Πολύς ντόρος γίνεται τελευταία από τους πολιτικούς του τόπου για το “Κοινωνικό κράτος, το “Κράτος δικαίου”, το “ Κράτος Πρόνοιας”, το “ Κράτος Ευημερίας”.

Όλοι επαγγέλλονται, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, ένα κράτος που θα ικανοποιεί τις κοινωνικές ανάγκες, θα παρέχει δικαιώματα στη μόρφωση, ανθρώπινες συνθήκες ζωής, εργασία για όλους, καθώς και ασφάλεια και πρόνοια στην υγεία, στην τρίτη ηλικία, στις ευπαθείς ομάδες στα άτομα με ειδικές ανάγκες κλπ.

Τα λόγια και οι υποσχέσεις, καλά ακούγονται. Και ποιος δε θα 'θελε να ζει σε ένα τέτοιο κράτος! Ποιον όμως να πιστέψει κανείς; Τα λεγόμενα κόμματα της δεξιάς, τα κόμματα του κέντρου ή της “για πρώτη φορά αριστεράς”; Είναι δυνατόν να υπάρξει ένα τέτοιο κράτος και πως;

Ένας στόχος-φαντομάς

Εδώ και αιώνες οι ηγέτες περνούν, οι κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, φτάσαμε στον 21ο αιώνα, ο κοινωνικός πλούτος αυξάνεται διαρκώς, αλλά το “κοινωνικό κράτος” μοιάζει με φάντασμα, που ενώ νομίζεις ότι όπου να 'ναι θα γίνει πραγματικότητα, αυτό όλο και απομακρύνεται. Η ανεργία καλπάζει, η παιδεία, η υγεία, η κοινωνική πρόνοια και τα δικαιώματα μοιάζουν με λάστιχο, που κάποια στιγμή πάει να απλωθεί αλλά αμέσως μαζεύει, βυθίζοντας ξανά στην απόγνωση το λαό.

Τι φταίει γι αυτό; Φταίνε ο “ανίκανοι πολιτικοί”; Φταίνε οι κακές συνταγές ή μήπως οι κακοί που δεν μπορούν να εφαρμόσουν τις καλές συνταγές; Φταίμε άραγε κι εμείς που έχουμε παράλογες απαιτήσεις, ή μήπως φταίει η κακή μας μοίρα; Για όλα αυτά τα ερωτήματα μπορεί να ξεκινήσει ένας τρικούβερτος καβγάς όπου καθένας μπορεί να προβάλλει σαν επιχείρημα ακόμα και προσωπικά βιώματα.

Σε γενικές γραμμές όλοι οι καβγάδες για το ποιος φταίει, μπερδεύονται ανάμεσα στην κατασκευή νόμων, στην εφαρμογή τους, στους παραβάτες και στην ευθύνη όλων απέναντι στο νόμο. Μη βγάζοντας άκρη φτάνουμε στο τέλος σε αδιέξοδο και υποταγμένοι, δεχόμαστε την καταπίεση του κράτους.

Τι φταίει τελικά;

Ο μίτος της Αριάδνης

Το κράτος δεν είναι ούτε κάποια ηθική ιδέα, ούτε κάποια δύναμη που μας επιβλήθηκε απέξω. Το κράτος δεν είναι ουρανοκατέβατο. Είναι προϊόν της κοινωνίας. Εμφανίστηκε όταν η κοινωνία διασπάστηκε σε τάξεις, που είχαν αντιμαχόμενα οικονομικά συμφέροντα. Φαινομενικά μόνο στέκεται πάνω από την κοινωνία και μετριάζει τις συγκρούσεις ανάμεσα στις τάξεις. Στην ουσία είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, όργανο καταπίεσης μιας τάξης πάνω σε μιαν άλλη.

Στην κοινωνία διαμορφώθηκαν δύο αντιμαχόμενα κοινωνικά στρατόπεδα: Από τη μια μεριά η τάξη που κατέχει τα μέσα παραγωγής του πλούτου, η τάξη, που συνήθως ονομάζουμε “ το κεφάλαιο”, “η κεφαλαιοκρατία”, “οι καπιταλιστές”. Είναι η τάξη που ιδιοποιείται, δηλαδή κρατά για τον εαυτό της τον παραγόμενο από την εργατική τάξη πλούτο.

Για να εξασφαλίσει τον πλούτο που ιδιοποιείται και για να διατηρήσει την προνομιακή της θέση στην κοινωνία έχει ανάγκη από ένα όργανο, ένα “εργαλείο” που να επιβάλει με τη βία την κυριαρχία της πάνω στον κύριο αντίπαλό της, την εργατική τάξη, καθώς και πάνω στις υπόλοιπες τάξεις, που επίσης εκμεταλλεύεται με διάφορους τρόπους.

Το όργανο δηλαδή αυτό, που ονομάζεται κράτος, δεν είναι παρά ένας μηχανισμός που φτιάχνει νόμους που συμφέρουν την κυρίαρχη τάξη (Κοινοβούλιο) και φροντίζει για την εφαρμογή τους (Δικαιοσύνη). Διατηρεί έναν ένοπλο μηχανισμό, στρατό, αστυνομία και άλλες δυνάμεις καταστολής, που πατάσσουν κάθε ενέργεια που θα έβαζε σε κίνδυνο την κυριαρχία της.

Αυτός ο ρόλος του κράτους φωτίζει και το ερώτημα αν πρέπει να υπάρχει ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο κράτος. Η άρχουσα τάξη θέλει να ιδιοποιηθεί τα αποτελέσματα της αύξησης της παραγωγικότητας και προσπαθεί να διαμορφώσει ένα “μικρότερο, πιο ευέλικτο”, δηλαδή λιγότερο δαπανηρό κράτος. Για να απαλλαγεί από το περίσσιο “φορτίο” ρίχνει στο καιάδα της ανεργίας τους εργαζόμενους, πετσοκόβει μισθούς και συντάξεις και αναθέτει στους “ιδιώτες” κοινωνικές υπηρεσίες, εξαναγκάζοντας με αυτό τον τρόπο το λαό να τις πληρώνει για δεύτερη φορά.

Πως γίνεται δίκαιο το κράτος;

Αφού λοιπόν το κράτος σχετίζεται άμεσα με την άδικη μοιρασιά του παραγόμενου πλούτου, για να γίνει δίκαιο θα πρέπει η άδικη μοιρασιά του πλούτου να γίνει δίκαιη. Αυτό όμως σκοντάφτει πάνω στην άρχουσα τάξη, στην τάξη των καπιταλιστών, που δεν δέχονται με κανένα τρόπο να μοιράζονται τον παραγόμενο πλούτο. Αν το δεχόντουσαν θα έπρεπε να αρνηθούν την ίδια την ύπαρξή τους, να απαρνηθούν το ρόλο τους στην παραγωγή, να σταματήσουν δηλαδή να πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τη μισθωτή εργασία, με άλλα λόγια να πάψουν... να είναι καπιταλιστές.

Αυτό δεν γίνεται με την πειθώ, με λογικά επιχειρήματα. Δεν γίνεται να πεισθούν οι μεγαλομέτοχοι των διυλιστηρίων, των τσιμεντάδικων, της χαλυβουργίας, της πληροφορικής, να παραδώσουν τις επιχειρήσεις στους πραγματικούς ιδιοκτήτες τους, στους παραγωγούς του πλούτου, στην εργατική τάξη; Δεν γίνεται να εγκαταλείψουν οικειοθελώς το εργαλείο τους, το κράτος.

Έτσι ο μοναδικός τρόπος για να μετατραπεί το άδικο κράτος σε δίκαιο, είναι να καταργηθεί η τάξη που έχει στα χέρια της το κράτος, να καταργηθεί η τάξη των καπιταλιστών και να περάσει η οικονομική εξουσία στα χέρια αυτών που παράγουν τον πλούτο. Τότε και μόνο τότε το κράτος-καταπιεστής θα αντικατασταθεί από ένα άλλο κράτος, που θα διασφαλίζει τη μοιρασιά και διαχείριση του πλούτου προς όφελος των παραγωγών του.

Με λίγα λόγια το δίκαιο κράτος πάει χέρι χέρι με τη δίκαιη μοιρασιά του πλούτου. Κατάργηση της αδικίας σημαίνει κατάργηση της εξουσίας του “κεφαλαίου”. Για να υπάρξει “κράτος δικαίου”, ή “κοινωνικό κράτος” ή όπως αλλιώς κι αν αυτό ονομαστεί, θα πρέπει ο λαός να βάλει τέρμα στην αδικία. Θα πρέπει να σταματήσει να αγοράζει τις ελπίδες που του πουλάνε οι πολιτικοί-υπηρέτες του καπιταλισμού. Να καταλάβει το ρόλο που παίζουν προς όφελος της τάξης των καπιταλιστών. Να γκρεμίσει την εξουσία των καπιταλιστών μαζί με το κράτος τους. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν ο λαός αποφασισμένος και οργανωμένος πάρει ο ίδιος ολόκληρη την εξουσία στα χέρια του και την οικονομική και την κυβερνητική.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση