25march afieroma

        Ο λαός που δημιουργεί, που παλεύει με το σπαθί στο χέρι γράφει την ιστορία του ανακεφαλαιώνοντας σε κάθε του αγώνα όλη την ιστορική παράδοση με τις τιμιότερες ηρωικές της σελίδες, αξιοποιώντας μέσα στην αγωνιστική του πράξη όλη την αποχτημένη πείρα της διαδρομής του. Αυτή η αναπλαστική δύναμη είναι που λαμπραίνει και νοηματοδοτεί τους καινούργιους του αγώνες, καθώς τους συνδέει με το επαναστατικό πνεύμα της δημοκρατικής του παράδοσης και ζωντανεύει το πραγματικό λαϊκό της περιεχόμενο.

        Τέτοια παρακαταθήκη αποτελεί και η ανολοκλήρωτη αιματοποτισμένη επανάσταση του '21 με όλες της τις καταχτήσεις, τα λάθη, τα μαθήματα και τα παθήματά της, τους θρύλους και τις ηρωικές της μορφές. Και σαν τέτοια εξακολουθεί να ζει μέσα στη λαϊκή ψυχή και να αποτελεί πηγή και αφετηρία για νέα ξεκινήματα. Γιατί το '21 δεν είναι ένα τέρμα, μια νικηφόρα επανάσταση που πέτυχε τους σκοπούς της και έληξε, αλλά ένας σταθμός, ο πιο μεγάλος και φωτεινός στην ιστορία του νεοελληνικού λαϊκού μας κινήματος. Η επανάσταση του 21 είναι ο αγώνας του λαού μας ενάντια στην τουρκική και ντόπια φεουδαρχία, ενάντια στο φεουδαρχικό – οθωμανικό ζυγό και στους ντόπιους συμμάχους του, κοτζαμπάσηδες, προύχοντες, πατριαρχείο και μεγαλοδεσποτάδες και σ΄ έναν ολόκληρο στρατό “προσκυνημένων” στα συμφέροντά τους. Είναι η ιστορία της κλεφτουριάς, του άταχτου λαογέννητου στρατού από κλέφτες κι αρματολούς, που άρπαξαν ένα λιανοντούφεκο, “αρνήθηκαν τον τύραννο και στα βουνά τραβήξαν”, αυτούς που ο σοφός Μακρυγιάννης τους είχε ονομάσει “ μαγιά της λευτεριάς” και που στάθηκαν ο πραγματικός κινητήριος μοχλός της επανάστασης και ο συνεπέστερος φορέας της. Και μπορεί η επανάσταση, όσον αφορά τον εθνικοαπελευθερωτικό της στόχο να βγήκε νικήτρια. Όμως ο καρπός της ελευθερίας από την τουρκική τυραννία δεν τρυγήθηκε από το λαό. Ο λαός αν και ήταν αυτός που με το αίμα και τις θυσίες του έδιωξε τον κατακτητή, ξαναγύρισε σακάτης στην πρωτινή κατάσταση του ραγιά και του δουλοπάροικου.


        “Μεταξύ δουλείας και δουλείας δεν υπάρχει καμμιά διαφορά, γράφει πολύ εύστοχα ο μπαρμπα-Γιάννης ο Σκαρίμπας. Με το να κάμεις μιαν επανάσταση κι αποτινάξεις το ζυγό, δεν έκαμες τίποτα. Το 21 αυτό έκαμε. Το να μην ξαναεμπέσεις σε ζυγό -αυτό είναι επανάσταση.” Με εφτάδιπλα έτσι τα δεσμά του αυτός ο λαός, που μόνος του έβγαλε πέρα έναν αγώνα γιγάντιο, που νίκησε όχι μόνο μια αυτοκρατορία αλλά πολιτικά και μιαν απολυταρχική Ευρώπη γονατισμένη από το σκοταδισμό της Ιερής Συμμαχίας, έχασε απ' το δρόμο του το φως του ίδιου του του αγώνα και παραδόθηκε δέσμιος στους αστοποιημένους κοτζαμπάσηδες, που διαδέχτηκαν τους Τούρκους.


        Τα ηρωικά μονοπάτια όμως του Εικοσιένα δεν ξεχάστηκαν ποτέ. Και κάθε που σημαίνει η ώρα για λευτεριά, για ψωμί, για δημοκρατικές ελευθερίες, για προχώρεμα της ζωής σ΄ ανώτερες βαθμίδες, σ΄ αυτά τα μονοπάτια του αγώνα πορεύεται ο λαός μας και από την πείρα την τοτινή αντλεί και γνώση και δύναμη και κουράγιο. Και νομοτελειακά βέβαιο είναι, πως ό,τι έμεινε από τότε ανολοκλήρωτο και αδικαίωτο με τους καινούργιους του αγώνες θα το ολοκληρώσει και θα το κάνει να λάμψει ως νέα ιστορική πραγματικότητα.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ '21

        Η επανάσταση του '21 όμως εκτός από ένα κοινωνικό, πολεμικό και πολιτικό γεγονός ήταν συγχρόνως και ένα πνευματικό γεγονός. Πνευματικό γεγονός, θαυμαστό και λαογέννητο, με κυριότερα γνωρίσματά του τον επαναστατικό δυναμισμό, την απόλυτη λαϊκότητα, την αναγεννητική ορμή .

        Στην ποιητική δημιουργία, που αποτελεί την πιο δυναμική έκφραση αυτής της πνευματικής επανάστασης, βλέπουμε το μίσος ενάντια στην τυραννία, την αγάπη της λευτεριάς, τον πόθο για ζωή και χαρά, τα βάσανα της σκλαβιάς και της ξενιτιάς να βρίσκουν στη δημοτική μας ποίηση την πιο καθαρή τους αποτύπωση με μια κλασσική τελειότητα, που αποτελεί χαρακτηριστικό των μεγάλων δημιουργικών εποχών. Τα κλέφτικα τραγούδια, καθώς υμνούν το ηρωικό στοιχείο, τη λεβεντιά, το ιδανικό της λεύτερης ζωής, δημιουργούν έναν ξεχωριστό κύκλο, όπου λάμπει η αξία και η αρετή ενός νέου κόσμου, αυτού που ξεπετάχτηκε από την πάλη,την ανταρσία και την αντίσταση.
Η λαϊκή τέχνη, η λαϊκή μουσική, η λαϊκή αρχιτεκτονική, τα πανηγύρια και οι χοροί, το ήθος και ύψος της νέας παλικαριάς, η λεβεντιά, η ψυχική έξαρση, το μεγαλείο του αδούλωτου, όλα μαρτυρούν τη δημιουργική πνοή που χαρακτηρίζει όχι δούλους αλλά ελεύθερους ανθρώπους, όλα εκφράζουν τη δύναμη ενός μαχητή λαού, που αντλεί δυνάμεις από τον εαυτό του και μπορεί και ποιεί πολιτισμό. Ο ασπούδαχτος της σκλαβιάς απ' αυτόν το λαϊκό πολιτισμό έπαιρνε μόρφωση κι έπλαθε ψυχή. Μακριά από τους λογιότατους και τους καλαμαράδες, που ξεχώριζαν το έθνος σε σπουδαίους και σε χυδαίους, μέσα στη φύση, στη βιοπάλη, στα δεινά της σκλαβιάς, στον αγώνα για ζωή και λευτεριά, ο ραγιάς σφυρηλατούσε το ηθικό του, ατσάλωνε και κρατούσε αδούλωτες τις αρετές του, απείραχτο το δυναμισμό του για ανάπτυξη, για αυτοκαλλιέργεια, για δημιουργία και πάνω απ΄ όλα για επαναστατική πράξη.

        Τυρταίοι του αγώνα του λαού για εθνική και κοινωνική λευτεριά ο Ρήγας Φεραίος, ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Ζαλοκώστας, ο Ζαμπέλιος ο καθένας με το δικό του τρόπο τραγούδησαν την επανάσταση προσπαθώντας να μεταδώσουν τη φωτιά της. Όλοι τους μίσησαν την τυραννία, χτύπησαν τους ξένους ψευτοπροστάτες, ύψωσαν τη σημαία του χρέους απέναντι στο έθνος και στο λαό και έγιναν πνευματικοί αγωνιστές πάνω στις πρωτοποριακές επάλξεις του '21. Ο μεγαλύτερος βέβαια και μαχητικότερος πνευματικός απολογητής του αγώνα, φωνή και ψυχή του αγωνιζόμενου λαού, του τόσο “ευκολοπίστευτου και πάντα προδομένου”, πνευματικός πολέμαρχος της επανάστασης, υπήρξε ο Σολωμός. Πάθος και φλόγα και ορμή, ιδεαλισμός δυναμικός, καταξίωση της λαϊκής κληρονομιάς, ελληνοποίηση του ευρωπαϊκού πνευματικού πολιτισμού, ματιά απαλλαγμένη από τις προλήψεις και τους συσκοτισμούς της εποχής και πάνω απ΄ όλα λατρεία του ιδανικού της ελευθερίας διαπερνούν το έργο του ποιητή, που δεν είχε μόνο σκοπό να ενσαρκώσει μια υψηλή ιδέα σε μια υψηλή μορφή τέχνης αλλά να υψώσει το έργο του μπροστά στο λαό του σαν πράξη ελευθερίας και σαν κανόνα ζωής ανοίγοντας έτσι τους δρόμους μιας νέας εθνικής ποίησης βγαλμένης απ΄ αυτόν τον τεράστιο αναγεννητικό αγώνα.΄Ο Ύμνος της Ελευθερίας, η Ωδή στον Μπάιρον, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, ο Κρητικός, η Ελληνίδα Μάνα αποτελούν μια πολυδύναμη συμφωνία της Επανάστασης, μια βαθιά σύλληψη του Αγώνα σ΄ όλο το ύψος και το μεγαλείο του.

Ακόμα πολύτιμη κληρονομιά του αγώνα του λαού μας, που σώθηκε από τη λησμονιά και μας παραδόθηκε από πρώτο χέρι, αποτέλεσαν τα απομνημονεύματα των μεγάλων πρωταγωνιστών της εποχής. Κείμενα μεγάλης αξίας κλείνουν μέσα τους την ψυχή του λαού και την ψυχή της επανάστασης, ακέραιο τον αγωνιστή και τον άνθρωπο. Κολοκοτρώνης και Φωτάκος, Σκουζές και Νικηταράς και Σπυρομήλιος και Κασομούλης απομνημονευματογράφοι αγωνιστές που ένιωσαν καθήκον τους και ηθική ανάγκη να μαρτυρήσουν την αλήθεια του αγώνα τους, να κάνουν την καταγραφή του ηρωικού έπους των επαναστατικών χρόνων. Μέσα σ΄ αυτούς τους λαϊκούς ανθρώπους, που τα 'δωσαν όλα για τη λευτεριά της ρημαγμένης τους πατρίδας και βρέθηκαν μετά την απελευθέρωση αυτοί οι μπαρουτοκαπνισμένοι “να κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας” και να λοιδορούνται και να κλείνονται στις φυλακές, είναι και ο στρατηγός Μακρυγιάννης, που κάθισε κι έμαθε γράμματα – κολλυβογράμματα τα έλεγε αυτός- μόνο και μόνο για να αποτυπώσει τον καημό του στο χαρτί.
Κλέφτης κι αρματολός, πολεμιστής και λαϊκός αγωνιστής αλλά και ποιητής και τραγουδοποιός και λαϊκός τεχνίτης και δημιουργός πολιτισμού ο λαός μας με το αίμα του και τις θυσίες του λευτέρωσε τη γη του αλλά δεν έγινε ούτε της γης του κύριος ούτε και της μοίρας του.


        Η πολυδύναμη ουσία εκείνου του τιτάνιου αγώνα όμως έχει ποτίσει τη λαική ψυχή, που δεν έπαψε να αγωνίζεται και να δημιουργεί και να στέκεται ορθή και έτοιμη για αγώνες τωρινούς κι αυριανούς που θα φέρουν στον τόπο και στο λαό την πραγματική ελευθερία και τον αληθινό πολιτισμό.


ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ 21

 

Κλέφτικο
Από τη συλλογή δημοτικών ασμάτων του Σπ. Ζαμπέλιου

“Βασίλη, κάτσε φρόνιμα να γένης νοικοκύρης
για ν αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδες
χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν.
“ Μάννα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης
να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν
και να μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι στους γερόντους
Φέρε μου ταλαφρό σπαθί και το βαριό ντουφέκι
να πεταχτώ σαν το πουλί ψηλά στα κορφοβούνια
να πάρω δίπλα τα βουνά, να περπατήσω λόγγους
να βρω λημέρια των κλεφτών , γιατάκια καπετάνιων
και να σουρίξω κλέφτικα, να σμίξω τους συντρόφους
που πολεμούν με την Τουρκιά και με τους Αρβανίτες”.
Πουρνό φιλεί τη μάννα του, πουρνό ξεπροβοδιέται
“Γεια σας, βουνά με τους γκρεμνούς, λαγκάδια με τις πάχνες!
Καλώς το τάξιο το παιδί και τάξιο παλληκάρι”

 

ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ

Τόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται
πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
έφαγε η κάψα τα χωράφια τους κι η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους
ο αγέρας έριξε τις πόρτες τους και τις λίγες πασχαλιές της πλατείας
από τις τρύπες του πανωφοριού τους μπαινοβγαίνει ο θάνατος
η γλώσσα τους είναι στυφή σαν το κυπαρισσόμηλο
πέθαναν τα σκυλιά τους τυλιγμένα στον ίσκιο τους
η βροχή χτυπάει στα κόκκαλά τους.
Πάνω στα καραούλια πετρωμένοι καπνίζουν τη σβουνιά και τη νύχτα
βιγλίζοντας το μανιασμένο πέλαγο όπου βούλιαξε
το σπασμένο κατάρτι του φεγγαριού
Το ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν
γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους.
Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε.

Πάνω στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους
μία μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακκόκινη
και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ΄τα χέρια τους
για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα.
Γιάννης Ρίτσος

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε, στα μάτια η μάνα μνέει
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
“ Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ΄έχω ε γώ στο χέρι;
οπού συ μούγινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει”
Ο Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε
κι όσ΄ άνθια βγαίνουν και καρποί, τόσ΄ άρματα σε κλειούνε
Και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι
κι ολόλευκο εσύσμιξε με τ΄ ουρανού τα κάλλη
Και μες στης λίμνης τα νερά όπ΄ έφτασε μ' ασπούδα
έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα
που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο
το σκουληκάκι βρίσκεται σ΄ ώρα γλυκιά κι εκείνο
Μάγεμα η φύση κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη
η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι
όποιος πεθαίνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.

Διονύσιος Σολωμός


ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ
Χαρά σε κειόν που πρωτοσήκωσε απ΄ τις σκόνες σκεπασμένο
το δίστομο σπαθί του λόγου σου στον ήλιο, Μακρυγιάννη.
Κι απάνω και στις δυο πλευρές γραφή
Απ΄ τη μια τα λόγια αυτά σου χαραγμένα στρατηγέ μας:
“Τη λευτεριά μας τούτη δε την ήβραμε στο δρόμο
και δε θα μπούμε εύκολα στου αυγού το τσόφλι
γιατί δεν είμαστε κλωσσόπουλα, σ΄ αυτό να ξαναμπούμε πίσω
μα εγίναμε πουλιά και τώρα πια στο τσόφλι πίσω δε χωρούμε”
Κι απ΄ τη δεύτερη πλευρά γραφή άλλη χαραγμένη :
“ Απάνω στην αλήθεια μου ακόμα και τον θάνατο τον δέχομαι
τις τόσες φορές τον θάνατον εζύγωσα αδελφοί μου και δεν με πήρε
που για τούτο το θάνατο καταφρονώ κι απάνω στην αλήθεια μου πεθαίνω”
Χαρά σε κειον που πρωτοσήκωσε απ΄ το χώμα αυτήν τη σπάθα
και τέτοια διάβασε απάνω της βαγγέλια... Άγγελος Σικελιανός

Από τα “Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη”

Κι όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρω να βλέπω το άδικο να πνίγει το δίκιο. Για κείνο έμαθα γράμματα στα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμο το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπο όντας παιδί να σπουδάξω: ήμουν φτωχός κι έκανα τον υπερέτη και τιμάρευα άλογα κι άλλες πλήθος δουλειές έκανα να βγάλω το πατρικό χρέος και ναζήσω κι εγώ σε τούτη την κοινωνία, όσο έχω το αμανέτι του θεού στο σώμα μου....Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα. Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομε να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να τη φυλάμε κι όλοι μαζί και να μη λέει ούτε ο δυνατός εγώ ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέει ο καθείς εγώ; όταν αγωνιστεί μόνος του και φτιάξει ή χαλάσει. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να είμαστε εμείς. Είμαστε στο εμείς κι όχι στο εγώ. ..

Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια, φαίνονταν οι φλέβες τόση εντέλειαν είχαν. 'Οταν χάλασαν τον Πόρο, τα είχαν πάρει κάτι στρατιώτες και στ΄ Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων. Χίλια τάλαρα γύρευαν. Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: “Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι αυτά πολεμήσαμε.”

 

Οι αλήθειες για το '21 από το στόμα του Άρη Βελουχιώτη
από τον ιστορικό του λόγο στη Λαμία λίγο μετά την απελευθέρωση του '44

......H χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη. Αυτό κανείς δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τα είχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό. Μα ο ελληνικός λαός δε θάτανε αυτός ο λαός , ο λαός δηλ.της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός της ζούγκλας αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα τον οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε λοιπόν, όλοι ξένοι και ντόπιοι πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του. Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, που ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της φιλικής εταιρείας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα. Σε λίγο η Φιλική Εταιρεία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες. Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό που υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το οποίο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και διαλάμβανε ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα μα και ότι θα πνιγεί στο αίμα αν ξεσπάσει.

        Ο Γιάννης Καποδίστριας που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό με προτομές και πορτραίτα είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ό,τι έκανε δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά. Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα ακόμα και τη ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες όμως βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουνε το λαό και φοβούμενοι την οργή του αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουνε το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαρακτήρα πανεθνικό.

        Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορές μας παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοί μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν΄ αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και τη ανεξαρτησία μας.

        Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ΄ αυτό το θαύμα που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού , χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ΄ αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.

        Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαρακτήρα του κινήματος και να επιβάλλει νέα σκλαβιά χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε...

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση