texni-banner

 

Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα αποτελούν προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας. Παρατηρήσεις , υποδείξεις, συμπληρώσεις, και διορθώσεις, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σ' αυτή την κατεύθυνση είναι ευπρόσδεκτες.

 


 

Ο λαϊκός μας πολιτισμός είναι δεμένος με την ιστορία, τη γλώσσα, την ποίηση, την ψυχή του μαχόμενου και χειμαζόμενου λαού μας στις πιο καλές του ώρες, τις ώρες της ανάτασης και της αντίστασης σε κάθε δυνάστη, εξωτερικό αλλά και εσωτερικό.

Γράφει η Κατερίνα Σ.

Ένα ποίημα που ξεχειλίζει από χαρά και αισιοδοξία και γίνεται ένα χειμαρρώδες λυρικό παραλήρημα, ένας ύμνος στις αρχέγονες δυνάμεις της ζωής, σ΄ αυτές, που λέει ο ποιητής ότι “ανοίγουν τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων, στο στήθος των βαθιών ονείρων”.

        Συμβαίνει σε όλους μας. Όταν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πίνακα ζωγραφικής άλλοτε στεκόμαστε γοητευμένοι από την κάθε λεπτομέρεια του έργου και άλλοτε στεκόμαστε προβληματισμένοι, αμήχανοι ή αδιάφοροι.

Γράφει η Κατερίνα Σ.

O Παλαμάς από μόνος του είναι μια εποχή. Είναι όμως και μια εποχή της ζωής μας. Κομμάτι της πρώτης και ύστερης εφηβείας μας.

         Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η αναδρομή στην παράδοση σημαίνει πισωγύρισμα της τέχνης. Υπάρχουν κι άλλοι που θεωρούν, ότι το πάντρεμα της παράδοσης με το μοντέρνο βοηθά το μοντέρνο να ξεπεράσει την παρακμή του και να ανανεωθεί.

Γράφει η Κατερίνα Σ.

 

Γιατί τον σκότωσαν γιατί

το γελαστό τον ποιητή

αυγούλα στη Γρανάδα..;

Δώρα στους λαούς, που τους γεννούν, είναι οι ποιητές τους. Είναι αυτοί, που “ικανοποιούν την λανθάνουσα κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό”, “που βάζουν δυναμίτη, δημιουργούν εκρήξεις και σκορπίζουν το χειρότερο θάνατο στα βολέματά μας”,

Όταν ο τόπος με ό,τι κουβαλάει μέσα του και πάνω του- βουνά, ακρογιάλια, λιόδεντρα, κυπαρίσσια, μάρμαρα, γλάροι -περνάει μέσα στο αίμα και στο μεδούλι του ποιητή, όταν ο λαός με τους ζωντανούς και τους νεκρούς του,

Όταν η προσπάθεια συναντήσει το ευτυχές αποτέλεσμα και η ανάγκη του δοσίματος αγκαλιάσει τη χαρά της αποδοχής, τότε αυτό που σήμερα μειωτικά θεωρείται ερασιτεχνικό ξαναβρίσκει την αρχική του αγαθή έννοια

Χίλιους ζωγράφους να βάλεις μπροστά στο ίδιο τοπίο, χίλια διαφορετικά έργα θα πάρεις. Πόσο μάλλον όταν το θέμα για καλλιτεχνική δημιουργία δεν είναι παρμένο από τη φύση, αλλά από τα κοινωνικά προβλήματα, τα βάσανα της πορείας για κοινωνική απελευθέρωση.

          Τότε που κυνηγούσαμε τους ανέμους” και στον ουρανό “μετρούσαμε τ΄άστρα”, δίπλα στο μαξιλάρι της εφηβείας μας τα βιβλία του Λουντέμη δρόσιζαν τη διψασμένη για τα όμορφα και τα ψηλά ψυχή μας και μας μάθαιναν να κάνουμε όνειρα και να παλεύουμε γι αυτά.

 “Τίποτα δεν τέλειωσε – τίποτα δεν πάει. Δεν ξέρουν με ποια ράτσα τα βάλανε... Ούτε που τους περνάει από το νου... [βάζει ούζο στο ποτήρι του] ...

 

Δεν είναι χθες το χθες. Θα μπορούσε να είναι χθες, αν οι ανάγκες του χθες αφορούσαν το χθες. Αν οι αγώνες και τα όνειρα των ανθρώπων είχαν βρει δικαίωση. Αν οι απειλές του χθες βρίσκονταν έξω από το κάδρο του σήμερα.

Με το ποίημά του Σώπα, μη μιλάς” ο αγαπημένος Τούρκος συγγραφέας και ποιητής Αζίζ Νεσίν μας ορμηνεύει να πάψουμε να σιωπούμε. Να μιλάμε.

