Μήπως ο σοσιαλισμός ήταν ένα όνειρο που πέρασε μετά τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης; Υπάρχουν ενδείξεις πως ο σοσιαλισμός εξακολουθεί να προβληματίζει και να αποτελεί σημείο αναφοράς για την πλειοψηφία των ανθρώπων.

Γιατί μερικές δεκαετίες μετά τις ανατροπές εξακολούθησε να κυβερνά την Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ένα κόμμα με αναφορά στο “Σοσιαλισμό”; Είναι τυχαίο, που μετά τη συρρίκνωσή του, ένα μεγάλο μέρος των στελεχών και ψηφοφόρων του αποτέλεσε τον κορμό του ΣΥΡΙΖΑ, της αυτοχαρακτηριζόμενης “κομμουνιστογενούς” αριστεράς; Κι ακόμη, γιατί συνεχίζεται ο ανυποχώρητος ο αγώνας του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό εδώ και ένα περίπου αιώνα;

Αν μετρήσουμε σωστά “τα κουκιά” θα δούμε ότι το άθροισμα των ψηφοφόρων των κομμάτων, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ευαγγελίζονται το Σοσιαλισμό αποτελεί εδώ και πολλές δεκαετίες την απόλυτη πλειοψηφία του λαού.

Επί πλέον, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι πολλοί που ψηφίζουν κάποιο κόμμα που δεν αποδέχεται το σοσιαλισμό, θεωρούν ότι ο Σοσιαλισμός είναι μεν το ιδανικό κοινωνικό σύστημα, αλλά είναι ένα άπιαστο όνειρο, κάτι που δεν είναι εφικτό στις σημερινές συνθήκες. Το συμπέρασμα λοιπόν που βγαίνει από την εμμονή στο Σοσιαλισμό της απόλυτης πλειοψηφίας είναι πως ο λαός έχει συνειδητοποιήσει για τα καλά πως ο καπιταλισμός “έχει φάει πια τα ψωμιά του”. Το βλέμμα του είναι στραμμένο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προς το σοσιαλισμό. Δε φεύγει από το μυαλό του η αναγκαιότητα για μια σοσιαλιστική κοινωνία.

Βουτηγμένος μέχρι τα μπούνια στο αίμα των λαών, υπεύθυνος για την απίστευτη φτώχεια που συμπορεύεται με τον ασύλληπτο πλούτο, ο καπιταλισμός έχει χάσει πια την παλιά γκλαμουριά του. Ούτε οι υπερασπιστές του δεν θεωρούν ότι μπορεί να δώσει λύση στα σημερινά κοινωνικά προβλήματα με τη σημερινή του μορφή. Ένα τμήμα του λαού πιστεύει ότι κάτω από τις παρούσες συνθήκες αποτελεί δυστυχώς αναγκαστική επιλογή “με το πιστόλι στον κρόταφο”.

Πως εξηγούνται τα “ανεξήγητα”

Τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο. Τα ερωτήματα μπερδεύονται σε ένα μεγάλο κουβάρι. Κάπου πρέπει να βρούμε μιαν άκρη για να μη στριφογυρίζουμε από το ένα αδιέξοδο στο άλλο.

Αξίζει να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο σήμερα ενώ σαν πλειοψηφία διατηρούμε το όραμα του σοσιαλισμού, εξακολουθούμε να αναδεικνύουμε κυβερνήσεις, αναφέρονται μεν στο σοσιαλισμό, αλλά στην πράξη είναι βουτηγμένες μέχρι τα μπούνια στο καπιταλιστικό τέλμα; Γιατί δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τη λογική της άρχουσας τάξης, που μας θέλει έρμαια των επιλογών της;

  • Διότι από τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας σ' αυτό τον κόσμο, μας οδηγούν στη λογική του παράλογου, στη λογική της καπιταλιστικής αδικίας. (Γιατί πρέπει να νομιμοποιούμε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;)

  • Διότι μας συνήθισαν να λέμε πως “αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ”. (Αν αυτό ήταν σωστό, θα ζούσαμε ακόμη πάνω στα δέντρα)

  • Διότι μας μάθανε πως “Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν σοφοί ενώ εμείς είμαστε ζήτουλες της Ευρώπης” (Τα πλούσια όμως καπιταλιστικά κράτη γίνανε πλούσια επειδή είναι οι τοκογλύφοι των φτωχών λαών)

  • Διότι διαρκώς μας προτρέπουν να κυνηγούμε το κέρδος. (Η αλήθεια είναι πως κέρδος είναι η κλοπή της απλήρωτης εργασίας. Στην παραγωγική διαδικασία ο καπιταλιστής κερδίζει αυτό που υφαρπάζει από τους εργαζόμενους)

  • Διότι θεωρούμε πως “Αν δεν έχεις μέσον, δεν μπορείς να διοριστείς, να βρεις καλή δουλειά.” (Η εργασία είναι Δικαίωμα κάθε ανθρώπου. Δεν είναι ούτε ευκαιρία ούτε ρουσφέτι.)

  • Διότι συνηθίσαμε να αναθέτουμε με την ψήφο μας σε εκπροσώπους τη λύση των προβλημάτων μας και στη συνέχεια τους παρακολουθούμε από την πολυθρόνα μας σχεδόν πάντα δυσαρεστημένοι και απογοητευμένοι. (Οι βουλευτές πρέπει να είναι σε όλη τη διάρκεια της θητείας τους ανακλητοί από τους ψηφοφόρους τους)

  • Διότι, διότι, διότι, υπάρχουν χίλια-δυο διότι...

Γιατί όμως πρέπει να αφήσουμε όλα αυτά τα “διότι” να καθορίζουν ες αεί τη ζωή μας; Μήπως πρέπει να κάνουμε κι εμείς κάτι για να βγούμε από τα κοινωνικά αδιέξοδα, να ξεφύγουμε από το τέλμα, να πατήσουμε σε στέρεο έδαφος;

Ο σοσιαλισμός χωρίς τη συμμετοχή μας.

Αφού όλοι λίγο, ως πολύ θεωρούμε ότι ο σοσιαλισμός είναι το μέλλον μας,πρέπει να πάρουμε μιαν απόφαση. Ο σοσιαλισμός δεν έρχεται από μόνος του. Δεν γίνεται πραγματικότητα από κάποιους για μας ...χωρίς εμάς. Είναι γεγονός ότι όλοι εμείς, που δεν μπορούμε να ανασάνουμε μέσα στην καπιταλιστική σαπίλα, έχουμε κολλημένη πάνω μας τη μπόχα αυτής της σαπίλας. Δεν γίνεται να μην την έχουμε διότι καθημερινά την αναπνέουμε, τη νοιώθουμε σε κάθε μας βήμα στο πετσί μας.

Καθένας μας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, το δικό του DNA. Πουθενά όμως δεν είναι γραμμένη στο DNA μας η υποταγή, η μοιρολατρία, η ηττοπάθεια, η αδράνεια. Αυτά τα χαρακτηριστικά τα αποκτήσαμε ακριβώς επειδή ζούμε στον καπιταλισμό. Δεν γίνεται όμως να περιμένουμε πρώτα να γίνουμε εμείς τέλειοι και στη συνέχεια να αλλάξουμε το κοινωνικό σύστημα.

Εμείς με όλα τα ελαττώματα, τα προβλήματα, τις αδυναμίες μας θα αλλάξουμε τον εαυτό μας μέσα από τον αγώνα για να απαλλαγούμε από το καπιταλιστικό σύστημα. Να πάψουμε να είμαστε απλοί θεατές της πολιτικής που διαφεντεύει τη μοίρα μας. Αλλάζοντας τον κόσμο θα αλλάξουμε και τον εαυτό μας.

Σοσιαλισμός σε συσκευασία δώρου

Με άλλα λόγια, δεν γίνεται από τη μια να ονειρευόμαστε το σοσιαλισμό κι από την άλλη να βάζουμε πλάτη στη διατήρηση του καπιταλισμού. Δεν βγάζει πουθενά το να συμβιβαζόμαστε με τα μνημόνια, που αποτελούν σανίδες σωτηρίας της αστικής τάξης και στη συνέχεια να μετανιώνουμε για την κακή επιλογή μας. Δεν κερδίζουμε τίποτα με το να διαμαρτυρόμαστε και να κάνουμε δοκιμές επιλέγοντας πότε τον ένα και πότε τον άλλο τυχάρπαστο έμπορο ελπίδων.

Δεν γίνεται να περιμένουμε το σοσιαλισμό να πέσει σα θείο δώρο από τον ουρανό. Ο σοσιαλισμός δεν αφορά κάποιους θεωρητικούς του Μαρξισμού, κάποιους γεννημένους επαναστάτες, κάποιους γενναίους, κάποιους ήρωες, που αγωνίζονται για το σοσιαλισμό και στο τέλος θα τον κερδίσουν αυτοί για να μας τον χαρίσουν.

Ο σοσιαλισμός δεν είναι κάτι που προσφέρεται σε συσκευασία δώρου. Είναι το έπαθλο του καθημερινού αγώνα για μια καλύτερη ζωή. Αυτή που αξίζει σε μας και στα παιδιά μας. 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση