Η φιλολογία για την εξεύρεση πολιτικής ηγεσίας στα αστικά κόμματα ποτέ δεν έλειψε. Για την ανάκτηση των χαμένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ γίνεται προσπάθεια νεκρανάστασης του Σημίτη, ενώ παράλληλα “προτείνεται στον Κώστα Καραμανλή να επιστρέψει στην ηγεσία της ΝΔ. Το Ποτάμι -λένε- δεν τραβάει γιατί ο Θεοδωράκης δεν έχει μπόι ηγέτη, ενώ χαρακτηρίστηκε σαν γραφικός ο Λεβέντης, που ξεθάφτηκε λίγες βδομάδες πριν τις προηγούμενες εκλογές

Κατά καιρούς επίσης, βλέπουν το φως της δημοσιότητας κείμενα, που ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν πια στην εποχή μας μεγάλοι ηγέτες. Οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες θεωρούνται “μικροί” σε σύγκριση με τους Ουάσινγκτον, Ρούζβελτ, Κένεντι στο εξωτερικό ή με τους “εθνάρχες” όπως ο Βενιζέλος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κ.ά στην Ελλάδα.

Τον τελευταίο καιρό η ανυπαρξία μεγάλων ηγετών προβάλλεται και σαν δικαιολογία για το ότι ο λαός δε βγαίνει από την κρίση. Πρόκειται για μια εύπεπτη αλλά και πολύ απλοϊκή ερμηνεία .

Η εμφάνιση μεγάλων και μικρών ηγετών

Ο ισχυρισμός αυτός γίνεται αποδεκτός εύκολα από την κοινή γνώμη διότι στην ουσία επιβεβαιώνει αυτά που γράφονται τα σχολικά βιβλία, όπου τα ιστορικά γεγονότα παρουσιάζονται με τρόπο που να δίνουν την εντύπωση ότι η ιστορία δεν είναι παρά ένα ατέλειωτο κουβάρι από νίκες και ήττες “καλών” και “κακών” ηγετών, που οδηγούν τους λαούς στην πρόοδο ή στην καταστροφή.

Ρίχνοντας μια ματιά στην παγκόσμια ιστορία, θα συμπεραίναμε ότι αν ίσχυε κάτι τέτοιο, υπεύθυνος για τον Β' παγκόσμιο Πόλεμο θα ήταν ο “παρανοϊκός” Χίτλερ και όχι η επιδίωξη των καπιταλιστών για το ξαναμοίρασμα των παγκόσμιων αγορών. Με το ίδιο σκεπτικό υπεύθυνος για την διάλυση της ΕΣΣΔ θα έπρεπε να θεωρηθεί ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, που με την περεστρόικα κατάφερε να διαλύσει και τη χώρα και το ΚΚΣΕ. Θα μπορούσε ακόμη κανείς να ισχυρισθεί ότι η Σοσιαλιστική Επανάσταση τον Οκτώβρη του 1917 οφείλεται στην επαναστατική φυσιογνωμία του Λένιν και επομένως για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα ευθύνεται η απουσία ενός Λένιν.

Η ανάδειξη νέων ηγετών.

