Οι ομοβροντίες των δυσάρεστων ειδήσεων γίνονται όλο και πιο δυνατές Άλλοι κλείνουν τα μάτια για να μη βλέπουν, άλλοι κλείνουν τ' αυτιά για να μην ακούν. Οι πιο ευαίσθητοι κλείνουν τα ρουθούνια τους για ν' αποφύγουν τη μπόχα της κοινωνίας που σαπίζει.

Φόβος χρεοκοπίας, φόβος για τις αποφάσεις μετά τις “σκληρές” διαπραγματεύσεις, φόβος αν θα μας πιάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, φόβος, φόβος, φόβος...

Μας συνηθίσανε στο φόβο

Προκάτ “τρομοκράτες” δολοφονούν δεκάδες αθώους στις μεγάλες πόλεις των Δυτικών χωρών. Εκδικούνται για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που δολοφονεί καταστρέφει και ξεσπιτώνει εκατομμύρια αθώους σε Ανατολή και Δύση.

Κι εμείς παρακολουθούμε τρομοκρατημένοι τα γεγονότα κάπου ανάμεσα στα πρωινάδικα, στα μαγειρέματα, στα σίριαλ και στις διαφημίσεις, την ώρα που δουλεύουμε, που χαλαρώνουμε, που αναπαυόμαστε.

Μας υποβάλλουν σε μια συνεχή πλύση εγκεφάλου επαναλαμβάνοντας ότι κινδυνεύουμε. Έτσι μας έγινε έμμονη ιδέα ο τρόμος. Μέσα στην τρομάρα μας συνηθίσαμε να παίρνουμε το μέρος των “καλών”, των “δικών μας”, των Χριστιανών, των Ευρωπαίων, των Αμερικάνων, που υπερασπίζονται τα δικά μας “ιερά και όσιά”. Έτσι χωρίς να το καταλαβαίνουμε μετατραπήκαμε σε υπερασπιστές, σε συνεργούς των “ισλαμοφάγων”.

Οι “ισλαμοφάγοι” Αμερικανο-Ευρωπαίοι, οι προστάτες μας από τους “τρομοκράτες”, δεν κάνουν θρησκευτικές διακρίσεις. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, τότε που οι αμερικανο-νατοϊκές δυνάμεις βομβάρδιζαν αδιάκριτα χριστιανούς και μουσουλμάνους, υπερασπίζοντας το δικό τους, τον ένα και μοναδικό θεό: το χρήμα. Ένα θεό ανελέητο, αιμοβόρο, που ορμάει όπου μυρίζεται πετρέλαιο, ορυκτό πλούτο, ενεργειακούς δρόμους

Μας συνηθίσανε στο ραγιαδισμό

Πρώτα μας σερβίρουν τις φήμες ότι “ενδέχεται να χρειασθούν” κάποια αντιλαϊκά μέτρα. Ύστερα διαψεύδονται οι φήμες, επιβεβαιώνονται και πάλι διαψεύδονται μέχρι να σερβιριστούν επίσημα πια σαν αναγκαία, σαν το “μικρότερο κακό”. Η πλειοψηφία των βουλευτών τα ψηφίζει “για το καλό μας”. Για να αποφύγουμε δήθεν τα χειρότερα. Αλλά τα χειρότερα έρχονται. Η επιλογή του μικρότερου κακού, σημαίνει υποχώρηση και πάντα οδηγεί στο μεγαλύτερο κακό..

Πριν μερικά χρόνια πολλοί ρωτούσαν: “Είναι αυτά τουλάχιστον τα τελευταία μέτρα;” Ερχόταν κατηγορηματικά η διαβεβαίωση πως θα ήταν “τα τελευταία”. Κάθε διαβεβαίωση και ένα ψέμα. Κάθε βήμα προς τα πίσω οδηγεί στο επόμενο βήμα προς τα πίσω. Έφτασε και το χειρότερο: Τώρα πια όχι μόνο κανείς δεν ρωτάει, αλλά η επόμενη αφαίμαξη είναι ήδη θεσμοθετημένη με τον αυτόματο “κόφτη”, την αυτόματη καρμανιόλα μισθών συντάξεων, δικαιωμάτων, που ενεργοποιείται χωρίς καινούργιες συζητήσεις, χωρίς καινούργιους νόμους, χωρίς εμάς... για μας. Αποδεχόμενοι τον αυτόματο “κόφτη” στην ουσία αποδεχόμαστε προκαταβολικά τη μελλοντική σφαγή μισθών, συντάξεων, δικαιωμάτων. Αποδεχόμαστε τον εμπαιγμό και τη ληστεία, σκύβουμε το κεφάλι και βαδίζουμε σαν πρόβατα στη σφαγή.

Μας συνηθίσανε στα αδιέξοδα

Στην αρχή μας μπερδέψανε. Μας βάλανε να ψάχνουμε μέσα σε ένα ατέλειωτο κουβάρι ψευτοσκεπτικισμού, ποιο πρέπει να είναι το “μείγματα της πολιτικής” που πρέπει να ακολουθήσει μια κυβέρνηση για να μας βγάλει από τα αδιέξοδα. Μας μπέρδεψαν ανάμεσα στις πολιτικές μπλόφες, τους κρυμμένους άσσους στο μανίκι, μέσα στα οικονομικά “σχέδια”, στα Plan A και στα Plan B. Δεν καταλαβαίνουμε ποια είναι ακριβώς αυτά τα σχέδια, αλλά τα βάζουμε στο ζύγι, δείχνουμε την προτίμησή μας στο ένα ή στο άλλο, σκεφτόμαστε πως, ε, για να μιλάνε για Plan οι “ειδικοί”, αυτοί κάτι θα ξέρουν. Έτσι αντί να κυνηγάμε τον εγκληματία συζητάμε για τη νομιμότητα και την αποτελεσματικότητα του όπλου του εγκλήματος.

Αντί να προετοιμάζουμε τη δική μας επίθεση ενάντια στον πραγματικό ένοχο, ψάχνουμε για σωτήρες, ψάχνουμε για “πατριώτες”, για ηθικούς πολιτικούς, για επιστήμονες με νέες ιδέες, που θα μπορούσαν να μας σώσουν. Ψάχνουμε για φρέσκους, για αδιάφθορους. Και μόλις διακρίνουμε κάποιους τους αναθέτουμε με την ψήφο μας το κουμάντο, κι αυτοί την επομένη πετούν τη μάσκα του ευέλπιδα και μετατρέπονται σε νεκροθάφτες των προσδοκιών μας.

Μας συνηθίσανε στην ηττοπάθεια

Μετά τη χούντα ανατρέψαμε την επάρατο δεξιά. Κι αυτή ντύθηκε τη σοσιαλιστική προβιά κι έκατσε στο σβέρκο μας πάνω από 2 δεκαετίες. Τα αντιλαϊκά μέτρα συνεχίστηκαν όπως και τα πάρτι των σκανδάλων και της ρεμούλας. Δοκιμάσαμε όλα τα κυβερνητικά μείγματα νεοφιλελευθερισμού, σοσιαλδημοκρατίας, διανθισμένα μάλιστα και με ολίγην συναινετική “αριστερά”. Δοκιμάσαμε και τεχνοκράτες που ενώ υποτίθεται ότι θα μας έβγαζαν από το λάκκο, αυτοί μας έχωσαν πιο βαθιά. Δοκιμάσαμε επί τέλους και την κυβέρνηση μιας δήθεν ρεαλιστικής “αριστεράς” συμπληρωμένης μάλιστα και με μια μερίδα της “πατριωτικής δεξιάς”.

Η “Ελπίδα” που κάθε φορά εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε γίνεται οδοστρωτήρας που περνά πάνω από μισθούς, συντάξεις και κοινωνικά δικαιώματα. Μπροστά στα αδιέξοδα θεωρούμε ότι “όλοι ίδιοι είναι” και σα ζαλισμένα κοτόπουλα αποδεχόμαστε τα νέα αντιλαϊκά μέτρα.

Μας συνηθίσανε σε χίλια δυο ακόμα.

Μας συνηθίσανε να ακούμε χίλιες φορές το ίδιο ψέμα μέχρι να πιστέψουμε πως είναι αλήθεια. Η λαθροχειρία στην παρουσίαση των γεγονότων, το μαγείρεμα, η παραπληροφόρηση, η υπερβολή, είναι μερικά από τα εργαλεία που χρησιμοποιούν οι μάστορες του ψυχολογικού πολέμου για να παρουσιάσουν το μαύρο άσπρο. Μέσα από μια μεθοδευμένη και καλά οργανωμένη λογοκρισία όλα τα ΜΜΕ αποσιωπούν, απαξιώνουν και διαστρεβλώνουν τα πραγματικά γεγονότα. Κι εμείς συνηθίσαμε να καταπίνουμε αμάσητο ότι και να μας σερβίρουν.

Μας συνηθίσανε στην κατανάλωση των ρατσιστικών ιδεών, των εθνικιστικών δραστηριοτήτων, στην υπεράσπιση κάποιων δήθεν πατριωτικών ιδεωδών, που στην ουσία ούτε πατριωτικά, ούτε ιδεώδη είναι. Μας συνηθίσανε σε όλα τα είδη των αντικομμουνιστικών δηλητηρίων, μέσα από ιστορικά αναγνώσματα, ντοκιμαντέρ, αναλύσεις, αφηγήσεις, κριτικές, μονταρισμένα πλάνα, κινηματογραφικές ταινίες,

Μας συνηθίσανε και στο χειρότερο

Μέσα από όλη αυτή την επίθεση, που δέχεται καθημερινά το μυαλό, η συνείδηση και το ασυνείδητό μας μπερδευτήκαμε και δεν καταλαβαίνουμε ποιο είναι ουσιαστικά το συμφέρον μας. Νομίζουμε πως το συμφέρον μας είναι το ίδιο με το συμφέρον των αφεντικών. Θεωρούμε πως τα αφεντικά μας ταΐζουν, ενώ στην πράξη εμείς ταΐζουμε τα αφεντικά. Τα προσκυνάμε για μια θέση εργασίας: “Δουλειά νάναι κι ότι νάναι. Ας είναι κι ανασφάλιστη, ας είναι και χωρίς ωράριο. Ας είναι ένα ξεροκόμματο για να μη πεθάνουμε από την πείνα.

Στους χώρους εργασίας γινόμαστε χατζηαβάτηδες: Ψηφίζουμε τους εκπροσώπους των αφεντικών για να τα 'χουμε καλά μαζί τους, μπας και μεσολαβήσουν για μας, μπας και τη βολέψουμε εμείς κι άσε τους άλλους να καίγονται..

Με δυο λόγια μας συνηθίσανε στο χειρότερο: 'να μην υπηρετούμε το δικό μας συμφέρον”. Να υπηρετούμε το συμφέρον αυτών που μας καταδυναστεύουν.

Φτάσαμε σε μια κατάσταση, που δεν υπάρχουν γιατροσόφια και μεσοβέζικες λύσεις. Ή από συνήθεια βυθιζόμαστε σε όλο και μεγαλύτερο τέλμα ή “ξεσυνηθίζουμε”, ξυπνάμε από το λήθαργο, ρίχνουμε στα σκουπίδια κοροϊδίες και αυταπάτες, και συμπαρατασσόμαστε με αυτούς που βρίσκονται στους δρόμους του καθημερινού ταξικού αγώνα. 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση