Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί άρθρο ενός Αμερικανού, πρώην υπουργού, συγγραφέα, αναλυτή και συντάκτη της Γουώλ Στρητ Τζέρναλ, του Paul Craig Roberts. Το άρθρο χαρακτηρίζεται ως “Ιδιαίτερου ελληνικού ενδιαφέροντος και διδακτικής αξίας”. Γι αυτό κι εμείς οφείλουμε να του δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή και αν μπορούμε να διδαχθούμε κάτι.

Ούτε λίγο ούτε πολύ ο πρώην υπουργός των ΗΠΑ καταγγέλλει τη μέθοδο λειτουργίας του ΔΝΤ, ως «μηχανής» καταλήστευσης του εθνικού πλούτου χωρών με εύπιστους ή εξαγοράσιμους ηγέτες”. Καταγγέλλει τη “λεηλασία λαών από Δυτικούς

Οικονομικούς Θεσμούς και κυρίως τις μεγάλες τράπεζες της Ν. Υόρκης, με τη βοήθεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ)”.

Κατά τον αρθρογράφο οι εύπιστες κυβερνήσεις δέχονται δήθεν αναπτυξιακές προτάσεις, οι χώρες τους χρεώνονται, δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα δάνεια, και “οι δανειστές στέλνουν το ΔΝΤ να πει στη χρεωμένη κυβέρνηση ότι το ΔΝΤ θα προστατεύσει την δανειοληπτική βαθμολογία της χώρας, δανείζοντάς της τα χρήματα

για να πληρώσει τους δανειστές της. Υπό τον όρο όμως ότι η κυβέρνηση θα επιβάλει τα αναγκαία μέτρα λιτότητας, ώστε να μπορέσει να εξοφλήσει το ΔΝΤ. (...) Τα χρήματα από την περικοπή των κοινωνικών υπηρεσιών και την πώληση της κρατικής περιουσίας σε ξένους πηγαίνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους στο

ΔΝΤ.”

Όλα αυτά ισχύουν τόσο για τις χώρες του τρίτου κόσμου όσο και για τις αναπτυγμένες Δυτικές χώρες, όπως είναι η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα. Η χώρα οφειλέτης “θα πρέπει να υποστεί ψαλίδισμα των μισθών, των συντάξεων, της απασχόλησης και των κοινωνικών υπηρεσιών και το ξεπούλημα σε ξένους πολύτιμων εθνικών πηγών πλούτου, όπως της υπηρεσίας ύδρευσης, των λιμανιών, του εθνικού λαχείου και των προστατευόμενων εθνικών γαιών, όπως των ελληνικών νησιών”.

Γιατί παραβιάζει ανοιχτές θύρες ο Αμερικανός Υπουργός;

Μήπως τώρα μόλις αντιλήφθηκε το μηχανισμό καταλήστευσης των λαών, που δεν είχε αντιληφθεί όσο ήταν υπουργός; Μήπως έπαψε πια να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ; Μήπως άραγε ξέφυγε από την πλευρά των εκμεταλλευτών και πέρασε στην πλευρά των καταπιεσμένων;

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει δεν έχουμε παρά να αναφερθούμε στο συμπέρασμα του πρώην Αμερικανού Υπουργού: “Ο συνδυασμός προπαγάνδας, τραπεζικής δύναμης, βλακείας και εξαγοράς σημαίνει πως δεν υπάρχει ελπίδα για τους ευρωπαϊκούς λαούς”. Τελικό συμπέρασμα: “Οι υπεύθυνες, συνειδητές κυβερνήσεις στη Δύση αποτελούν παρελθόν. Μόνον αποτυχία και κατάρρευση περιμένει πια τον Δυτικό Πολιτισμό».

Η αρχή της λεηλασίας

Δεν θα σταθούμε στα κίνητρα του Αμερικανού πρώην Υπουργού, ούτε και στο τι επιδιώκει με τα άρθρα του. Μας ενδιαφέρει η αλήθεια και το ψέμα που κρύβεται μέσα στις “αλήθειες” του.

Τι είναι κατά βάθος η λεηλασία; Είναι μόνο αυτό που βιώνουμε στο πετσί μας, δηλαδή οι περικοπές μισθών, συντάξεων, πρόνοιας και γενικά δικαιωμάτων που επιβάλλουν τα μνημόνια; Τα μνημόνια ή όπως κι αν ονομάζονται είναι δανειακές συμβάσεις ανάμεσα στο κράτος-δανειστή και στο κράτος-δανειζόμενο. Η λεηλασία όμως δεν ξεκινάει από τα μνημόνια. Καταλήγει στα μνημόνια.

Η λεηλασία ξεκινά από τη σχέση ανάμεσα σ΄ αυτούς που παράγουν τον πλούτο και σ΄ αυτούς που τον ιδιοποιούνται. Οι εργαζόμενοι, που παράγουν τον πλούτο,δεν έχουν στην κατοχή τους μέσα παραγωγής (τα μηχανήματα, τις πρώτες και βοηθητικές ύλες). Πουλάνε την εργατική τους δύναμη σ΄ αυτούς που έχουν στην κατοχή τους τα μέσα παραγωγής, σ΄ αυτούς που ονομάζουμε με μια λέξη κεφαλαιοκράτες, ή πιο απλά κεφάλαιο..