 

«Εικαστικές Τέχνες και Αντίσταση 1950 - 1974»


Μεγάλη έκθεση με έργα 151 καλλιτεχνών εγκαινιάζεται στις 24 Γενάρη στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων

Περίεργος τίτλος, μα την αλήθεια. Τι διαφορά έχει η κοινωνία των ανθρώπων από την ανθρώπινη κοινωνία; Και γιατί αυτή η διαφορά είναι τόσο σημαντική, που να αξίζει να τη συζητάμε;

 

Γνωστός σε όλους. Καθένας θυμάται με διαφορετικό τρόπο το Γιάννη Τσαρούχη, που γεννήθηκε σαν σήμερα στις 13 Γενάρη 1910. Άλλοι τον θυμούνται για τις σκηνογραφίες και τα κοστούμια που σχεδίαζε για το θέατρο.

Πέρασε πάνω από μισός αιώνας από τότε που πρωτοεμφανίστηκε η Ποπ Αρτ σαν καλλιτεχνικό ρεύμα, πρώτα στην Αγγλία και ύστερα στις ΗΠΑ.

Ο όρος Ποπ σε καμιά περίπτωση δεν σχετίζεται με αυτό που εμείς ονομάζουμε “λαϊκή τέχνη”

          Σαν σήμερα 16 του Δεκέμβρη του 1974 στα ενενήντα του χρόνια πέθανε ο Κώστας Βάρναλης, ο επαναστάτης ποιητής, ο ποιητής- οδηγός των ανθρώπων του μόχθου στο χτίσιμο του δικού τους κόσμου.

Οι όμορφες φράσεις γοητεύουν. Όταν μάλιστα προέρχονται από ανθρώπους της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών μπορεί και να περάσουν στην ιστορία. Στις μέρες μας με τη χρήση του διαδικτύου διανέμονται ταχύτατα και επηρεάζουν τον τρόπο σκέψης και και τις συνειδήσεις τεράστιου αριθμού ανθρώπων.

 

 “Αργοπεθαίνουμε” παρατηρεί ο Νερούντα, ενώ η ζωή είναι ένα ταξίδι με έπαθλο τη “θαυμάσια ευτυχία”. Πότε αργοπεθαίνουμε και πότε ζούμε; Πως και γιατί αργοπεθαίνουμε;

Όταν τελειώνει η γιαγιά το παραμύθι τα παιδιά πάνε για ύπνο. Όταν τελειώνει “ο Δράκος” του Ε. Σβαρτς “, που παίζεται στη Θεατρική Σκηνή “ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ” κανείς δεν πάει για ύπνο. Όλοι μένουν σκεπτικοί. Έχουν αντιληφθεί ότι όσα συμβαίνουν στο παραμύθι συμβαίνουν και στην πραγματική ζωή.

...Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που χε τα πάντα αλλάξει;

Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να΄ ναι για μας πλωτός;

Ο κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια έχει να παρουσιάσει ξένες ταινίες σύγχρονου ρεαλισμού, που αποκαλύπτουν την καπιταλιστική σαπίλα, όπου γης. «Ο ηλίθιος» είναι η τρίτη Ρωσική ταινία μετά το "Λεβιάθαν" και την "Ελενα", που παρουσιάζουν με ζοφερά χρώματα τη ζωή στη σημερινή Ρωσία.

 

O γλυκός, ο τρυφερός, ο ποιητής των παιδικών μας αναμνήσεων. Ποιος απ' τη γενιά των πενήντα και πάνω δεν απάγγειλε στα σχολικά του χρόνια το “Χώμα Ελληνικό”, και δεν τραγούδησε την “Ανθισμένη μυγδαλιά”;

Από το τραγούδι του Κεμάλ του Μάνου Χατζιδάκι σε στίχους Ν. Γκάτσου:

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ

ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής

απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού, 

που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ

και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων....

.....

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ

Καληνύχτα...”

Πέρα από τη θαυμάσια μουσική, εκείνο που μένει κάθε φορά που ακούμε το τραγούδι είναι ότι “αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ”.

Είναι αλήθεια;

O Ναπολέων Λαπαθιώτης άγνωστος σχεδόν στις νεώτερες γενιές, λησμονημένος και αδικημένος ακόμα κι από τις επίσημες ιστορίες της λογοτεχνίας μας υπήρξε ένας από τους καταραμένους” ποιητές των ελληνικών γραμμάτων, καθώς τα ήθη της πουριτανικής και βαθειά υποκριτικής κοινωνίας του ελληνικού μεσοπολέμου δεν μπορούσαν να ανεχθούν την αντισυμβατικότητά του.

 “Φίλε μου είσαι ρομαντικός. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να ήταν σαν κι εσένα, καλά τα λες, αλλά ο κομμουνισμός δεν μπορεί να εφαρμοστεί κάτω από τις σημερινές συνθήκες!” Κάπως έτσι καταλήγουν στις μέρες μας πολλές συζητήσεις με κομμουνιστές.

 “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ”.

Τίτλος μιας κινηματογραφικής ταινίας, που αν δε μας γεμίσει κατάθλιψη μας γεμίζει ερωτηματικά:

     Πρόκειται για μια γαλλική ταινία ταινία που προβάλλεται στους κινηματογράφους. Ένας Παριζιάνος καθηγητής φιλοσοφίας διορίζεται σε μια επαρχιακή κωμόπολη, όπου γνωρίζει και ερωτεύεται την Τζενιφέρ, μια αισιόδοξη απέναντι στη ζωή κομμώτρια.