2018provlimatismotext

Μας εντυπωσιάζει μ' αυτή τη φιλοσοφημένη φράση του ο Νίκος Καζαντζάκης. Ίσως γιατί ανακαλύπτουμε μέσα της κάτι από τη δική μας πικρή εμπειρία. Μα είναι δυνατόν στ' αλήθεια να δεχθούμε ότι ο άνθρωπος είναι χτήνος; Κάτι μας ωθεί να το αποδεχθούμε, διότι καθένας μας έχει να καταμετρήσει γύρω του πάμπολλες τέτοιες περιπτώσεις.

Το facebook μπλοκάρει συνεχώς τις κοινοποιήσεις της ιστοσελίδας "Αντώνης Διότιμος"

"Ακόμα και τα καριοφίλια των προγόνων μας του ’21 θα ξεθάψουμε! [...] Μην αμφιβάλλετε, πως γρήγορα θα το σκάσουν τα παλικάρια του κόμματος απ’ τις φυλακές και τα ξερονήσια για να βρεθούν στις πρώτες γραμμές του εθνικολαϊκού αγώνα».
Αυτά ήταν τα λόγια του Άρη, με τα οποία είχε προφητέψει μέσα στα πρώτα και πιο μαύρα χρόνια της κατοχής,

Μισό αιώνα μετά την εξέγερση του Μάη του '68 στη Γαλλία βομβαρδιζόμαστε από έναν ορυμαγδό τηλεοπτικών, ηλεκτρονικών και τυπογραφικών αναλύσεων και μηνυμάτων. Άλλοι θρηνούν για την τελευταία πραγματική επανάσταση καιτο σοσιαλισμό που χάθηκε, άλλοι συμπεραίνουν με απαισιοδοξία πως αφού στις τότε ευοίωνες συνθήκες δεν άλλαξε ο κόσμος, απλά δεν θα αλλάξει.

Μπορούμε άραγε στις μέρες μας να μην επαναλαμβάνουμε τις επιλογές του παρελθόντος; Μπορούμε να αντλούμε χρήσιμα ιστορικά διδάγματα για να καθορίζουμε τη στάση μας στη σημερινή μνημονιακή και στη κατ΄ όνομα αυριανή μεταμνημονιακή εποχή; Ας θυμηθούμε μια συμφωνία που υπεγράφη πριν 7 περίπου δεκαετίες ανάμεσα στα ελληνικά κόμματα και τις συνέπειές της για τα συμφέροντα του λαού μας.

Ναι, κι εμείς χρωστάμε, διότι όλη η ανθρωπότητα χρωστάει στη Σοβιετική Ένωση Είμαστε σήμερα ελεύθεροι διότι εκατομμύρια άνθρωποι πάλεψαν με νύχια και με δόντια, δίνοντας και τη ζωή τους για τη συντριβή του φασιστικού τέρατος. Ο Αμερικανός συγγραφέας ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ προσπαθώντας να αποδώσει το δυσθεώρητο χρέος που έχει η ανθρωπότητα στη Σοβιετική Ένωση

Άνοιξη γεννήθηκε κι ανήγγειλε τη νέα άνοιξη της ανθρωπότητας. Μια άνοιξη όμως που δεν θα μοιάζει με καμμιά προηγούμενη, διότι δεν θα είναι φαινόμενο φυσικό, ούτε χρονικά ή τοπικά προκαθορισμένη. Δεν θα προσφερθεί ούτε μπορεί νμα κληροδοτηθεί. Θα είναι όμως τόσο όμορφη όσο όμορφα είναι τα πιο μεγάλα όνειρα του ανθρώπου. Τόσο στέρεη όσο στέρεα θα είναι τα θεμέλια αυτών που θα την οικοδομήσουν.

Θα μπορούσε να πεις κανείς πως είναι για γέλια και για κλάματα. Δεν είναι όμως έτσι. Είναι το στίγμα των δυσκολιών που αντιμετωπίζει στην πορεία της η σημερινή κοινωνία. Αυτές τις μέρες κυκλοφορούν στο διαδίκτυο δημοσιεύματα με αφορμή τα 50 χρόνια από το θάνατο του πρώτου ανθρώπου που διέρρηξε τις πύλες του διαστήματος, του σοβιετικού κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν.

Σαν σήμερα το 1968 εντελώς αναπάντεχα και πέρα για πέρα άδικα μπήκε τέλος σε μια ανθρώπινη ζωή, που είχε προλάβει και είχε γίνει μύθος και σύμβολο για εκατομμύρια ανθρώπων. Με τα αρχαιοελληνικά κριτήρια θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το τραγικό τέλος που επιφυλάσσεται σ αυτούς που ξεπερνούν το ανθρώπινο μέτρο. Σ αυτούς, που ως φορείς

        Όταν οι επέτειοι δε μυρίζουν φορμόλη, δε μνημονεύουν το ένδοξο παρελθόν για να προπαγανδίσουν κάποιο μεγαλοϊδεατικό μέλλον, δεν παιανίζουν τα κλέη των προγόνων για να εφησυχάζουν τους επίγονους, δεν αποτελούν εθνικιστικό παραλήρημα επιλεκτικής και επεξεργασμένης εκδοχής της ιστορίας