Τα μέσα παραγωγής δεν πέσανε από τον ουρανό. Δεν τα χάρισε κάποια υπερφυσική δύναμη στους κεφαλαιοκράτες. Δημιουργήθηκαν από τη συσσώρευση της απλήρωτης εργασίας των εργαζομένων. Με άλλα λόγια η λεηλασία ξεκινά από τα βάθη της ιστορίας και αυτό που αντιλαμβανόμαστε σήμερα είναι η έκφραση της λεηλασίας. Αυτή η λεηλασία έχει πάρει γιγαντιαίες διαστάσεις εξ αιτίας της συσσώρευση πλούτου τεραστίων διαστάσεων σε μια χούφτα κεφαλαιοκράτες (επιχειρηματικούς ομίλους). Υπάρχουν άνθρωποι που η περιουσία τους μπορεί να συγκριθεί με το ΑΕΠ ολόκληρων χωρών.

Ποιος λεηλατεί λοιπόν ποιον

Δεν πρόκειται λοιπόν για τη “Δύση” που λεηλατεί κάποιες άλλες χώρες, ανάμεσα στις οποίες είναι και οι λιγότερο αναπτυγμένες. Είναι το κοινωνικό σύστημα που γεννά και γιγαντώνει τη λεηλασία, δηλαδή ο Καπιταλισμός. Η λεηλασία μέσα στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες ξεκινά από την εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας πρώτα απ΄ όλα στις χώρες αυτές και στη συνέχεια με την εξαγωγή κεφαλαίου επεκτείνεται και στις υπόλοιπες, στις λιγότερο αναπτυγμένες.

Να λοιπόν μια βασική αλήθεια που κρύβει ο Paul Craig Roberts. Να δούμε και μερικές άλλες:

  • Όσα περιγράφει περί ΔΝΤ και εξαρτημένων κυβερνήσεων είναι η τεχνική, δηλαδή ο τρόπος που πραγματοποιείται η λεηλασία και όχι η αιτία της. Αν με λίγα λόγια αλλάξει ο τρόπος της λεηλασίας, αν στη θέση του ΔΝΤ και των άλλων μηχανισμών της λεηλασίας μπει ένας άλλος μηχανισμός θα καταργηθεί η λεηλασία; Προφανώς όχι.

  • Κατηγορεί τις κυβερνήσεις που αποδέχονται τη συνεργασία με το ΔΝΤ ότι είναι εύπιστες ή χρηματίζονται. Το ότι χρηματίζονται “ο κόσμος τόχει τούμπανο”, αλλά αυτό είναι η “παράπλευρη” συνέπεια του δανεισμού. Οι κυβερνήσεις αυτές δεν είναι ούτε αφελείς, ούτε ευκολόπιστες, ούτε ηλίθιες. Έχουν εκλεγεί από το λαό “δημοκρατικά” με σκοπό να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών της χώρας τους. Οι όροι δανειοδότησης δεν ενδιαφέρουν τους κεφαλαιοκράτες διότι δεν θα πληρώσουν αυτοί τα δάνεια. Θα τα πληρώσει τελικά ο λαός.

  • Όσο για το τελικό συμπέρασμα του Αμερικανού τέως υπουργού, δηλαδή ότι “οι υπεύθυνες, συνειδητές κυβερνήσεις στη Δύση αποτελούν παρελθόν και μόνον αποτυχία και κατάρρευση περιμένει πια τον Δυτικό Πολιτισμό» μπορούμε να πούμε ότι έχει σκοπό να σπείρει την απαισιοδοξία στους λαούς, να πείσει ότι κάθε αντίσταση είναι μάταιη, ότι έρχεται η ολοκληρωτική καταστροφή του “πολιτισμού”.

Αυτό όμως είναι ένα μεγάλο ανιστόρητο ψέμα. Η αλήθεια είναι ότι οι Δυτικές κυβερνήσεις είναι συνειδητοί και υπεύθυνοι υπερασπιστές της τάξης των καπιταλιστών. Κατάρρευση πράγματι θα ακολουθήσει, αλλά όχι κάποιας μορφής “Δυτικού Πολιτισμού” αλλά του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, που αποτελεί τη μήτρα της λεηλασία, της φτώχειας και της εξαθλίωσης δισεκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη.

Όσο για τον πολιτισμό, που υπερασπίζεται ο υπουργός, είναι βέβαιο ότι στη βάση των νέων σχέσεων παραγωγής θα αναδυθεί ένας νέος πολιτισμός, που θα αντικαταστήσει το σημερινό σάπιο καπιταλιστικό “πολιτισμό”: Ο πολιτισμός του Σοσιαλιστικού-Κομμουνιστικού κοινωνικού συστήματος.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση