xylini top banner 2019

Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα εμφανίστηκε μέσα στο εργατικό κίνημα των καπιταλιστικών χωρών ένα πολιτικό ρεύμα, που θεωρούσε ότι η ταξική πάλη, μπορεί να αντικατασταθεί από την επιδίωξη μεταρρυθμίσεων μέσα στα καπιταλιστικά πλαίσια, δηλαδή με τη διατήρηση της εκμεταλλευτικής βάσης του καπιταλιστικού συστήματος.

Ο ρεφορμισμός είναι μία από τις μορφές του οπορτουνισμού και στηρίζεται κοινωνικά στην “εργατική αριστοκρατία”. Οι εκφραστές του προπαγανδίζουν τη συνεργασία των τάξεων και τη μετεξέλιξη του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό. Η 2η Διεθνής μεταβλήθηκε σε οπορτουνιστική οργάνωση της εργατικής τάξης και υποστηρίχθηκε από τον Μπέρνσταϊν και τον Κάουτσκι στη Γερμανία, τους μενσεβίκους στη Ρωσία κλπ.

Η ρεφορμιστική πολιτική κάτω από ευνοϊκές γι αυτή συνθήκες είναι δυνατόν να βελτιώσει για μικρό διάστημα τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Η αστική τάξη όμως για να αντιμετωπίσει τις δικές της δυσκολίες παίρνει πίσω αυτές τις κατακτήσεις και η εργατική τάξη οδηγείται σε σχετικά μεγαλύτερη εξαθλίωση.

Όσο ανώτερη ταξική συνείδηση έχει η εργατική τάξη τόσο μικρότερη απήχηση έχουν οι ρεφορμιστικές αντιλήψεις στους κόλπους της. Ο Μαρξισμός-Λενινισμός δεν αποδέχεται ότι η μετάβαση στο σοσιαλισμό μπορεί να πραγματοποιηθεί με μεταρρυθμίσεις. Αποδέχεται την αναγκαιότητα της πάλης της εργατικής τάξης για βελτίωση του υλικού και πνευματικού επιπέδου της στον καπιταλισμό. Τη θεωρεί όμως απαραίτητο τμήμα της ταξικής πάλης, η οποία έχει στόχο την εξουσία της εργατικής τάξης. 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση