Προφητικό χαρακτηρίζεται το ποίημα που έγραψε για το Ελληνικό κράτος ο Γιώργος Σουρής πριν ένα αιώνα.

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με τη μέθοδο της infoganda και χαρακτηρίζεται σαν 'ανατριχιαστικό” επειδή σήμερα “δεν μπορείς να αλλάξεις ούτε ένα στίχο σαν ξεπερασμένο”.

Εκ πρώτης όψεως φαίνεται πράγματι προφητικό. Με τα μνημόνια, τα σκάνδαλα, τις παλιές και τις νέες κυβερνητικές κουτοπονηριές φαίνεται πως πράγματι τίποτα δεν άλλαξε εδώ και ένα αιώνα.

 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν”

Ο ποιητής σκιαγραφεί το τότε “σπάταλο” κράτος, τους τότε κλέφτες που γύρευαν τον κλέφτη, τον τότε ψηφοφόρο που νόμιζε πως ήταν αλεπού αλλά ΄μετά τις εκλογές αποδεικνυόταν μπούφος. Χρειάζεται να είναι κανείς ποιητής σήμερα; Τα ίδια ακριβώς -καθόλου μάλιστα ποιητικά- ακούει από τα ΜΜΕ καθημερινά. Τίποτα λοιπόν δεν άλλαξε από τότε;

Πολλά αλλάξανε: Πέρασαν βασιλιάδες, πρόεδροι, εθνάρχες, εθνοσωτήρες, λαοπρόβλητοι και μη, όλων των αποχρώσεων. Πέρασαν εθνάρχες, σαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που συνέβαλε στην Μικρασιατική Καταστροφή. Πέρασαν δικτάτορες σαν το Μεταξά και τον Παπαδόπουλο, που σώσανε την Ελλάδα από τον “επάρατον κομμουνισμόν”. Πέρασαν σωτήρες της δημοκρατίας σαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που το είχε σκάσει από την Ελλάδα με το όνομα Τριανταφυλλίδης. Πέρασαν λαοπρόβλητοι “Σοσιαλιστές” όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, που εκλέχθηκε με συνθήματα όπως “Σοσιαλισμός εδώ και τώρα”, “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο”.

Η “ψωροκώσταινα” δεν υπάρχει πια. Στη θέση της μπήκε το “Μένουμε Ευρώπη”. Τη θέση του “προστατευτισμού” πήρε η “Ευρωπαϊκή οικογένεια” με την ΕΟΚ και αργότερα με την ΕΕ. Τα λαϊκά προβλήματα όμως που υπήρχαν με τη δραχμή υπάρχουν και με το Ευρώ. Την τελευταία μάλιστα δεκαετία, παρέλασαν από τους κυβερνητικούς θώκους όλα τα πιθανά σχήματα, αυτοδύναμα και συμμαχικά, με νεοφιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες, τεχνοκράτες ακόμη και “για πρώτη φορά αριστερούς”.

Κάτι δεν άλλαξε.

Φαινομενικά, όλα αλλάξανε. Εκτός από ένα. Δεν άλλαξε αυτό, με βάση το οποίο κινούνται όλα τα άλλα. Η εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας. Το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους. Τόσο οι κυβερνήσεις, που εκλέγονταν με τη λαϊκή ψήφο, όσο και εκείνες που επιβάλλονταν με τη βία υπηρετούσαν τον ίδιο αφέντη. Το κεφάλαιο. Το μόνο που δεν άλλαξε ¨δηλαδή, ήταν το κοινωνικό σύστημα Ο καπιταλισμός.

Τόσο σε περιόδους κρίσης όσο και σε περιόδους ανάκαμψης οι κυβερνήσεις άλλαζαν αλλά δεν εξαλείφονταν τα προβλήματα του λαού. Όταν ο λαός αγωνιζόταν οργανωμένα, όταν χρησιμοποιούσε τη δύναμή του, αποσπούσε από το κεφάλαιο κάποιες παροχές. Όταν χαλάρωνε, το κεφάλαιο έπαιρνε πίσω αυτά που είχε αναγκαστεί να παραχωρήσει. Από το 1990 και μετά, που οι λαοί έπαψαν να διαθέτουν το φυσικό τους σύμμαχο, την ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, το κεφάλαιο αποθρασύνθηκε. Η ανυπαρξία του “αντίπαλου δέους” σήμανε και την έναρξη της ανελέητης επίθεσης του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα. Πόλεμοι, αλλαγές συνόρων, εκατόμβες νεκρών, αύξηση της ανεργίας, αύξηση της φτώχειας και της εξαθλίωσης μεγάλων μαζών και κατάργηση της κοινωνικής πρόνοιας και των λαϊκών δικαιωμάτων.

Πας μετά Μαρξ προφήτης.

Αυτά που “φωτογράφιζε” ο Γιώργος Σουρής πριν ένα αιώνα, βλέπουμε κι εμείς σήμερα. Οι “φωτογραφίες” όμως, ακόμη κι αν είναι πολύ καλές δεν αποκαλύπτουν την ουσία των προβλημάτων. Ενάμισι αιώνα πριν, πολλοί οικονομολόγοι και φιλόσοφοι προσπαθούσαν να δουν την αιτία των προβλημάτων που κρύβονται πίσω από τις “φωτογραφίες” της κοινωνίας. Ένας από αυτούς, ο Μαρξ, με βάση την πείρα που είχε συσσωρεύσει η ανθρωπότητα μέχρι εκείνη τη στιγμή, κατάφερε να αποκαλύψει αυτή την αιτία, που δεν ήταν άλλη από το νόμο της υπεραξίας.

Ο Μαρξ, δεν έβγαλε με το μυαλό του κάτι που δεν υπήρχε. Αποκάλυψε και απέδειξε αυτό που ίσχυε εδώ και χιλιάδες χρόνια, τον τρόπο της παραγωγής και της συσσώρευσης του πλούτου της ανθρωπότητας. Αυτό που ίσχυε στο δουλοκτητικό σύστημα, στο φεουδαρχικό και ισχύει σήμερα χωρίς καμιά εξαίρεση σε κάθε καπιταλιστική χώρα. Αυτό που ίσχυε στην Ελλάδα του Σουρή και εξακολουθεί να ισχύει στην Ελλάδα των μνημονίων.

Χιλιάδες οικονομολόγοι έχουν “σπάσει” τα κεφάλια τους για να ανατρέψουν τη μαρξιστική θεωρία. Δεν είναι δυνατόν όμως να τα καταφέρουν. Διότι η θεωρία της υπεραξίας δεν είναι εφεύρεση, που μπορεί να καταργηθεί από μια άλλη. Είναι επιστημονική τεκμηρίωση της κίνησης της κοινωνίας.

Ούτε ο Μαρξ ήταν στην εποχή του προφήτης, ούτε οι μαρξιστές που διαρκώς κάνουν προβλέψεις για τα δεινά των λαών είναι προφήτες. Βλέπουν αυτό που δεν βλέπουν οι επαγγελματίες “φωτογράφοι” της κοινωνίας. Λένε πως άλλο πράγμα είναι η κυβερνητική εξουσία και άλλο πράγμα η οικονομική εξουσία. Οι κυβερνήσεις μπορεί να αλλάζουν, η ουσία της πολιτικής τους που κινείται μέσα σε καπιταλιστικά πλαίσια δεν αλλάζει.

Αν ο λαός δεν πάρει όχι μόνο την κυβερνητική αλλά και την οικονομική εξουσία στα χέρια του, αν δηλαδή δεν κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής, αν δεν βάλει κάτω από τον έλεγχό του τον πλούτο που παράγει, χαΐρι δεν πρόκειται να δει. Απλά μέσα στη δυστυχία και τα αδιέξοδά του θα θεωρεί προφήτες τους “φωτογράφους” της ζωής, όπως ήταν ο Σουρής.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση