Print
Category: ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

 Κάτω από την ασφυκτική πίεση των οικονομικών κρίσεων ακούμε πότε πότε μερικούς να λένε, πως χρειάζεται ένας Μεταξάς ή ένας Παπαδόπουλος για να "βάλει τα πράγματα στη θέση τους".

4 august ImgL

             Ίσως αυτά που ακούμε να είναι προβοκατόρικα, αλλά μπορεί να βγαίνουν και από το στόμα κάποιου “αγανακτισμένου”. Σε κάθε περίπτωση όμως εμείς που τα ακούμε θα πρέπει να αναρωτηθούμε: Θα μας ωφελούσε μια τέτοια λύση και πως; Μπορούμε να καταλήξουμε σε συμπεράσματα, αν ρίξουμε μια ματιά στη σύγχρονη ιστορία.

Εμείς οι εργαζόμενοι δεν “τα φάγαμε” μαζί με κανέναν. Η οικονομική ολιγαρχία που δανειζόταν για την κερδοφορία της μειώνει μισθούς συντάξεις και κόβει κοινωνικές δαπάνες για να καλύψει τις υποχρεώσεις της. Για να πετύχει τη χειραγώγησή μας διαθέτει δύο λύσεις. Η μία είναι η κοινοβουλευτική και η δεύτερη, η εφεδρική, είναι μια αυταρχική διακυβέρνηση, στην οποία συμμετέχουν στρατιωτικοί και πολιτικά πρόσωπα έτοιμα να αναλάβουν την επιβολή “του νόμου και της τάξης". Το έδαφος για την υποδοχή της αυταρχικής ηγεσίας προετοιμάζεται στον ένα ή στον άλλο βαθμό από την κοινοβουλευτική εξουσία καθώς προβάλλεται άλλοτε σαν απειλή και άλλοτε σαν πιθανολογούμενη λύση από τα ΜΜΕ. Ο στόχος; Ηανάληψη της πολιτικής εξουσίας για να αντιμετωπισθεί ο “εχθρός λαός”. Πρόκειται για τη στιγμή που πρέπει να εφαρμοσθεί η ρήση “όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος”. Ο λαός δηλαδή έχοντας φτάσει στο σημείο να μη πείθεται να συνεχίσει την εφαρμογή των απαιτήσεων της οικονομικής ολιγαρχίας μπορεί να αμφισβητήσει την ίδια την εξουσία της άρχουσας τάξης κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπισθεί προκαταβολικά. Η ιστορία αποδεικνύει του λόγου το αληθές:

Η 4η Αυγούστου 1936

Ο Μεταξάς, που διέθετε μόνο 7 έδρες στη Βουλή, παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης από τα δύο μεγάλα κόμματα της εποχής, το Λαϊκό (η Νέα Δημοκρατία της εποχής εκείνης) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (το τότε ΠΑΣΟΚ). Αυτό συντελείται μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την οικονομική κρίση του 1929. Οι διαδηλώσεις κατά την καπνεργατική απεργία του Μάη του 1936 βάφονται με αίμα: 12 νεκροί και 300 τραυματίες. Το ΚΚΕ κηρύσσει πανελλαδική απεργία για τις 5 Αυγούστου, αλλά την προηγουμένη ο Γεώργιος παραχωρεί έκτακτες εξουσίες στο Μεταξά και η δικτατορία είναι πια γεγονός. Οι συλλήψεις και οι εξορίες ήταν ένα καθημερινό φαινόμενο, καθώς κομμουνιστές και “αντιφρονούντες” γεμίζουν τις φυλακές και τις εξορίες, όπως την Ανάφη, τη Γαύδο, τον Άη Στράτη, το κάτεργο της Ακροναυπλίας, τη Γυάρο, το Ιτζεδίν τα Χανιά, τη Λέρο, την Ικαρία, την Αίγινα κ.α. Η λαϊκή θέληση καταπνίγεται και ο λαός χάνοντας τους πρωτοπόρους αγωνιστές του “μπαίνει στο γύψο”, μέχρι λίγο πριν το τέλος δηλαδή του Β' παγκοσμίου Πολέμου, οπότε ανακτά τις δυνάμεις του στις περιοχές της Ελεύθερης Ελλάδας, στις περιοχές δηλαδή που είχε απελευθερώσει από τη φασιστική Γερμανική κατοχή ο ΕΛΑΣ.

