Συμβαίνει τέτοιες μέρες κάθε χρόνο. Άλλοτε σοβαρά και άλλοτε με χιούμορ λέμε “Καλή Ανάσταση” και εννοούμε τη λύτρωση από κάποια κοινωνικά βάσανα Το λέγανε οι φυλακισμένοι και οι εξόριστοι πολιτικοί κρατούμενοι -ακόμη και μετά το Πάσχα-

με την ευχή να κάνουν γιορτές με τις οικογένειές τους. Το ίδιο έλεγε ο λαός για να απαλλαγεί από τη χούντα των συνταγματαρχών.

Την ίδια ευχή κάνει κάθε χρόνο όλος ο λαός. Άλλοι για να γλυτώσουν από τη φτώχεια και τη μιζέρια, άλλοι για να φύγει η “επάρατος δεξιά”, άλλοι για να φύγει το ΠΑΣΟΚ -που όπως λέγαμε τότε “χούντα είναι θα περάσει”. Σήμερα η ευχή δίνεται για πολλούς λόγους. Για να φύγει η “για πρώτη φορά αριστερή” συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Για να απαλλαγούμε από το κακό ΔΝΤ, την αιματορουφήχτρα ΕΚΤ, την Μέρκελ και το Σόιμπλε. Τους θεσμούς, τις τρόικες, τα κουαρτέτα κι όπως αλλιώς κι αν βαφτίζονται οι εκπρόσωποι των δανειστών. Απ' όλους ακούγεται η ίδια πολυδιάστατη ευχή, που στην ουσία συνοψίζει την πολυπόθητη ευχή για την ανάσταση του ανθρώπου: την κοινωνική ανάσταση.

Εκατομμύρια αναστάσιμες ευχές μέσω ίντερνετ.

Είναι πια στη μόδα, ακόμη και οι ευχές να στέλλονται ηλεκτρονικά και προπαντός μέσα από τα λεγόμενα “κοινωνικά δίκτυα”. Έχει ιδιαίτερη σημασία το ότι πολλοί δεν περιμένουν να συμβεί το αναστάσιμο θαύμα εξ ουρανού, αλλά αναζητούν γήινους τρόπους, δηλαδή κάποια μορφή αγώνα για την υλοποίηση του θαύματος. Κάποιες διαδικτυακές ευχές περιέχουν μάλιστα και “συνταγολόγια”, που προτείνουν τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματοποιηθεί αυτή η ανάσταση.

exoume polemo1

Διαβάζουμε μια “πολεμική” συνταγή: Να κλειστούμε -λέει- όλοι στα σπίτια μας για μια βδομάδα, να μη πηγαίνουμε στις δουλειές μας, να μη ψωνίζουμε, να μη πληρώνουμε, να μη κουνιόμαστε. Να ορίσουμε μάλιστα και συγκεκριμένη ημερομηνία γι αυτή τη μορφή αντίστασης. Κατά καιρούς κυκλοφορούν κι άλλες παρόμοιες συνταγές: Να στείλουμε μηνύματα, να ψηφίσουμε ηλεκτρονικά, να σαμποτάρουμε κάποιες πολυεθνικές να ανάψουμε όλοι ταυτόχρονα τα φώτα και άλλα τέτοια. Αντί να ασχοληθούμε με σενάρια για τα αποτελέσματα αυτών των συνταγών, που κάποιες από αυτές αγγίζουν τα όρια της φαιδρότητας, καλύτερα να ανατρέξουμε στις κοινωνικές αναστάσεις που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα και να θυμηθούμε γιατί, πότε και πως πραγματοποιήθηκαν.

Η σταύρωση πριν την ανάσταση

Ο κοινός παρανομαστής όλων των κοινωνικών αναστάσεων είναι ένας: Ανάσταση χωρίς σταύρωση δεν έγινε ποτέ. Η σταύρωση είναι το τελευταίο στάδιο μιας πορείας, ενός Γολγοθά. Εκφράζει τη συσσώρευση των προβλημάτων της ανθρωπότητας σε τέτοιο βαθμό, που να αποτελούν πια αβάσταχτο μαρτύριο για την ανθρωπότητα. Είναι η κορύφωση της πορείας του ανθρώπου προς τη λύτρωση, την ανάσταση.

Στην πορεία αυτή το αίμα της κοινωνίας κυλάει από όλο το σώμα και πρώτα από όλα από την κεφαλή, από τους πρωτοπόρους της κακοτράχαλης πορείας. Πάνοπλη η εξουσία, ξεσκίζει τις σάρκες του μαρτυρικού λαού. Οι δούλοι, η κοινωνική τάξη που παρήγαγε κυρίως τον πλούτο στην αρχαιότητα, επί αιώνες σταυρώνονταν από τους αφέντες, προσμένοντας ένα θαύμα εξ ουρανού. Το θαύμα πραγματοποιήθηκε μόνο όταν οι δούλοι απόχτησαν τις απαραίτητες εμπειρίες και τις γνώσεις για να διεκδικήσουν δυναμικά οι ίδιοι την ανάστασή τους. Σήκωσαν το κεφάλι, πήραν την υπόθεσή στα χέρια τους, κατέστρεψαν το σταυρό του μαρτυρίου τους και αναστήθηκαν.

Μέχρι τότε οι δούλοι δεν θεωρούνταν άνθρωποι. Ήταν το παραγωγικό “εργαλείο” , που μπορούσε να αγοραστεί και να πουληθεί από τους αφέντες. Με την ανάστασή τους απόχτησαν την μορφή της ελευθερίας που ταίριαζε στην εποχή, την ελευθερία για την οποία πάλεψαν αλλά αυτή η ελευθερία ήταν κουτσουρεμένη. Οι δούλοι δεν είχαν τότε, και δεν μπορούσαν να έχουν την ταξική συνείδηση που απαιτούσε η ολοκληρωμένη κοινωνική απελευθέρωσή τους. Έτσι τη σκλαβιά της δουλείας διαδέχθηκε η σκλαβιά της κολιγιάς. Νέοι, αγώνες, νέος Γολγοθάς, νέοι σταυροί του μαρτυρίου, μέχρι που πραγματοποιήθηκε η επόμενη ανάσταση, η αστική επανάσταση. Κερδήθηκε τότε ένας ανώτερος βαθμός ελευθερίας, η αστική ελευθερία. Η ελευθερία να έχεις τη δυνατότητα να διαλέγεις αφεντικό αλλά το αφεντικό να μπορεί να σε πετάει στην ανεργία όποτε δε σε χρειάζεται, ή όταν δεν το συμφέρεις. Με λίγα λόγια το κεφάλαιο-όπως μονολεκτικά ονομάζεται η αστική τάξη- πήρε τη θέση του παλιού αφέντη. Αφεντικό ταξικά συνειδητοποιημένο, πιο “ξύπνιο” και προπαντός πιο έμπειρο σε σχέση με τα παλιά αφεντικά.

Ο σημερινός Γολγοθάς

Η αστική τάξη έχει βαθιά συνείδηση ότι δεν της χρειάζεται να εκμεταλλεύεται ολόκληρο τον άνθρωπο αλλά μόνο την εργατική του δύναμη. Θεοποιήθηκε το καπιταλιστικό κέρδος, δηλαδή η κλοπή της απλήρωτης εργασίας. Στο κυνήγι της κερδοφορίας ο εργαζόμενος άνθρωπος και γενικότερα ο άνθρωπος, σαν σάρκα και οστά, δεν έχει καμιά αξία. Για το ξαναμοίρασμα των αγορών εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι πέσανε και συνεχίζουν να πέφτουν θύματα της φασιστικής θηριωδίας και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων,. Ενώ ο παραγόμενος πλούτος στη γη αυξάνεται αλματωδώς, άνθρωποι πεθαίνουν από ασιτία, από έλλειψη πρόσβασης σε καθαρό νερό, από συνηθισμένες αρρώστιες, ζουν στα όρια ή κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η ανεργία, τα κάθε μορφής μνημόνια, η κατάργηση των δικαιωμάτων είναι ο σημερινός Γολγοθάς της ανθρωπότητας. Είναι ο τελευταίος Γολγοθάς, διότι ο άνθρωπος συνειδητά πια, έχει βάλει στόχο την απελευθέρωσή του όχι μόνο από την καπιταλιστική εκμετάλλευση αλλά και από κάθε κοινωνική εκμετάλλευση. Στην πορεία αυτή μπορεί να αξιοποιήσει τη γνώση και τις εμπειρίες που απόκτησε από τις πρώτες του προσπάθειες για την κατάργηση του καπιταλισμού, από την προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού .

Η επερχόμενη ανάσταση

Επιστρέφοντας στα αναστάσιμα ευχολόγια και τα συνταγολόγια που κυκλοφορούν οφείλουμε να επισημάνουμε ότι όπως διδάσκει η ιστορία, καμιά κοινωνική ανάσταση δεν πραγματοποιείται με κλείσιμο στο σπίτι, με ανταλλαγή ανέξοδων συνταγών μέσω ίντερνετ, με μούτζες και βρισιές από τους αγανακτισμένους στις πλατείες και γενικά με δραστηριότητες που δεν ανησυχούν την αστική τάξη. Κάποιες από αυτές μάλιστα πατρονάρονται από την αστική τάξη γιατί εκτονώνουν τη λαϊκή οργή.

Αν θέλουμε να τερματισθεί η σημερινή αιματηρή σταύρωση των εκμεταλλευομένων, θα πρέπει να βάλουμε πλάτη για την ολοκλήρωση της κοινωνική ανάστασης. Να ενταχθούμε στον οργανωμένο λαϊκό αγώνα και να πορευτούμε με στόχο την αφαίρεση όχι μόνο της κυβερνητικής, αλλά και της οικονομικής εξουσίας της αστικής τάξης. Να βάλουμε κάτω από τον έλεγχό μας, δηλαδή να κοινωνικοποιήσουμε τα μέσα παραγωγής, το χρηματιστικό κεφάλαιο και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Έτσι μόνο “πιάνει” η ευχή “Καλή Ανάσταση”.

Comments  

#1 tasos 2016-04-24 09:17
Μου αρεσε παρα πολυ!! Παρακαλω ενημερωστεμε αν μπορω να σας στελνω μικρα αρθρα μου, για δημοσιευση στο ΔΙΟΤΙ.

Έχετε ενημερωθεί προσωπικά μέσω του email σας.
Quote

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση