“Θεούς και δαίμονες” έχουν επιστρατεύσει για να πεισθεί ο ελληνικός λαός ότι έχει μία και μοναδική επιλογή: Την υποταγή στα μνημόνια, όποια ονομασία κι αν έχουν. Επιστρατεύτηκε ακόμη και ο Θουκυδίδης.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί ένα κείμενο με τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων το 416 π.Χ., όπου οι Μήλιοι δεν δέχθηκαν να πληρώνουν τους φόρους, που απαιτούσαν οι Αθηναίοι και οι Αθηναίοι... κατέστρεψαν τη Μήλο. Στο κείμενο διαφαίνεται τόσο το δίκιο των κατοίκων της Μήλου, όσο και ο κυνισμός των Αθηναίων:

Μήλιοι: «Πώς γίνεται να έχουμε κοινό συμφέρον εμείς δούλοι και εσείς κυρίαρχοι;».

Αθηναίοι: «Επειδή θα έχετε δυνατότητα να υποταχθείτε, αποφεύγοντας χειρότερες συμφορές και εμείς αν δεν σας καταστρέψουμε θα έχουμε κέρδος».

Να και η κατάληξη των διαπραγματεύσεων:

Αθηναίοι: «Αυτά που αραδιάζετε ως ακλόνητα επιχειρήματα είναι μελλοντικές ελπίδες. Πολλοί έπεσαν με τη θέλησή τους σε συμφορές και δοκίμασαν χειρότερη ντροπή, υποδουλωμένοι με δική τους απόφαση. Να μη θεωρήσετε άπρεπο να υποταχθείτε σε ισχυρότατη πόλη που σας κάνει ήπιες προτάσεις, να είσαστε σύμμαχοι, να κατέχετε τη χώρα σας και να καταβάλλετε φόρους. Σας δόθηκε ευκαιρία να επιλέξετε μεταξύ πολέμου και ειρήνης. Μην επιλέξετε το χειρότερο».

Οι Μήλιοι τελικώς αρνήθηκαν. Οι Αθηναίοι κατέστρεψαν ολοσχερώς τη Μήλο, βοηθούμενοι και από Μηλίους που δεν συμφωνούσαν με την αδιάλλακτη στάση των ηγετών τους.

Βάλτε την τρόικα στη θέση των Αθηναίων και την Ελλάδα στη θέση της Μήλου και η ιστορία φαίνεται πανομοιότυπη. Ποιο είναι το συμπέρασμα λοιπόν;

Να υποταχθούμε στα παλιά και τα νέα μνημόνια ή όχι;

Το συμπέρασμα, στο οποίο προσπαθεί ο προπαγανδιστής στο διαδίκτυο να μας οδηγήσει είναι ότι οι αδύνατοι έχουν συμφέρον να υποταχθούν στους ισχυρούς. Άραγε αυτή είναι η λύση; Με την υποταγή γλυτώνει τουλάχιστον η Ελλάδα το εξαθλιωμένο τομάρι της; Μπορεί να χρησιμεύσει ο Θουκυδίδης σαν οδηγός δράσης;

Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο Θουκυδίδης “φωτογράφισε” μια ιστορική στιγμή. Δεν πρότεινε λύσεις. Η ιστορία έχει πράγματι να επιδείξει τόσο αποφάσεις υποταγής όσο και αποφάσεις σύγκρουσης. Η ανθρωπότητα όμως συνολικά στη ιστορική, ανοδική της πορεία δεν ακολουθεί τη συνταγή της υποταγής αλλά της ρήξης. Η ρήξη και μόνο η ρήξη καταργεί τα αδιέξοδα της κοινωνίας. Αυτό είναι το μεγάλο δίδαγμα της ιστορίας.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο άνθρωπος συγκρούεται συνεχώς με τους “θεούς” και προοδεύει αποκτώντας νέα γνώση . Πολεμά, ματώνει αλλά τελικά κατακτά τη μια νίκη μετά την άλλη. Καμιά Βαρβαρότητα οσοδήποτε σκληρή κι αν είναι, κανένας Μεσαίωνας, οσοδήποτε σκοτεινός κι αν φαίνεται, δεν κατάφερε να νικήσει οριστικά. Το αδιαμφισβήτητο αυτό συμπέρασμα δεν έχει ούτε μια εξαίρεση στην ιστορία. Προσωρινές ήττες και πισωγυρίσματα έχει πολλά να παρουσιάσει η ιστορία. Οριστική νίκη όμως των κυρίαρχων τάξεων ούτε μία.

Πως να βαδίσουμε λοιπόν σήμερα;

Η Ελλάδα διαθέτει πλούσια ιστορικά διδάγματα: Να θυμηθούμε ότι μια μειοψηφία ξεκίνησε την Επανάσταση του '21. Απέναντί της είχε ολόκληρη την Οθωμανική αυτοκρατορία, τους κοτζαμπάσηδες, το ιερατείο και τους προύχοντες. Με λιανοντούφεκα αντιμετώπισε και νίκησε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ τους σιδερόφραχτους δήθεν “ανίκητους” Γερμανο-Ιταλούς φασίστες. Ο στίχος “μικρός λαός και πολεμά, δίχως σπαθιά και βόλια, για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι” δεν είναι μια απλή ποιητική έκφραση. Είναι η διάγνωση της ιστορικής εξέλιξης.

Έτσι γράφεται η ιστορία της ανθρωπότητας. Η “μοίρα” όλων των εκμεταλλευτικών κοινωνικών συστημάτων είναι η συντριβή τους. Η τελική νίκη ήταν και θα παραμείνει η νίκη των εκμεταλλευομένων. Ο δρόμος της ρήξης και όχι ο δρόμος της υποταγής οδηγεί στην τελική νίκη.

Η φωτογράφιση από το Θουκυδίδη της ήττας των Μηλίων είναι κατάλληλη μόνο για αρχειοθέτηση και δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν οδηγός δράσης για τη συνέχιση των μνημονίων, με όποιο όνομα κι αν αυτά σερβίρονται.

 

(μπορείτε να διαβάσετε το πλήρες κείμενο, όπως κυκλοφορεί

στο διαδίκτυο με τη μέθοδο της infoganda, κάνοντας κλικ εδώ)

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση