“Υπάρχει και αυτός ο Πρόεδρος”, “15 μαθήματα από τον Πέπε”, του πιο φτωχού Προέδρου στον κόσμο. Ζούσε σε ένα μικρό σπίτι, σε μία φάρμα, με ένα υπνοδωμάτιο μαζί με τη γυναίκα του και έδινε το 90% του μισθού του σε φιλανθρωπίες”.

Ελκυστικός τίτλος ενός κειμένου που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, εκθειάζει τον πρόεδρο της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα, γνωστού με το ψευδώνυμο “Πέπε”, που παρέμεινε φτωχός και η ανιδιοτέλειά του προτείνεται σαν παράδειγμα προς μίμηση για την Ελλάδα.

Γιατί εκθειάζεται όμως ο ηθικός, λιτοδίαιτος και μάλιστα πρώην αντάρτης Τουπαμάρος πρόεδρος-πρωθυπουργός της Ουρουγουάης; Μήπως τα βάσανα του λαού θα τέλειωναν αν υπήρχαν και στη χώρα μας τέτοιοι πρόεδροι;

Μαθήματα από τον “Πέπε”

Ο Χοσέ Μουχίκα ξεκίνησε σαν ενεργό μέλος του Εθνικού Κόμματος Ουρουγουάης αλλά στη δεκαετία του 1960 προσχώρησε στους αντάρτες Τουπαμάρος. Ίδρυσε μαζί με άλλα μέλη των Τουπαμάρος ένα πολιτικό κόμμα, με την ονομασία Κίνημα για την Λαϊκή Συμμετοχή. Το κόμμα αυτό ανήκε στο συνασπισμό "Διευρυμένο Μέτωπο". Από το 2005 έως το 2008 διετέλεσε υπουργός γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας ενώ το 2010 ανέλαβε την Προεδρία στην Ουρουγουάη και είναι τόσο αρχηγός του κράτους όσο και της κυβέρνησης.

Ο Πέπε χαρακτηρίζεται από τους συμβιβασμούς που έκανε με τα άλλα κόμματακαι κυρίως με την αστική τάξη, από την προσπάθεια εξισορρόπησης των “συμφερόντων”, την προώθηση “φιλελεύθερων” πολιτικών, την “ανοιχτή” του αντίληψη για συμφωνία ελευθέρου εμπορίου με τις ΗΠΑ και την συγκαλυμμένη εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ντόπιας ολιγαρχίας. Παρόλα αυτά κατηγορείται από τους αντιπάλους του σαν υποστηρικτής του “Κοινωνικού Κράτους”, που οδήγησε τη χώρα σε οικονομικά αδιέξοδα.

Οι θιασώτες του Πέπε τον χαρακτηρίζουν σεμνό, με διακηρυγμένες φιλολαϊκές δηλώσεις Όπως “κανείς δεν είναι πιο ίσος από τους άλλους”, “τα κέρδη των εταιριών θα έπρεπε “να αναδιανέμονται ώστε οι εργαζόμενοι να έχουν λεφτά για να αγοράσουν τα προϊόντα τα οποία παράγουν”, “ο φτωχότερος είναι αυτός που χρειάζεται πολλά για να ζήσει”, και στόχος του είναι η “μείωση της αδικίας” στην Ουρουγουάη”.

Κάτι μας θυμίζουν τα μαθήματά του. Και στην Ελλάδα ακούμε ότι “καταναλώνουμε περισσότερα από όσα κερδίζουμε”, ότι πρέπει “όλοι μαζί να συνεισφέρουμε” ώστε να βγει η χώρα από την κρίση και άλλα παρεμφερή, που έρχονται να δικαιολογήσουν την αντιλαϊκή λαίλαπα που μαστίζει εδώ και χρόνια τον τόπο. Τίποτα δηλαδή καινούργιο δεν έχουν να προσθέσουν τα 15 μαθήματα του Πέπε σ΄ αυτά που ακούμε καθημερινά.

Ας πάμε όμως και στο προφίλ του ίδιου του προέδρου.

Τι φαίνεται και πόσο ζυγίζει η προσωπική ζωή ενός προέδρου

  • Αν υποθέσουμε ότι ο πρόεδρος μιας χώρας δεν αμείβεται. Ποιο θα είναι το οικονομικό όφελος του λαού σε σχέση με το χρέος προς τους “δανειστές”; Πρακτικά μηδέν!

  • Αν υποθέσουμε ότι αμείβεται αλλά προσφέρει όλο το μισθό του για αγαθοεργίες. Πόσο θα ωφεληθούν τα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων, που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας; Πρακτικά μηδέν!

  • Αν υποθέσουμε ότι ο πρόεδρος δεν ζει σε σπίτι αλλά σε μια επαρχιακή καλύβα, ποιο θα είναι το όφελος για το λαό; Πρακτικά μηδέν!

  • Αν υποθέσουμε ότι ο πρόεδρος έχει τις πιο αγαθές προθέσεις αλλά πρακτικά προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, δηλαδή να “αποδώσει δικαιοσύνη” στην ανειρήνευτη αντίθεση εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων. Πόσο θα είναι το κέρδος για τους εκμεταλλευόμενους; Πρακτικά μηδέν!

Μήπως η προσωπική ζωή του προέδρου αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση; Στην Ουρουγουάη που διακυβέρνησε δεν λειτούργησε έτσι. Γιατί θα λειτουργήσει στην Ελλάδα;

Δεν πρέπει επομένως να κρίνουμε ένα πρόεδρο ούτε από τις διακηρυγμένες προθέσεις του, ούτε από την λιτή ζωή του, από το πόσο “μοιάζει” με τους φτωχούς του λαού. Πρέπει να τον κρίνουμε από τον ποιον σε τελευταία ανάλυση εξυπηρετεί η πολιτική του. Τους εκμεταλλευτές, ή τους εκμεταλλευόμενους. Σ' αυτή τη βάση κρίνονται τελικά όλοι, κόμματα, κυβερνήσεις και πρόεδροι.

Την πολιτική του Πέπε διακηρύσσει στον ένα ή τον άλλο βαθμό τόσο η δεξιά όσο και η “αριστερή” πολιτική στην Ελλάδα, με ακριβώς τα ίδια λόγια ή με διάφορες παραλλαγές. Ενώ στα λόγια υπεραμύνεται του δίκιου των φτωχών, στην πράξη διαπραγματεύεται με τους “δανειστές” πόσα επί πλέον θα χάσει ο φτωχός λαός. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου όχι μόνο μένουν στο απυρόβλητο αλλά με παλιές και νέες μνημονιακές συμφωνίες και με πρόσχημα την “ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας” προωθείται η εξυπηρέτησή τους.

Το 15ο μάθημα. Το μυστικό της ευτυχίας “αλά Πέπε”.

Μετά τον εκθειασμό των αρετών ενός προέδρου“αλά Πέπε” ιδού και το συμπέρασμα: ”Να ζεις σύμφωνα με τα πιστεύω σου. Να είσαι ο εαυτός σου και να μην προσπαθείς να επιβάλεις τα κριτήριά σου στους υπόλοιπους”. Ας δούμε από κοντά αυτές τις παραινέσεις: Ποιος διαμορφώνει σήμερα τα πιστεύω των ανθρώπων; Τα διαμορφώνει η αστική τάξη με τη χρησιμοποίηση των μηχανισμών της, δηλαδή την παιδεία, τα πρότυπα ζωής, την καθημερινή προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και το ίντερνετ.

Επομένως το να παραμείνεις ο εαυτός σου σημαίνει να αποδεχθείς τις σάπιες αξίες που εμφυτεύει μέσα σου σε μεγάλο βαθμό η αστική τάξη από την παιδική ηλικία, να συμβιβαστείς με τον κόσμο της εκμετάλλευσης μέσα στον οποίο σε υποχρεώνουν να ζεις, να αδιαφορείς για τον κόσμο της διαφθοράς και της ηττοπάθειας που σε περιβάλλει, να βολεύεσαι με αυταπάτες και να αναθέτεις σε κάποιους πολιτικάντηδες Μεσσίες να ελέγχουν τη ζωή σου. Αυτό διευκολύνει την αστική τάξη να επιβάλλει ανενόχλητη την εξουσία της και αντί να αντιμετωπίζει τη δύναμη της οργανωμένης κοινωνίας να συνθλίβει με την άνεσή της μεμονωμένα άτομα, περιχαρακωμένα στην αυταρέσκεια και τον εαυτούλη τους,.

Η ιστορία δείχνει ότι ο άνθρωπος μεταμορφώνει τον κόσμο με γρήγορους ρυθμούς. Αλλάζοντας όμως τον κόσμο αλλάζει και τον εαυτό του. Στην πορεία αυτή έχει βάλει στόχο να καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, να απελευθερώσει τις δυνάμεις που έχει μέσα του, να δημιουργήσει ένα καινούργιο, ποιοτικά ανώτερο εαυτό. Τα χαρακτηριστικά του νέου ανθρώπου έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται μέσα στους ανθρώπους που αγωνίζονται ταξικά για την κοινωνική αλλαγή και θα αποκτά όλο και καλύτερα χαρακτηριστικά στην πορεία διαμόρφωσης ενός πιο ανθρώπινου κόσμου.

Επομένως τα 15 μαθήματα του Πέπε μυρίζουν μούχλα. Στην ουσία οδηγούν τον άνθρωπο στο να αποδέχεται σάπιες αξίες και κοινωνικά πρότυπα και απομονωμένος να μην είναι ικανός να αντιμετωπίσει τη βία της εκμετάλλευσης. Να ζει όπως συμφέρει την αστική τάξη. Να μένει μακρυά από την ταξική πάλη. Με απλά λόγια να αποδέχεται την εντολή “σκάσε και σκάβε”.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση