Προεκλογικά άνοιξαν από τους μνηστήρες της κυβερνητικής εξουσίας οι κρουνοί των ελπίδων. “Η Ελπίδα έρχεται” επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε ποια Ελπίδα αναφερόταν;

Στην Ελπίδα διάσωσης του κεφαλαίου από την κρίση ή στην Ελπίδα του λαού; Εκτός από μερικές συγκεκριμένες δεσμεύσεις πτωχοκομείου η Ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια “αφηρημένη” Ελπίδα, έτσι όπως την περίμενε καθε πονεμένος: Ο άνεργος να βρει δουλειά, ο συνταξιούχος να πάρει πίσω την κλεμμένη του σύνταξη, αυτός που δουλεύει σαν είλωτας, χωρίς δικαιώματα, να ανακτήσει τα δικαιώματά του κλπ.

Μέσα σε λίγες μέρες άρχισαν να διαλύονται οι αυταπάτες. Το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο αποφασίζει μόνο με κριτήριο τα συμφέροντά του. Τα νέα μνημόνια ονομάστηκαν “συμφωνία”, η νέα τρόικα βαφτίστηκε “θεσμοί”. Η Ελπίδα να κερδίσουμε “οτιδήποτε” από αυτά που χάσαμε, “έστω κάτι λίγο”, φαίνεται να απομακρύνεται για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Είναι πια καθαρό πως ο λαός θα πληρώσει όχι μόνο για τα μνημόνια, αλλά και για τα ψίχουλα που ίσως μοιραστούν στους εξαθλιωμένους.

Οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης απέναντι στους Ευρωπαϊκούς εταίρους αναφέρονται κατηγορηματικά στην επιστολή της συγκυβέρνησης. Έτσι, η Ελπίδα που ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού, δεν έρχεται. Η ψήφος -το αντίτιμο του εμπορίου της Ελπίδας- εισπράχθηκε, ενώ η Ελπίδα παρέμεινε άφαντη.

Γιατί όμως; Ο λαός λέει πως “η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία”. Μήπως χρειάζεται λίγη ακόμη υπομονή ; Μήπως ακόμη και αυτές οι γραφικές διαπραγματεύσεις στο Eurogroup ήταν μια μικρή, καλή αρχή, που θα κάνει τους εταίρους “να μας καταλάβουν”;

Η Ελπίδα πρέπει να είναι συγκεκριμένη.

Για να υπάρξει Ελπίδα πρέπει πριν απ΄ όλα να αποκτήσει σάρκα και οστά.

Η Ελπίδα δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της με το “κάτι” ή το “οτιδήποτε”. Οι εργαζόμενοι δικαιούνται ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Είχαν δικαιώματα, τους τα κλέψανε και τα θέλουν όλα πίσω. Τους χρωστάνε και δε χρωστάνε. Δεν εκμεταλλεύτηκαν, αλλά τους εκμεταλλεύτηκε το ντόπιο και το ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο.

Για να έχει η Ελπίδα πιθανότητες υλοποίησης θα πρέπει να είναι βόλι που να στοχεύει την αιτία που προκαλεί τη δυστυχία και την εξαθλίωση: στο κεφάλαιο, τον συγκεκριμένο αντίπαλο του λαού. Μόνο έτσι αποκτά σάρκα και οστά ώστε να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της και να αγωνιστεί για τα λαϊκά συμφέροντα.

Η Ελπίδα πρέπει να έχει δύναμη και αντοχή.

Αυτή Ελπίδα αποκτά δύναμη και αντοχή μόνο όταν αξιοποιεί την επιστημονική γνώση και τη θετική και αρνητική πείρα της ανθρωπότητας. Στις σημερινές συνθήκες οι εργαζόμενοι δημιουργούν την υλική βάση για να μπορέσουν να ζήσουν μια ποιοτικά ανώτερη ζωή. Την Ελπίδα για μια τέτοια ζωή την καταστρέφουν οι μηχανισμοί του καπιταλισμού, που σπέρνουν τη φτώχεια και τη δυστυχία.

Για να αποκτήσει η Ελπίδα πιθανότητες επιτυχίας πρέπει να στηρίζεται στην οργανωμένη δράση τόσο για τα καθημερινά όσο και για τα γενικότερα λαϊκά προβλήματα. 

Η Ελπίδα του λαού

Η Ελπίδα δεν μπορεί να πορευθεί στο δρόμο της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού ανάμεσα στο θύμα και το θύτη, στη διαπραγμάτευση με το κεφάλαιο. Διότι αυτό που είναι συμφέρον για το κεφάλαιο είναι ασύμφορο για το λαό. Μοναδικό κριτήριο για τις αποφάσεις του κεφαλαίου είναι η μεγιστοποίηση των κερδών του. Με δυο λόγια απαιτείται ρήξη και όχι παζάρεμα με το κεφάλαιο

Το κεφάλαιο έχει τη δική του Ελπίδα: να απομακρύνει, να συντρίψει την πραγματική Ελπίδα του λαού για κοινωνική απελευθέρωση. Οι υπερασπιστές του κεφαλαίου μοιράζουν αφηρημένες, κούφιες ελπίδες, χωρίς σάρκα και οστά. Γι αυτό και δεν είναι δυνατόν να ικανοποιήσουν τις σημερινές λαϊκές ανάγκες.

Ο λαός έχει τη δική του Ελπίδα: Την κοινωνική του απελευθέρωση με την αποφασιστική και οργανωμένη σύγκρουση με το κεφαλαίο. Η Ελπίδα του λαού είναι ζωντανή, πραγματοποιήσιμη και ιστορικά αναγκαία.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση