xylini3 epimorfosi3  keimena 3 
 “Ξύλινη” ονομάζουμε συνήθως υποτιμητικά τη γλώσσα, που περιλαμβάνει λέξεις που δεν καταλαβαίνουμε, ή που δεν θέλουμε να καταλάβουμε. Αρκετές φορές πρόκειται για επιστημονικούς όρους που ποτέ σε διδαχθήκαμε, ή τους διδαχθήκαμε λαθεμένα. Οι επεξηγήσεις έίναι κατά το δυνατόν εκλαϊκευμένες. Η γνώση είναι απέραντη και αναπτύσσεται με μεγάλη ταχύτητα. Αυτά που διδαχθήκαμε ενδέχεται να μην είναι σωστά. Σίγουρα όμως είναι ελλειπή. Υπάρχουν παλιά βιβλία-φάροι της γνώσης. Υπάρχουν καινούργια βιβλία που φωτίζουν θέματα που παρέμεναν θωλά ή σκοτεινά μέχρι σήμερα. Βοηθείστε για τη συμπλήρωση των προτάσεών μας  Ακόμη και τα ζητήματα που απασχολούν τον άνθρωπο και φαίνονται απλά κατά βάση είναι περίπλοκα. Αυτό συμβαίνει διότι από την εμφάνιση της ζωής στη γη τα πάντα εξελίσσονται Η ολοκλήρωση της γνώσης απαιτεί συχνά να φωτιστούμε από εργασίες άλλων που έχουν ασχοληθεί σοβαρά με αυτά τα ζητήματα. Δημοσιεύ-ουμε σε μορφή pdf μερικά από αυτά.
   
     

ban-epimorfosi

 

makronisos2 ImgL

         Οι λαοί που ξεχνούν τα βάσανά τους είναι καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουν. Το ξέρουν πολύ καλά αυτοί που αγωνίζονται για να φέρουν στο φως και να κρατήσουν ζωντανή την ιστορική μνήμη. Το ξέρουν όμως ακόμη καλύτερα αυτοί που θάβουν, παραποιούν και παρερμηνεύουν τα ιστορικά γεγονότα. Η Ρένα Λευκαδίτου-Παπαντωνίου μαζεύει ένα-ένα τα σπαράγματα που έγιναν και γράφτηκαν για το κολαστήριο της Μακρονήσου και τα καταθέτει για να μη θαφτούν, να μη λησμονηθούν. Ταξινομεί και καταγράφει με το δικό της ξεχωριστό τρόπο τις ιστορικές μαρτυρίες αυτού του τόπου, που στα χώματά του χαράχτηκαν ανεξίτηλα τα αποτυπώματα ενός απύθμενου εγκλήματος αλλά και ενός απίστευτου ηρωισμού.

        Ανάγκη σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, να γίνει αυτό το πόνημα κτήμα όλων των ανθρώπων, που διψούν όχι μόνο για την ιστορική αλήθεια, αλλά και για την κατανόηση της σημερινής πραγματικότητας. Διότι σήμερα πέρα από το θάψιμο των ιστορικών πηγών περισσεύει η παραποίηση και η παρερμηνεία της ιστορίας με την αξιοποίηση των τεράστιων δυνατοτήτων που προσφέρουν τα ΜΜΕ και το ίντερνετ. Διότι σήμερα ακόμη και οι εκδρομείς, που από κυβερνητικούς θώκους πλασάρονται σαν προσκυνητές στη μαρτυρική Μακρόνησο, συκοφαντούν τους μάρτυρες σαν «γενιά που χάθηκε άδικα» εξ αιτίας των “τραγικών λαθών” του κόμματος και των ηγετών του. Διότι σήμερα η αστική τάξης της χώρας στην αγωνία της να ξεπλύνει το αίμα του εγκλήματός της, αυτό που δε θα διστάσει να ξαναχύσει όταν η εξουσία της θα ξανακινδυνεύσει, επικεντρώνεται στην προσπάθεια διαγραφής του. Πράγμα όμως που αρνείται πεισματικά τόσο η αλήθεια όσο και η ιστορική μνήμη.

        Για πρώτη φορά εκτός από τον κατάλογο των θυμάτων δημοσιεύεται και κατάλογος των βασανιστών τους, ένα πλήθος από ταγματασφαλίτες, δοσίλογους, συνεργάτες των Γερμανών, ποινικούς, ακόμη κι αυτούς που προτίμησαν το ρόλο του βασανιστή από του βασανιζόμενου.

        Ναι, όλοι έχουμε ανάγκη αυτό το πόνημα της Ρένας Λευκαδίτου-Παπαντωνίου. Και περισσότερο από όλους οι νέοι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν την αλήθεια για το έπος των σύγχρονων προμηθέων, αυτών που υπερασπίστηκαν με το αίμα και τη ζωή τους τον ιστορικό δρόμο του ανθρώπου προς τον εξανθρωπισμό του, που δεν είναι άλλος από το σοσιαλισμό.


Εκδόσεις ΕΝΤΟΣ
Ερυθραίας 4 Καισαριανή
Τηλ. 210 76 48 900
http://www.defacto.gr/books/book_details.asp?ID_BK=278

Λένε πως η Ιστορία μιας εποχής πρέπει να γράφεται πολύ αργότερα. Κατά τη γνώμη μας αυτό είναι και σωστό και λάθος.