Μετά τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων του 20ου αιώνα δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο καπιταλισμός είναι παντοδύναμος. Η απογοήτευση διαδέχθηκε τις ιμπεριαλιστικές επιδρομές σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Αφρική και αλλού. Μέσα στο νέο κλίμα που δημιούργησε η ανυπαρξία των σοσιαλιστικών χωρών, που αποτελούσαν το φυσικό προστάτη των λαών, στις μάζες κυριάρχησε η ηττοπάθεια και η μοιρολατρία. Μπροστά στην καπιταλιστή επέλαση που δεν έβρισκε μεγάλη αντίσταση, επικράτησε η λογική του “μικρότερου κακού”, η ψευδαίσθηση ότι οι τακτικές υποχωρήσεις μπορούν να ανακόψουν τον αντιλαϊκό κατήφορο. Οι μάζες ανέδειξαν ηγέτες που υπεράσπισαν αυτή τη λογική. Κυριάρχησε η λογική πως μπορεί να υπάρξει και “καλός” καπιταλισμός, αρκεί σε επίπεδο ηγεσίας να “επικρατήσει η λογική”. Κάτι τέτοιο όμως αποδείχτηκε σύντομα ρομαντικό. Από τη φύση του ο καπιταλισμός αν δεν είναι ληστρικός, δεν είναι καπιταλισμός. Κεφάλαιο που να μην έχει προέλθει από την εκμετάλλευση του μόχθου των εργαζομένων και να μην προσπαθεί, πότε ειρηνικά και πότε με τα όπλα, να αυγατίσει τα κέρδη του δεν υπάρχει. Καμένη από χέρι ήταν η προσπάθεια εφαρμογής “καλών” καπιταλιστικών σχέσεων, καμένοι από χέρι ήταν και οι ηγέτες που την υπερασπίζστηκαν.

Οι μεγάλοι και οι μικροί ηγέτες στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα οι μεγάλες καταστροφές είναι συνδεδεμένες με ονόματα “εθναρχών”. Η Μικρασιατική Καταστροφή με το όνομα του Ε. Βενιζέλου, η Απριλιανή χούντα με το όνομα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που έφυγε νύχτα για το Παρίσι με το όνομα Τριανταφυλλίδης και γύρισε μετά Βαΐων και κλάδων σαν σωτήρας της Δημοκρατίας.

Σήμερα ο λαός κυριολεκτικά βομβαρδίζεται με την άποψη ότι για τα μνημόνια φταίνε οι πολιτικοί ηγέτες που τα φέρανε. Στη συνέχεια πως φταίνε οι επόμενοι ηγέτες επειδή ήταν μικρό το μπόι τους για να διαπραγματευτούν με τους δανειστές. Από τη μια φταίνε οι δικοί μας “ανίκανοι” ηγέτες κι από την άλλη φταίνε οι “κακοί” και “αγνώμονες” Ευρωπαίοι ηγέτες, που δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι το συμφέρον της Ευρώπης ταυτίζεται με το συμφέρον της Ελλάδας.

Όταν ούτε οι δεξιοί, ούτε οι κεντρώοι, ούτε και οι τεχνοκράτες κατάφεραν να βγάλουν το λαό από το τέλμα, προωθήθηκε στην εξουσία ο “αριστερός” ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, που γρήγορα συγκίνησε αλλά ακόμη πιο γρήγορα απογοήτευσε τη μεγάλη μερίδα του λαού. Το συμπέρασμα που βγαίνει από όλα αυτά είναι ότι είτε με μεγάλους είτε με μικρούς ηγέτες των αστικών κομμάτων το αποτέλεσμα ήταν και παραμένει αρνητικό για το λαό. Το κεφάλαιο καταφέρνει να διατηρεί την εξουσία του, ενώ οι καταστροφές και τα αντιλαϊκά μέτρα γίνονται όλο και πιο αβάσταχτα για το λαό.

Η πολιτική των αστών ηγετών συνήθισε το λαό να ψάχνει για θέσεις εργασίας με πολιτικό “μέσον”. Οι κομματάρχες κατ΄ εντολή της ηγεσίας τους “πουλούσαν” θέσεις εργασίας “αγοράζοντας“ ψήφους. Οι μάζες προκειμένου να καλύψουν τις άμεσες ανάγκες τους, πουλούσαν την ψήφο τους στους εκπροσώπους του κεφαλαίου αναδεικνύοντας ηγέτες που εφάρμοζαν τις πολιτικές που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του κεφαλαίου. Η πολιτική που εξυπηρετούσε το κεφάλαιο πλασαριζόταν σαν πολιτική που εξυπηρετεί το λαό.

