Μου γράφεις:

Λυπάμαι αλλά δεν μπορεί ν' αλλάξει τίποτα εδώ που μας έφτασαν”, μου γράφεις.

Είναι πικρή η εμπειρία σου και δυστυχώς τη συμμερίζεται η πλειοψηφία των συνανθρώπων μας. Είναι όμως βάσιμη; Είναι δικαιολογημένη; Για ποιο λόγο;

 

Θα μου επιτρέψεις να κάνω μερικές σκέψεις γύρω από τα 3 σημεία της φράσης σου. Ίσως μ΄ αυτό τον τρόπο να βρούμε το μίτο της Αριάδνης για να βγούμε στο ξέφωτο.

Δεν μπορεί ν΄ αλλάξει τίποτα.”

Πόσο δικαιολογημένο είναι να λέμε ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα τη στιγμή που όλα συνεχώς αλλάζουν γύρω μας; Άραγε πόσο άλλαξε η κοινωνία μας τους τελευταίους αιώνες; Να τη δούμε από κοντά:

Αυτοί που με την εργασία τους παράγουν τον πλούτο της γης, εξακολουθούν να τον παράγουν. Ο πλούτος όμως που παράγουν συσσωρεύεται διαρκώς σε όλο και λιγότερα χέρια. Υπάρχουν άνθρωποι που η περιουσία τους είναι μεγαλύτερη από την περιουσία ολόκληρων κρατών. Αυτοί όμως που καρπώνονται τον πλούτο δεν εργάζονται. Αγοράζουν και πουλάνε στα χρηματιστήρια όσα παράγουν οι άνθρωποι του μόχθου. Όταν τα πράγματα πάνε γι αυτούς καλά ρίχνουν κι ένα ξεροκόμματο στους εργαζόμενους. Όταν πάνε στραβά τότε παίρνουν πίσω και το ξεροκόμματο με μνημόνια και βία.

Για να μπορεί μια χούφτα ανθρώπων να εκμεταλλεύεται το μόχθο της συντριπτικής πλειοψηφίας και αυτή η πλειοψηφία να μένει υποταγμένη, αρκεί οι κηφήνες να διαθέτουν ένα όπλο: Το κράτος. Να διαθέτουν δηλαδή ένα μηχανισμό που θα νομοθετεί (με ή χωρίς Βουλή) και επιβάλουν το νόμο (με στρατό, ΜΑΤ και άλλους κατασταλτικούς μηχανισμούς). Κομμάτι του μηχανισμού είναι η παιδεία,, η προπαγάνδα μέσα από τα ΜΜΕ και ο τρόπος ζωής.

Παρ΄ όλον ότι φαίνεται αρνητικός ο συσχετισμός των δυνάμεων η κοινωνία διαρκώς αλλάζει, η ζωή αλλάζει. Ας θυμηθούμε ότι στην πανίσχυρη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ύψωσαν το ανάστημά τους οι δούλοι. Τελικά μετά από χιλιάδες μάχες, μετά από αιώνες, το δουλοκτητικό σύστημα καταργήθηκε. Στην πάλαι ποτέ πανίσχυρη τάξη των γαιοκτημόνων ύψωσαν το ανάστημά τους οι κολίγοι. Με την Οθωμανική αυτοκρατορία και τους κοτζαμπάσηδες τα έβαλαν μια χούφτα επαναστατών με λιανοντούφεκα και τα κατάφεραν. Το φεουδαρχικό σύστημα καταργήθηκε και έδωσε τη θέση τους σε μια νέα μορφή εκμετάλλευσης, την καπιταλιστική.

Η ιστορία λοιπόν διδάσκει ότι δεν είναι σωστό να λέμε ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα΄. Όλα αλλάζουν κι αυτές οι αλλαγές πραγματοποιούνται με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα. Παρ΄ όλα τα πισωγυρίσματα σε κάθε εποχή η αλλαγή κινείται προς μία και κατεύθυνση, προς τη χειραφέτηση του ανθρώπου. Ποτέ φυσικά... “μια κι έξω”.

Εδώ που μας έφτασαν”

Ποιοι, που, γιατί και πως μας έφτασαν εδώ. Αξίζει να σκεφτούμε αναλυτικά.

Ποιοι μας έφτασαν ως εδώ; Αυτοί που εκμεταλλεύονταν πάντα το μόχθο των εργαζομένων, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα είχε την κυβερνητική εξουσία

Που μας έφτασαν; Στη διαρκή αφαίμαξη, που άλλοτε γίνεται με αθέατο τρόπο και άλλοτε με μνημόνια, διαπραγματεύσεις, έμμεση και άμεση φορολογία.

Γιατί μας έφτασαν ως εδώ; Διότι ο λαός δεν έχει ακόμη εμπιστευθεί τη δύναμή του. Αναθέτει συνεχώς από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα στους εκπροσώπους της αστικής τάξης να τον εκπροσωπούν στη Βουλή. Αυτοί δεν υπερασπίζονται τα λαϊκά συμφέροντα αλλά τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Πως μας έφτασαν ως εδώ; Με τη βία (χρήση κατασταλτικών μηχανισμών), με την προπαγάνδα μέσα από τα ΜΜΕ που ανήκουν στην άρχουσα τάξη, με το διαίρει και βασίλευε, με χίλιους δυο τρόπους. Μέσα από την παιδεία, που διαμορφώνει βασικές αντιλήψεις για την κοινωνία, μέσα από τα ιδεολογήματα που κυριαρχούν στους χώρους εργασίας, πολιτισμού, τέχνης και διασκέδασης. Πρόκειται για ένα διαρκή και ανελέητο βομβαρδισμό που στην πραγματικότητα ξεκινά τη στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος.

Στην κοινωνία με δυο λόγια κυριαρχούν οι νόμοι και η ιδεολογία της κοινωνικής τάξης, που έχει στα χέρια της την οικονομική εξουσία.Όποιος δεν μπορεί να δει κατάματα αυτή την ουσία των πραγμάτων δεν μπορεί να εξηγήσει τίποτα από αυτά που συμβαίνουν γύρω του.

Αναπόφευκτα λοιπόν το βασικό ερώτημα είναι: “Δεν μπορεί τίποτα να αλλάξει” ή εμείς για κάποιο λόγο δεν μπορούμε να το αλλάξουμε;

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε;

Πριν απ΄ όλα να πιστέψουμε στη δύναμή μας, να καταλάβουμε ότι μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα. Ο καθένας μόνος του; Η κοινή λογική λέει ότι πρέπει να δράσουμε συλλογικά, διότι ο καθένας μόνος του ή η κάθε κοινωνική ομάδα μόνη της δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίσει τους μηχανισμούς της άρχουσας τάξης. Κάθε άνθρωπος του λαού έχει συμφέρον να συστρατευθεί με αυτούς που αγωνίζονται όχι μόνο για οικονομικά αιτήματα, αλλά έχει κύριο στόχο την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος, την κατάργηση κάθε είδους εκμετάλλευσης.

Δε φτάνει κάθε κοινωνική τάξη ή κοινωνική ομάδα να αγωνίζεται για τα συμφέροντά της. Ο συσχετισμός της δύναμης αυτής της ομάδας απέναντι στην άρχουσα τάξη θα είναι συνεχώς αρνητικός. Για να γυρίσει η ζυγαριά προς το μέρος των εκμεταλλευομένων πρέπει οι κοινωνικές τάξεις που υφίστανται την εκμετάλλευση να αγωνίζονται ενωμένες σε μια κοινωνική συμμαχία. Τέτοια κοινωνική συμμαχία είναι η συμμαχία ΠΑΜΕ (εργατών), ΠΑΣΥ (μικρομεσαίων αγροτών, ΠΑΣΕΒΕ (ελεύθερων επαγγελματιών), ΟΓΕ (γυναικών) και ΜΑΣ (σπουδαστών)

Δεν είναι ούτε σωστό ούτε χρήσιμο να θεωρούμε όλους τους ανθρώπους του λαού φταίχτες. Όσοι δεν κατάφεραν ακόμη να αντιληφθούν την αναγκαιότητα του οργανωμένου ταξικού αγώνα δεν είναι οπωσδήποτε φταίχτες. Θύματα είναι.

Είναι τα θύματα που όπως λέει ο Κώστας Βάρναλης “αν ξυπνήσουν μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς”.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση