Συνηθισμένη ερώτηση: Μα καλά, δε βλέπουν οι ψηφοφόροι που τους οδήγησαν εδώ και έναν αιώνα τα αστικά κόμματα, όπως η o Συναγερμός, το Λαϊκό Κόμμα, η ΕΡΕ, η ΕΚ, ηΝΔ , το ΠΑΣΟΚ; Γιατί όταν αλλάζουν κόμμα προτιμούν “μια από τα ίδια”, δηλαδή κόμματα ίδια κοπής, κόμματα, που προέρχονται από τη διάσπαση των παλιών, που δεν

επαγγέλλονται στην ουσία τίποτα διαφορετικό, που δεν έχουν να προσφέρουν παρά μόνο περισσότερη διαχειριστική “ικανότητα” και “διαφάνεια”, “εντιμότητα”; Γιατί κολλάνε στον παλιό τρόπο σκέψης; Γιατί δεν αναγνωρίζουν ότι έκαναν λάθος επιλογή, ότι πίστεψαν σε χίμαιρες, σε αυταπάτες, ότι εξαπατήθηκαν; Τι φταίει που αλλάζουν τα πρόσωπα που στηρίζουν τις πολιτικές επιλογές τους και όχι τις ίδιες τις πολιτικές επιλογές τους;

Οι ψυχολόγοι θεωρούν ότι κάθε άνθρωπος χωρίς να το καταλαβαίνει προσπαθεί να διατηρεί μέσα του μια συμφωνία. Δεν αντέχει να υπάρχουν στη συνείδησή του αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις. Αν δύο θέσεις αλληλοσυγκρούονται ο άνθρωπος πρέπει να απορρίψει μία από τις δύο ή να δημιουργήσει μία τρίτη που να τις συμβιβάζει. Η ύπαρξη νοητικής ασυμφωνίας ονομάζεται διεθνώς cognitive dissonance.

Παράδειγμα:

Ας πούμε ότι κάποιος μέχρι σήμερα υποστήριζε το κόμμα, που θεωρούσε ότι τον συμφέρει, που εξυπηρετεί τις ανάγκες του, που εκφράζει τις απόψεις του. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνεται ότι η πολιτική αυτού του κόμματος χειροτερεύει τη ζωή του (παρουσιάζονται δηλαδή νέα δεδομένα). Αυτά τα δύο στοιχεία έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Δημιουργούν μέσα στον άνθρωπο μια ασυμφωνία. Ή θα πρέπει να απορρίψει την πολιτική του επιλογή, ή θα πρέπει να αποδεχθεί τη ζημιά ή θα πρέπει να άρει αυτή την ασυμφωνία, δηλαδή να προσπαθήσει να βρει μια συμβιβαστική λύση ανάμεσα στην παλιά του επιλογή και στα καινούργια δεδομένα. Πρακτικά λοιπόν τι μπορεί να κάνει;

Πρώτη Επιλογή

Πρώτη περίπτωση είναι να απογοητευθεί τελείως.

Να παροπλισθεί και να μείνει στο περιθώριο: Δηλαδή στις επόμενες εκλογές να μην ψηφίσει ή να ψηφίζει άκυρο ή λευκό. Μ' αυτό τον τρόπο στην ουσία έχει απορρίψει σιωπηρά την πρώτη του επιλογή αλλά παίζει το παιχνίδι του πραγματικού του αντιπάλου, δηλαδή της αστικής τάξης, που το κόμμα της τον εξαπάτησε. Πληρώνει όμως τα σπασμένα και ταυτόχρονα αφήνει το πεδίο ελεύθερο σ' αυτούς που θεωρούσε αντιπάλους του, στους εκμεταλλευτές του, που συνεχίσουν να τον εκμεταλλεύονται με την άνεσή τους. Άλλο που δε θέλει δηλαδή η αστική τάξη! Τον περιθωριοποιεί και συνεχίζει να δρα ανενόχλητη.

Δεύτερη επιλογή:

Να παραμείνει στο αστικό κόμμα που διάλεξε. Αποδέχεται λοιπόν ότι η πολιτική του τοποθέτηση μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν σωστή και υφίσταται αδιαμαρτύρητα τις συνέπειες. Αποδέχεται όλη τη ζημιά που υφίστααι. “Μαζί τα φάγαμε”, άρα καλά να πάθουμε, τέτοιοι που είμαστε. Αποδέχεται περικοπές μισθών, συντάξεων, κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων, πληρώνει και χαράτσια, εισφορές, φόρους, τέλη πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο μπορεί να “βοηθήσει τη χώρα να βγει από την κρίση”. Άλλο που δε θέλει η αστική τάξη! Συνεχίζει την εκμετάλλευσή του ανενόχλητη. Αφού του κάνει κουρκούτι το μυαλό τον μεταχειρίζεται σα μαριονέτα, “σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε”, και συνεχίζει να τον απομυζά.

Τρίτη επιλογή:

Αν απορρίψει και τις δύο πρώτες επιλογές πρέπει να βρει μια τρίτη. Αλλάζει τα πρόσωπα της πρώτης του επιλογής. Βαφτίζει π.χ. τον Κώστα “Πάνο ”, ή τον Γιωργάκη “Αλέξη” και όλα είναι μέλι γάλα. Μια από τα ίδια. Όλα γίνονται μηχανικά, με λίγους συμβιβασμούς, με λίγες αυταπάτες, αλλά όλα μένουν τα ίδια και η ζωή κυλάει όπως πρώτα κάτω από τις νέες συνθήκες. Τα πρόσωπα άλλαξαν αλλά τα προβλήματα μένουν. Άλλο που δε θέλει πάλι η αστική τάξη! Φτιασιδώνοντας τα κόμματά της, ανανεώνοντας δηλαδή το πολιτικό της προσωπικό συνεχίζει την εκμετάλλευσή ανενόχλητη.

Και στις τρεις περιπτώσεις η ασυμφωνία φαίνεται ότι αίρεται και παύει να του δημιουργεί ψυχολογικό πρόβλημα. Τα προβλήματά του όμως παραμένουν. Η επιδείνωση του βιοτικού του επιπέδου, της υγείας του, της μόρφωσης των παιδιών του, η κατάργηση των δικαιωμάτων του παραμένουν και εξακολουθούν να τον βασανίζουν χωρίς καμιά προοπτική ανακούφισης. Αργά ή γρήγορα ψυχολογικά θα βρεθεί στο ίδιο αδιέξοδο. Θα αντιμετωπίζει συνέχεια την ίδια ασυμφωνία και τα ίδια διλήμματα για άρση αυτής της ασυμφωνίας. Μπαίνει λοιπόν σε ένα φαύλο κύκλο, σε ένα αδιέξοδο: Ενώ τα αστικά κόμματα εναλλάσσονται στην εξουσία η ζωή του δεν αλλάζει. Αυτός που “παράγει” εξακολουθεί να είναι ο αδικημένος, το θύμα της εκμετάλλευσης.

Υπάρχει διέξοδος;

Υπάρχει. Όμως έχει τελείως διαφορετική λογική. Για να άρει την ασυμφωνία και να ξεμπερδεύει από αυτή μια κι έξω αρκεί να αρχίσει να εξετάζει πρακτικά την ουσία της ασυμφωνίας. Να καταλαβαίνει ότι η επίθεση που δέχεται δεν προέρχεται από κάποιους κακούς διαχειριστές, κάποιους ανεγκέφαλους πολιτικούς, κάποιες αόριστες, απρόσιτες, ανίκητες δυνάμεις μέσα ή έξω από τη χώρα. Να καταλαβαίνει ότι το πρόβλημά του είναι έκφραση του ταξικού πολέμου. Να καταλαβαίνει πως αυτός βρίσκεται στην πλευρά των εκμεταλλευομένων και αυτοί που του δημιουργούν το πρόβλημα βρίσκονται στην πλευρά των εκμεταλλευτών. Να αρχίσει να αγωνίζεται με τη σημαία της τάξης του, όχι μόνο για να διατηρήσει τα δικαιώματά του, την αξιοπρέπειά του, τα ιδανικά του, τη δυναμική του, την προοπτική του για μια καλύτερη ζωή, αλλά για να ελέγχει ο ίδιος την παραγωγή και τη διαχείριση του πλούτου που παράγει. Να ελέγχει ο ίδιος όλα τα προβλήματα που βάζει η ζωή και να τα λύνει προς το συμφέρον του..

Ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα;

Στο βαθμό που αναπτύσσεται η ταξική του συνείδηση καταφέρνει με τις ταξικές δυνάμεις να αποσπά έστω και μερικά, έστω και προσωρινά κάποια μέτρα ανακούφισης. Δεν έχει ούτε ενοχές, ούτε τύψεις, ούτε διλήμματα Η επιλογή του είναι πια ριζοσπαστική. Κινείται έξω από την αστική οριοθέτηση. Η οπτική του ικανότητα ευρύνεται και αξιοποιεί το ένα και μοναδικό όπλο, που διαθέτει: Το ταξικό.

Με το όπλο αυτό καταργεί τις “ψυχολογικές” ασυμφωνίες. Η Τεχνική του ψυχολογικού Πολέμου, η cognitive dissonance που χρησιμοποιείται από τα μέσα του 20ου αιώνα στην Καπιταλιστική Προπαγάνδα αχρηστεύεται. Την έχει στείλει με τον αγώνα του κατευθείαν στα σκουπίδια.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση