τα αδιέξοδα δεν λύνουν τα κοινωνικά προβλήματα. Η περιγραφή των προβλημάτων, όσο λεπτομερειακή, όσο έντεχνη κι αν είναι, δεν οδηγεί από μόνη της σε αποτελεσματική λύση. Η λύση βρίσκεται μόνο στον ταξικό, μαζικό, οργανωμένο και στοχοπροσηλωμένο αγώνα.

Ας ρίξουμε ακόμη μια ματιά στη φωτογραφία της διαμαρτυρίας. Δε φτάνει το “εγώ” να κρατά το κεφάλι ψηλά και τα χέρια στις τσέπες. Και τα δυο χέρια πρέπει να κρατούν σφιχτά τον ομοιοπαθή, το συναγωνιστή, τον συνάνθρωπο, όπως κρατούνται οι χορευτές στον πυρρίχιο. Δυναμικά και αταλάντευτα στην πορεία ρήξης και ανατροπής του σάπιου κοινωνικού μας συστήματος.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση