Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί μια ιστοριούλα που αφορά ένα δημοσίευμα της αμερικάνικης τοπικής εφημερίδας The Washington Post, που όπως διαβάζουμε είχε σκοπό να επισημανθεί η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη πραγματική αξία που έχουν πρόσωπα και πράγματα και σ’ αυτήν που έχουν “τα προϊόντα με ετικέτα”, τα “επώνυμα”, όπως συνήθως λέμε.

 Με τα μνημόνια να διαδέχονται το ένα το άλλο και τη ζωή του λαού να υποβαθμίζεται και να εξαθλιώνεται καθημερινά μια σκέψη περνάει από το μυαλό του καθενός. Όλοι λίγο ως πολύ λένε πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. 

        Ήταν 27 Μαίου του 1963 στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου δίπλα στην Μητρόπολη. Μια μάνα πολιτικού κρατούμενου, που οι Γερμανοί φασίστες της είχαν σκοτώσει τέσσερις λεβέντες, αυτοσχεδιάζει μπροστά στο φέρετρο το σκεπασμένο απ τα λουλούδια της λατρείας και της οργής ενός λαού .

Αρκεί μια δήλωση ή ένα άρθρο κάποιου επώνυμου και αμέσως αυτό περνάει στο διαδίκτυο και διαδίδεται αστραπιαία μέσα από τα ΜΜΕ και τα “κοινωνικά δίκτυα” σε εκατομμύρια ανθρώπους. Κάπως έτσι διαδόθηκε και το άρθρο του μεγάλου φυσικού επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ ,που δημοσιεύτηκε στο Guardian και χαρακτηρίζεται σαν άρθρο “αυστηρώς πολιτικού περιεχομένου” καθώς μιλάει “για όλους και για όλα".

15 Μάη 1941 ο Αρης Βελουχιώτης μιλάει στη «Σύσκεψη της Καισαριανής» για την ανάγκη του ένοπλου αγώνα.

Με μεγάλη σοφία έβλεπε ο Μπέρτολ Μπρεχτ τους καθημερινούς αγώνες του λαού και τις μεταπτώσεις στην αγωνιστική του διάθεση. Οι σκέψεις του μας δίνουν την εντύπωση, πως ζει και βλέπει, ότι και σήμερα μόνο ένα μικρό μέρος του λαού αγωνίζεται δυναμικά για τη ζωή και τα κοινωνικά προβλήματα.

         Η διεθνής κρίση του καπιταλισμού του 1929 είχε ως συνέπεια για την Ελλάδα μεταξύ άλλων και τη μείωση στο ελάχιστο των εξαγωγών, κυρίως των καπνικών, που είχαν αποτελέσει για όλη την περίοδο του Μεσοπολέμου τη βασική πηγή συναλλάγματος της χώρας.

        Μια φωτογραφία από το παρελθόν μερικές φορές δεν είναι απλά εικόνα μιας στιγμής αλλά έναυσμα για ένα σοβαρό προβληματισμό, κάτι που μπορεί να ταράξει τα νερά, να μας κάνει να σκεφτούμε βαθύτερα τα σημερινά μας προβλήματα.

Όταν το απόγευμα της 4ης Μαίου στην πολυσύχναστη πλατεία Haymarket στο Σικάγο ξεκίνησε κάτω από ψιλόβροχο η συγκέντρωση 6.000 περίπου απεργών με ομιλητή τον μαχητικό ηγέτη των εργατών Ώγκαστ Σπάις, τίποτα δεν προμηνούσε την εξέλιξη.

        Το άκουσα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως κάτι παρόμοιο βλέπουμε, διαβάζουμε, ακούμε και επαναλαμβάνουμε καθημερινά με τον ένα ή το άλλο τρόπο: “Χάθηκε ο ανθρωπισμός στο σύγχρονο κόσμο”.