Έτσι αναδείχθηκαν τόσο οι “εθνάρχες” όσο και οι “ανάξιοι” ηγέτες. Οι δήθεν “λαοπρόβλητοι” ηγέτες δεν ήταν παρά οι διαφόρων αποχρώσεων υπερασπιστές των εκάστοτε πολιτικών επιλογών της αστικής τάξης. Το “χρώμα” του εκάστοτε επιλεγμένου ηγέτη καθοριζόταν από τα συμφέροντα της κυρίαρχης μερίδας του κεφαλαίου σε κάθε εποχή.

Συνεχώς προβάλλεται ένα δίδυμο αστών ηγετών, που την πολιτική τους χωρίζει δήθεν η “άβυσσος”. Τόσο οι “συντηρητικοί” όσο και οι “προοδευτικοί” αστοί ηγέτες με διαφορετική φρασεολογία αποπροσανατολίζουν το λαό, τον απογοητεύουν και καθυστερούν τη συνειδητοποίηση και την οργανωμένη δράση του.

Ποιοι είναι πραγματικοί λαϊκοί ηγέτες;

H εμφάνιση ηγετών, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπηρετούν την εξουσία του κεφαλαίου, εκφράζει το επίπεδο της ταξικής ωριμότητας και της αγωνιστικής διάθεσης των μαζών. Η αναμονή ενός θεόσταλτου λαϊκού ηγέτη που θα απαλλάξει το λαό από τα δεσμά του είναι ανεδαφική. Λύση προς όφελος του λαού με το λαό παρατηρητή δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει λύση χωρίς σύγκρουση του λαού με τα κόμματα του κεφαλαίου και πριν απ΄ όλα με την ίδια την οικονομική εξουσία του κεφαλαίου.

.Στην πορεία της οργανωμένης προετοιμασίας αυτής της σύγκρουσης θα αναδειχθούν οι “μικροί” ηγέτες, ένας από τους οποίους θα εκλεγεί για τη θέση του “μεγάλου” ηγέτη. Όλοι θα προέρχονται από το μαζικό λαϊκό κίνημα, θα βιώνουν τα προβλήματα του λαού και θα λογοδοτούν ανά πάσα στιγμή σ΄ αυτούς που τους εξέλεξαν. Θα φροντίζουν με βάση τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού για τη σωστή ενημέρωση, την διαπαιδαγώγηση και την οργανωμένη δράση.

Προϋπόθεση για την ανάδειξη αυτών των ηγετών είναι να πάρει αταλάντευτα ο ίδιος ο λαός την απόφαση της σύγκρουσης. Την απόφαση να υψώσει το γιγαντιαίο ανάστημά του και να συγκρουσθεί με τον ταξικό του αντίπαλο, το κεφάλαιο.

Κάθε λαϊκός ηγέτης έχει το δικό τους μερτικό στον αγώνα. Αποτελούν τον υποκειμενικό παράγοντα που επιταχύνει ή επιβραδύνει την αντικειμενική πορεία για κοινωνική απελευθέρωση, για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η κατεύθυνση της πορείας είναι νομοτελειακή,. Εξυπηρετεί την κοινωνική αναγκαιότητα. Δεν χαράσσεται εγκεφαλικά από τους ηγέτες, αλλά εφαρμόζεται επιστημονικά και με συνέπεια από αυτούς. Το “μέγεθος” των λαϊκών ηγετών κρίνεται πρώτα απ΄ όλα από την αταλάντευτη δράση τους στα πλαίσια αυτής της πορείας και από τα προσωπικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθενός.

Οι λαϊκοί ηγέτες που βγαίνουν μέσα από τους ταξικούς αγώνες είναι αυτοί που θα οδηγήσουν την κοινωνία στη συνειδητή ανατροπή της αιτίας που προκαλεί τους πολέμους, τη φτώχεια και τη δυστυχία. Την ανατροπή του καπιταλισμού. Είναι οι ηγέτες που τάζουν τη ζωή τους στην εκπλήρωση της αναγκαιότητας για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Comments  

#1 Αλέξανδρος Κωστάλας 2016-05-20 09:48
Πολύ καλό
Quote

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση