Μια καλή συνταγή για να αποπροσανατολίζουμε το λαό: Παίρνουμε μια ιστορική πραγματικότητα, προσθέτουμε μια εντυπωσιακή φωτογραφία, ένα ελληνικό ρητό και έναν ελκυστικό τίτλο. Κόβουμε και ράβουμε στα μέτρα μας την ιστορική πραγματικότητα, προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά και έχουμε έτοιμη για σερβίρισμα στο ίντερνετ μια εύπεπτη σούπα.

Η “σκληρή διαπραγμάτευση” της νέας κυβέρνησης στο Eurogroup, που χαρακτηρίζεται μάλιστα από μερικούς και σαν “πάλη μέσα στο λάκκο των λεόντων”. Συνοδεύεται από καλέσματα για διαδηλώσεις συμπαράστασης στις πλατείες. Παραθέτουμε κατά λέξη ένα από τα καλέσματα, που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και το σχολιάζουμε τμηματικά:

Αν το θέμα δεν ήταν τραγικό θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί γελοίο: Ο Έλληνας υπουργός των οικονομικών τους τα είπε χύμα. Ο Σόιμπλε έχασε την ψυχραιμία του και έβρισε σε μια συνέντευξή του τον κ. Βαρουφάκη.

Μια γλυκιά ιστοριούλα, διανθισμένη με παιδικές φωτογραφίες, διαδίδεται μέσω email στο διαδίκτυο και χαρακτηρίζεται σαν “εξαιρετικά συγκινητική” με πολλά θαυμαστικά. Την παραθέτουμε αυτούσια:

Η μικρή πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.

 “Θεούς και δαίμονες” έχουν επιστρατεύσει για να πεισθεί ο ελληνικός λαός ότι έχει μία και μοναδική επιλογή: Την υποταγή στα μνημόνια, όποια ονομασία κι αν έχουν. Επιστρατεύτηκε ακόμη και ο Θουκυδίδης.

Το Ψέμα είναι μία από τις Τεχνικές του Ψυχολογικού Πολέμου (βλπ. http://www.dioti.gr/index.php/2014-09-16-18-38-46/220-2014-11-06-11-29-72 )

Προεκλογικά άνοιξαν από τους μνηστήρες της κυβερνητικής εξουσίας οι κρουνοί των ελπίδων. “Η Ελπίδα έρχεται” επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε ποια Ελπίδα αναφερόταν;

Πριν 40 χρόνια, κυκλοφόρησε ο δίσκος του Χρήστου Λεοντή “Παραστάσεις” που περιλάμβανε το τραγούδι “Αν ήξερα ανάγνωση, γραφή” με τους παρακάτω στίχους του Μήτσου Ευθυμιάδη.

Αν ήξερα ανάγνωση, γραφή

αν ήταν, αν ήταν το σπαθί δικό μου

Ο Α. Τσίπρας ξεκίνησε τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης με γρίφους, δηλαδή όμορφες λέξεις και βαρύγδουπες εκφράσεις, πολλαπλών ερμηνειών. Αντιγράφουμε:

Υπάρχουν απελπισμένοι ψηφοφόροι, που θα θέλανε να “δοκιμάσουν” και μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και κάνει “κάτι”. Αυτό το “κάτι” μένει αδιευκρίνιστο. Τι είναι αυτό το “κάτι”: Είναι αποφυγή νέων αντιλαϊκών μέτρων; Είναι αύξηση μισθών και συντάξεων; Είναι μείωση της φορολογίας; Τι είναι τέλος πάντων αυτό το “κάτι”, που μπορεί να περιμένει κανείς; Η απάντηση είναι η ίδια: “Δεν ξέρω! Κάτι! Οτιδήποτε!...”