Η Χούντα της 21ης Απρίλη 1967

Μερικά χρόνια μετά τον εμφύλιο πόλεμο επιβλήθηκε μια νέα δικτατορία, αυτή της 21ης Απρίλη που δικαιολογήθηκε από τη χούντα με τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», που δήθεν απειλούσε την Ελλάδα. Κάτι τέτοιο δεν ευσταθούσε, καθώς το ΚΚΕ εκείνη την περίοδο δεν διέθετε κομματικές οργανώσεις μέσα στην Ελλάδα και η ΕΔΑ δεν είχε στον προσανατολισμό της την προετοιμασία της εργατικής τάξης για να αντισταθεί έστω και στο πραξικόπημα. Την εποχή εκείνη, όπου το αστικό πολιτικό σύστημα αδυνατούσε επί δύο χρόνια να σχηματίσει ισχυρή κυβέρνηση, η δικτατορία του κεφαλαίου με κοινοβουλευτικό μανδύα είχε εξαπολύσει τον πιο βάρβαρο ταξικό πόλεμο προκειμένου να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική οικονομική κρίση σε όφελος του κεφαλαίου, στέλνοντας την εργατική τάξη και τ' άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα στην κόλαση.

Η χούντα άρχισε νέο πογκρόμ κατά των κομμουνιστών. Καραβιές ολόκληρες αγωνιστών μεταφέρονταν στα ξερονήσια. Σειρές ήταν οι κλούβες, που μετέφεραν μέλη, φίλους κι οπαδούς του ΚΚΕ στις φυλακές. Καμιά όμως δίωξη δεν κατάφερε να ανακόψει την αντίσταση των κομμουνιστών που όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά δυνάμωσε με τη δημιουργία κομματικών οργανώσεων, της ΚΝΕ, τον παράνομο Ριζοσπάστη κλπ.

Το αυγό του φιδιού σήμερα.

Η στρατιωτική δικτατορία διήρκεσε μέχρι τις 23.7.1974, οπότε αποκαταστάθηκε η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία και διαμορφώθηκε το πολιτικό σύστημα που υπάρχει μέχρι σήμερα. Το κεφάλαιο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα, ενώ μικρές ακροδεξιές οργανώσεις και κόμματα δημιουργήθηκαν κατά καιρούς. Ανάμεσα σ΄αυτές και η Χρυσή Αυγή που  γνωρίσαμε εν δράσει πρόσφατα και η οποία  παρουσιάστηκε σαν «λαϊκό εθνικιστικό κίνημα»  υπεραμυνομενη της ιστορικής αποκατάστασης του Ιωάννη Μεταξά και της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου. Τα ρατσιστικά χτυπήματα και οι δολοφονικές ενέργειες στελεχών και μελών της απέδειξαν περίτρανα ότι ο μόνιμος στόχος του κεφαλαίου είναι η καθυπόταξη του λαϊκού κινήματος. Μετά τις τελευταίες εκλογές η Χρυσή Αυγή μπορεί να μην εκπροσωπειται στο Κοινοβούλιο, φασιστοειδή όμως κάτω από διάφορες σημαίες εξακολουθούν να υπάρχουν, όχι μόνο για να θυμίζουν στο λαό πως "όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος" αλλά και για να αποτελέσουν τη μαγιά για τη συγκρότηση ενός νέου φασιστικού κόμματος όταν το κεφάλαιο θεωρήσει ότι κάτι τέτοιο είναι αναγακίο. 

Το σύνθημα "Ποτέ ξανά" που ακούγεται από τα πιο συνειδητοποιημένα αγωνιζόμενα τμήματα του λαού δεν είναι απλά μια αναγκαία ευχή. Πρέπει να γίνει απ΄ άκρη σ΄ άκρη πλατειά συνείδηση ότι ο φασισμός και οι διχτατορίες δεν αποτελούν παραβίαση της αστικής δημοκρατίας αλλά μορφή της αστικής δημοκρατίας, που εμφανίζεται κάθε φορά που κινδυνείει η εξουσία του καφαλαίου.  Δεν πρέπει να τρέφει κανείς αυταπάτες για το ρόλο των λεγόμενων "συνταγματικών εκτροπών"  από τη δικτατορία της 4η Αυγούστου μέχρι σήμερα: Χούντες, δικτατορίες και παρακρατικές δραστηριότητες όχι μόνο δεν βοήθησαν στην επίλυση των λαϊκών προβλημάτων αλλά πάντοτε αποτελούν τη σιδερένια γροθιά του κεφαλαίου για την υποταγή του λαού.