Είναι σωστό διότι ο χρόνος φέρνει στο φως άγνωστα στοιχεία και λεπτομέρειες, που δεν είναι δυνατόν να έχει ο συγγραφέας υπόψη του όταν τα γεγονότα είναι φρέσκα.

 Μακάρι να έμπαινε έτσι το ερώτημα. Όταν ρωτάς “γιατί;” σημαίνει πως θέλεις να μάθεις. Δυστυχώς στις μέρες μας το ερώτημα δεν περιέχει το “γιατί”, αλλά διατυπώνεται πολύ άσχημα: 

Γιώργου Α. Τεμεκενίδη Φιλόλογου-Ιστορικού (ΕΛΜΕ Σερρών-Θεσσαλονίκης)

Όλοι λίγο ως πολύ μιλάνε για την ισότητα, που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες. Μόνο που δεν εννοούνε όλοι το ίδιο πράγμα.

 

Αλησμόνητη παρουσίαση των Τόπων Προμηθέων στο “Μαγεμένο Αυλό”. Οι ήχοι ξεφύτρωναν απ΄ όλες τις γωνιές της αίθουσας. Με πάθος παντρεύει ο Πάνος Μπούσαλης τη μελωδία του πάνω σε στίχους από το Μονοδέντρι.  

Από τον τίτλο μπορεί κάποιος να φαντασθεί ότι πρόκειται για κάποιο “συνταγολόγιο”, κάποιο κατάλογο που απευθύνεται σε νέους αναγνώστες. Ξεκινά από βιβλία που περιέχουν κάποιες γενικές, βασικές γνώσεις και στη συνέχεια πάει στα πιο δύσκολα. Λάθος.

 Οι ηλικιωμένοι θυμούνται ότι πριν τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην ΕΣΣΔ και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μεγάλα Ευρωπαϊκά Κομμουνιστικά κόμματα, όπως αυτά της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας είχαν εκλογικά ποσοστά που έφταναν και το 30%.

Έχουμε συνηθίσει να δημιουργούμε με τη φαντασία μας εύκολα ήρωες και να αναθεματίζουμε ακόμα πιο εύκολα αυτούς που νομίζουμε ότι φταίνε. Περιμένουμε από τους άλλους θαύματα, ενώ η δική μας κρυφή επιθυμία είναι να βρίσκουμε το δρόμο μπροστά μας στρωμένο με χαλί. Έτσι μάθαμε στο σχολείο. Μόνο που στη ζωή δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Μερικές φορές θέλουμε να βελτιώσουμε τις γνώσεις μας αλλά δεν ξέρουμε από που να ξεκινήσουμε. Χανόμαστε ψάχνοντας μέσα σε χιλιάδες βιβλία. σε ογκώδεις τόμους και πολυάριθμες εξειδικευμένες εκδόσεις

Πόσο καταλα-βαίνουμε την κίνηση της ιστορίας; Τι ειδικό βάρος έχει στις καμπές της ιστορίας το ανάστημα ενός ηγέτη; Πολλές φορές θεωρούμε τις μεγάλες μορφές σαν ιερά τέρατα, που δεν έχουν σχέση με τη ζωή, τις καθημερινές αδυναμίες και τις φυσικές ανάγκες όλων των ανθρώπων.

Είναι φορές, που ένα βιβλίο είναι πιο σημαντικό από όσο δείχνει ο τίτλος του. Απαντά σε ερωτήματα που δε φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να απαντήσει. Ο Ι. Μάισκι αφηγείται τα γεγονότα που έζησε ο ίδιος σαν πρέσβης της ΕΣΣΔ στην Αγγλία λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.

Καθημερινά είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε διάφορες επιλογές. Να απεργήσουμε η όχι; Να δεχθούμε μείωση αποδοχών ή όχι; Να ψηφίσουμε την παράταξη που τα έχει καλά με τα αφεντικά και έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να αποσπάσει έστω και κάποια ψίχουλα; Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Υπάρχουν πολλά βιβλία και δημοσιεύματα για το Δεκέμβρη του '44. Η μελέτη αυτή δεν αποτελεί μια ακόμη καταγραφή των ιστορικών γεγονότων Τα κείμενά του ρίχνουν νέο φως στα γεγονότα της μεγάλης εκείνης ιστορικής ταξικής αναμέτρησης, που αποτελεί μοναδική εμπειρία στη μεταπολεμική Ευρώπη.

Μερικές φορές διστάζουμε να διαβάσουμε ένα επιστημονικό βιβλίο. Φοβόμαστε ότι θα συναντήσουμε στρυφνές εκφράσεις και δυσνόητους όρους. Όταν μάλιστα στον τίτλο υπάρχει μια λέξη- σιδηρόδρομος, όπως “ανθρωποκοινωνιογένεση”, που ούτε στο λεξικό δεν τη βρίσκουμε, προσπερνάμε το βιβλίο χωρίς καθυστέρηση.

Η γενιά που έζησε το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κατάλαβε πως φασισμός σημαίνει θάνατο, καταστροφή και δυστυχία. Τον μίσησε, τον πολέμησε αλλά δεν κατάλαβε ούτε από που προήλθε, ούτε και γιατί εμφανίστηκε.