“Μπορεί να μου πει κάποιος, αυτή η αηδιαστική αδιαφορία του νεοέλληνα είναι λεκές από το περιβάλλον, ή είναι πασαλειμμένη πάνω στο DNA του;”

Φράση παρμένη από το φατσοβιβλίο, που μέσα της διακρίνουμε πικρία, αγανάκτηση αλλά και μια σιγουριά που φανερώνει την κατανόηση της σημερινής πραγματικότητας. Όλα δεμένα με χιουμοριστική διάθεση σε δυο γραμμές.

Ιδού η απορία!

Εφτά χρόνια “κρίση”. Δοκιμάσαμε επί εφτά χρόνια τις συνταγές των κυβερνήσεων της ΝΔ , του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και πρόσφατα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Κάπου στο ενδιάμεσο μας “έσωσαν” κάποιοι τεχνοκράτες τύπου Παπαδήμου. Για να αναπτερωθεί η ελπίδα μας για έξοδο από την κρίση δημιουργήθηκε και ένα Ποτάμι από ανεξάρτητους εθνοσωτήρες τεχνοκράτες, αλλά τα νερά του στέγνωσαν πριν καν φουσκώσουν. 'Έτσι εκείνο που μας προβληματίζει είναι η “αηδιαστική αδιαφορία του νεοέλληνα”. Πώς γίνεται δηλαδή ένας λαός παραδοσιακά ανυπότακτος και αγωνιστής να αποδέχεται το ένα μετά το άλλο τα μνημόνια, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, τη στέρηση της κοινωνικής πρόνοιας, το τσάκισμα των δικαιωμάτων του.

Πώς γίνεται να πετσοκόβονται οι συντάξεις σε 2.500.000 συνταξιούχους και στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας να κατεβαίνουν μερικές δεκάδες χιλιάδες. Πώς γίνεται οι άνεργοι να είναι 1.500.000 και στην πορεία διαμαρτυρίας από την Πάτρα στην Αθήνα να έχουν πάρει μέρος επίσης μερικές δεκάδες χιλιάδες. Πως γίνεται αυτός που δουλεύει ευκαιριακά, ανασφάλιστος, χωρίς δικαιώματα και αντί για έναν αξιοπρεπή μισθό παίρνει ένα χαρτζιλίκι, αυτός που δεν έχει καμμιά ελπίδα να βγει στη σύνταξη να λέει και δόξα τῷ Θεῷ. Μια λαϊκή πλειοψηφία αραχτή και μακάρια να μουρμουρίζει για τη σφαγή της, να σφίγγει το ζωνάρι αλλά τελικά να αποδέχεται μοιρολατρικά κάθε νέο χτύπημα. Πώς δικαιολογούνται όλα αυτά;

Υπάρχουν δικαιολογίες;

Ψάχνουμε για δικαιολογίες; Όπου και να ψάξουμε θα βρούμε μπόλικες.

Ο υπάλληλος, που διορίστηκε από τον υπουργό, το βουλευτή, αυτόν που τέλος πάντων είχε ή εξακολουθεί “να έχει τα μέσα” αισθάνεται δέσμιος της “εξυπηρέτησης” που του έγινε. Λουφάζει από φόβο μη πέσει σε δυσμένεια αν τυχόν διαμαρτυρηθεί. Θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που βολεύτηκε σε μια δουλίτσα. Δεν ξέρει, δεν καταλαβαίνει ότι η εργασία δεν είναι ευκαιρία, αλλά αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ενήλικα. Όταν υποαπασχολείται αισθάνεται προνομιούχος απέναντι στα κορόιδα που δουλεύουν. Όταν μειώνεται ο μισθός του αισθάνεται τυχερός που μπορεί ακόμα και “τα φέρνει βόλτα”. Αν έφτυσε αίμα για να κάνει ανώτατες σπουδές, που ξέρει ξένες γλώσσες και κατάντησε να δουλεύει πωλητής με εξοντωτικά ωράρια σε κάποιο πολυκατάστημα αισθάνεται τυχερός. Κρύβει τα πτυχία του και είναι ικανοποιημένος που βρήκε μια δουλίτσα και δεν ψοφάει της πείνας.

Ο μικροεπαγγελματίας που πουλούσε χωρίς τιμολόγιο αισθάνεται ένοχος, υπαίτιος για την κρίση. Θεωρεί ότι η πράξη είναι αυτή που οδήγησε τη χώρα στην κρίση.. Θεωρεί πως επειδή το κράτος δεν εισέπραξε από αυτόν, δεν μπορεί να πληρώσει τους “δανειστές” του. Δεν αντέχει όμως να κόψει τιμολόγιο και να πληρώσει φόρο εισοδήματος γιατί έτσι θα βάλει λουκέτο. Λουφάζει λοιπόν και προσεύχεται “να γίνει κάτι”, οτιδήποτε, για να ορθοποδήσει η χώρα ώστε να ανασάνει κι αυτός. Αναθέτει μια φορά στα 3-4 χρόνια με την ψήφο του σε κάποιον εθνοσωτήρα να τον σώσει και πάει να δει τηλεόραση για να ξεσκάσει.

Το ότι η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα της δικής του κλεψιάς, αλλά της αδυναμίας του Κεφαλαίου να επενδύσει τα κέρδη που αποκόμισε από τη νόμιμη μεγάλη ληστεία του ιδρώτα των εργαζομένων, ούτε που μπορεί να το φανταστεί. Για να καταλάβει ότι στην καπιταλιστική κρίση καταστρέφεται ένα τμήμα του κεφαλαίου και πρώτα απ΄ όλα της εργατικής δύναμης, που να το ξέρει. Εδώ δεν το καταλαβαίνουν (ή κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν) οι αστοί οικονομολόγοι, θα το καταλάβει ο μικροεπαγγελματίας; Ψιλά γράμματα.

Ο εργάτης, ο τεχνίτης, ο μισθωτός υπάλληλος στον ιδιωτικό τομέα δέχεται μείωση του μισθού και κατάργηση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων του προκειμένου να βοηθήσει την εταιρία που τον “ταΐζει” να ορθοποδήσει. Έτσι θεωρεί ότι αν πάει καλά η εταιρία “θα φάει κι αυτός ψωμάκι”. Δεν καταλαβαίνει ότι δεν ταΐζει το αφεντικό τον εργάτη αλλά ο εργάτης το αφεντικό, που καρπώνεται την υπεραξία της εργασίας του εργάτη. Δεν καταλαβαίνει δηλαδή αυτό που ακούγεται στους δρόμους, ότι χωρίς τον εργάτη “γρανάζι δε γυρνά”, ενώ μια επιχείρηση μπορεί να δουλέψει “χωρίς αφεντικά”.

Γιατί ψάχνουμε για δικαιολογίες;

Η λαθεμένη αντίληψη για τον τρόπο που λειτουργεί η οικονομία στον καπιταλισμό, οι ενοχές που σκόπιμα καλλιεργούνται, η αποδοχή του μικρότερου κακού, ο φόβος για τα χειρότερα, η πίστη στις υποσχέσεις των εμπόρων ελπίδας, όλα αυτά και χίλιες φορές άλλα τόσα δημιουργούν στα λαϊκά στρώματα κλίμα συναίνεσης και υποταγής. Τα αδιέξοδα παραμένουν. Η λαϊκή συνείδηση βομβαρδίζεται ανελέητα από την κυρίαρχη ιδεολογία, την ιδεολογία της άρχουσας τάξης.

Ο ψυχολογικός πόλεμος, αυτός ο ανελέητος και αόρατος πόλεμος που έχει στόχο το παιδί, τον έφηβο, τον ενήλικα, που επιτίθεται στο σχολείο, στους χώρους εργασίας, διασκέδασης και αναψυχής, αυτός ο πόλεμος που διεξάγεται 24 ώρες το εικοσιτετράωρο μέσα από τα ΜΜΕ, αποβλακώνει, αποπροσανατολίζει, αναισθητοποιεί, αδρανοποιεί.

Έτσι φτάνουμε στην “αηδιαστική αδιαφορία του νεοέλληνα”, που καταγγέλλεται στο φατσοβιβλίο. Η αδιαφορία αυτή δεν είναι νεοελληνικό φαινόμενο. Είναι το φαινόμενο που παρατηρείται σε όλες τις χώρες του καπιταλισμού και αποκαλύπτεται σε όλο του το μεγαλείο σε περιόδους κρίσης του κεφαλαίου.

Δεν είναι “λεκές στο περιβάλλον. Είναι η αναισθητοποίηση από τη μπόχα που αναδύουν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Είναι η απογοήτευση από τους πολιτικάντηδες με την ευλύγιστη μέση μπροστά στα ντόπια και ξένα αφεντικά τους. Μια απογοήτευση που γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν οι εργατοπατέρες του συνδικαλιστικού κινήματος κάνουν γονυκλισίες μπροστά στα αφεντικά.

Δεν είναι “πασαλειμμένη στο DNA “ κανενός ανθρώπου και κανενός λαού. Είναι συνέπεια του DNA του καπιταλισμού. Ότι είχε να δώσει ο καπιταλισμός το έδωσε. Έχει φάει πια τα ψωμιά του. Δεν είναι δυνατό να γιατρευτεί, να γίνει ανθρώπινος. Δεν είναι δυνατό να καταρρεύσει από μόνος του. Η μειοψηφία των εκμεταλλευτών κρατά γερά τα ηνία της εξουσίας. Προσκυνά μόνο ένα θεό: το κέρδος που βγαίνει από την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας. Ανατρέπεται μόνο, για να αντικατασταθεί από το σοσιαλισμό.

Μετά τις δικαιολογίες.

Πως μπορούμε να κάνουμε αυτό το στόχο πραγματικότητα;

Βοήθεια από τη θεά Αθηνά δεν περιμένουμε. Κάθε λαός πρέπει να πολεμήσει τον καπιταλισμό μέσα στη χώρα του, να τον εξασθενήσει, να τον εξαντλήσει, να του δημιουργήσει όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες να επιβάλλεται, ανανεώνει τις δυνάμεις του και να κάνει επεμβάσεις. Αυτή είναι η αλληλεγγύη που χρειάζονται όλοι οι λαοί που αγωνίζονται ταξικά.

Υπάρχει σήμερα ούριος άνεμος για να ανοίξουμε τα πανιά μας για το σοσιαλισμό;

Όχι, ο άνεμος δεν είναι ούριος, αλλά πρέπει να γίνει. Από μόνος του δε μπορεί να γίνει ούριος Έχει παρατηρηθεί ότι σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης το κίνημα οδηγείται σε υποχώρηση. Το όραμα του σοσιαλισμού συκοφαντείται, η ιστορία σκόπιμα διαστρεβλώνεται, δημιουργείται σύγχυση, ανασφάλεια και απογοήτευση στους λαούς.

Εμείς πρέπει να δημιουργήσουμε ούριο άνεμο Ούριος άνεμος δεν πρόκειται να φυσήξει αν φυσήξει καθένας από μας και όλοι μαζί δυνατά, οργανωμένα και αποφασιστικά προς τη κατεύθυνση της ανατροπής του καπιταλισμού. 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση