provlimatismoi top banner 2019

“Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσανε, μας προγράψανε. Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θάναι, μα εξορία”. Είναι δυο στίχοι του Μπέρτολ Μπρεχτ, του μεγάλου διανοητή, που πριν από εβδομήντα χρόνια, ήταν αυτοεξόριστος, διωγμένος από το φασισμό της πατρίδας του. Τα ίδια αυτά λόγια μπορούν ν ακουστούν κι από το στόμα των δυστυχισμένων παιδιών και των γονιών τους, που βρέθηκαν ξεβρασμένοι

metanastes ImgL

στον τόπο μας, κυνηγημένοι απ το θάνατο που ξερνάνε στη γη τους οι βόμβες και οι πύραυλοι αυτών, που για την αγία κερδοφορία καταδικάζουν παιδιά και λαούς ολόκληρους στην προσφυγιά και στην εξαθλίωση. Και δεν ψάχνουν αυτοί οι κατατρεγμένοι για μια νέα πατρίδα, γιατί πατρίδα έχουν και την αγαπούν και δεν την ξεχνούν και θέλουν να την πάρουν πίσω και να την ξανακάνουν δική τους. Μια γωνιά γης αναζητούν για να ξαποστάσουν με ανθρώπινες συνθήκες ζωής και αξιοπρέπειας, δουλειά για να μη ζητιανεύουν το ψωμί τους κι ένα τετράδιο κι ένα βιβλίο για τα παιδιά τους.

        Κι έρχονται, οι ίδιοι αυτοί φασίστες που έδιωξαν τον Μπρεχτ στη νεοναζιστική τους σήμερα εκδοχή και τρομοκρατούν και χύνουν δηλητήριο και ρατσιστικό μίσος για να μην κάτσουν τα προσφυγόπουλα στα ίδια θρανία με τα ελληνόπουλα. Με τα φτωχά ελληνόπουλα, που και σ΄ αυτά λείπει και το βιβλίο κι ο δάσκαλος για να μορφωθούν και το πετρέλαιο για να ζεσταθούν, σε πολλά και το ψωμί για να τραφούν. Τί έχουν να χωρίσουν τα παιδιά απ΄ το Πέραμα με τα παιδιά που έρχονται απ την άλλη όχθη του Αιγαίου; Οι ανάγκες για ζωή,παιχνίδι, χαρά και μόρφωση οι ίδιες. Η φτώχεια δε χωρίζει. Μόνο ενώνει κι ενώνει, γιατί κι αυτός που σκοτώνει με βόμβες δηλητηριασμένες κι αυτός που στερεί το φαΐ απ το τραπέζι, είναι ο ίδιος. Το έγκλημα  γίνεται από τα ίδια χέρια και για τον ίδιο σκοπό, το βρωμερό καπιταλιστικό κέρδος. Κι αυτό είναι, που δεν πρέπει να καταλάβουν ούτε τα “ δικά μας” παιδιά, ούτε τα προσφυγόπουλα. Ούτε οι εκτός ούτε οι εντός των τειχών "άθλιοι".Την πραγματική αιτία του κακού που έχει όνομα και λέγεται πόλεμος, ξαναμοίρασμα του πλούτου και των ενεργειακών πηγών, ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις, φτώχεια και εξαθλίωση για τους πολλούς, πλούτη αμύθητα για τους ελάχιστους.

Η δική μας προσφυγιά.


        Εμείς ας μη στρέψουμε το κεφάλι μας μακρυά από το πρόβλημα και ας αναλογιστούμε, ότι η μικρασιατική εκστρατεία, η μεγάλη αυτή ανεπανόρθωτη εθνική καταστροφή, είχε σαν τρομερό απολογισμό 50.000 νεκρούς στρατιώτες, 75.000 τραυματίες ενώ περίπου 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, άλλοι από τη θάλασσα και άλλοι περπατώντας εκατοντάδες χιλιόμετρα γης για να γλυτώσουν. Ας θυμηθούμε ότι μαζική ήταν η περίπτωση χιλιάδων Ελλήνων προσφύγων, που αναζήτησαν άσυλο και στη Συρία, αμέσως μετά τη Μικρασιατική καταστροφή το δεύτερο εξάμηνο του 1922 και τις αρχές του 1923. Τηρουμένων των αναλογιών ούτε οι τότε Έλληνες πρόσφυγες ήταν λίγοι ούτε τα προβλήματά τους μικρότερα από τα σημερινά προβλήματα των Σύρων προσφύγων.

        Δεν άλλαξε η αιτία της τότε και της σημερινής προσφυγιάς. Μας λένε πως η προσφυγιά του 1922 οφείλεται σε προδοσία από μέρους των συμμάχων. Η μελέτη της ιστορίας πάνω σε κοινωνική και οικονομική βάση διδάσκει ότι στο Μικρασιατικό και στο σημερινό προσφυγικό κανείς δεν πρόδωσε κανένα. Η προσφυγιά είναι μια από τις συνέπειες του ξαναμοιράσματος των αγορών στον καπιταλισμό. Αυτό δεν συνιστά πράξη προδοσίας αλλά αποτελεί το μοναδικό δρόμο ανάπτυξης τόσο του καπιταλισμού όσο και όλων των εκμεταλλευτικών συστημάτων. Είναι η δίψα του κεφαλαίου για μεγαλύτερο κέρδος χωρίς κανένα ηθικό φραγμό. Η ιστορία διδάσκει, πως δεν υπάρχει έγκλημα, που να μην έχει διαπράξει το κεφάλαιο για την υπεράσπιση των συμφερόντων του. Τόσο οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι του 20ου αιώνα όσο και τοπικές πολεμικές συγκρούσεις για το ξαναμοίρασμα των αγορών έγιναν αποκλειστικά γι αυτό το λόγο. Έγιναν για την υπεράσπιση των “ζωτικών συμφερόντων” των καπιταλιστικών κρατών. Στην τραγωδία της Μικρασιατικής καταστροφής κύρια ευθύνη φέρουν οι πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες της Ελλάδας και Τουρκίας. Η εκστρατεία των Ελληνικών στρατευμάτων στην Τουρκία υλοποιήθηκε από τις δύο πολιτικές παρατάξεις, που και οι δύο εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, η μία υπό την ηγεσία του βασιλιά Κωνσταντίνου και η άλλη του Ελευθέριου Βενιζέλου. Και οι δύο παρατάξεις ευθύνονται για τη Μικρασιατική εκστρατεία με μεγάλο θύμα τον ελληνικό λαό.


Το καμπανάκι χτυπάει και σήμερα


        Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζοντας την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εμπλέκουν τον Ελληνικό λαό στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς των Νατοϊκών και Ευρω-ενωσιακών “συμμάχων μας”. Η τυχοδιωκτική πολιτική, που σχετίζεται με την εκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών στο Αιγαίο και τη γύρω περιοχή καθώς και των αγωγών για τη μεταφορά ενέργειας και που πραγματοποιείται με πολεμική υπόκρουση, εγγυμονεί σήμερα νέους κινδύνους και νέες συμφορές για τον Ελληνικό λαό.
Για να μπει τέρμα στην προσφυγιά και στις άλλες συμφορές από τις πολεμικές συγκρούσεις πρέπει να βάλουμε στο στόχαστρο τον ένοχο, που δεν είναι άλλος από το κεφάλαιο μαζί με όλα τα κόμματα, που εξυπηρετούν τα συμφέροντά του. Κάθε λαός για να ξεφύγει από τη συμφορά οφείλει να έρθει σε ρήξη με αυτό τον εχθρό, δηλαδή να παλέψει για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου της δικής του χώρας. Δεν ωφελεί η αντικατάσταση κάποιας κυβέρνησης από μιαν άλλη, που κι αυτή θα εξυπηρετεί την πολιτική της μιας ή της άλλης μερίδας κεφαλαίου. Πρέπει να πάρει τόσο ο λαός μας όσο και οι λαοί που υποφέρουν από την πολιτική των ιμπεριαλιστών τη μοίρα τους στα χέρια τους. Όλοι εμείς οι απλοί άνθρωποι να αποκτήσουμε συνείδηση αυτών που μας ενώνουν. Να γίνουμε τάξη για τον εαυτό μας κι επομένως επικίνδυνοι για όλους αυτούς, που θέλουν να ζούμε μέσα στο φόβο  και στην απόγνωση, αδύναμοι κι ανυποψίαστοι ψάχνοντας για εχθρούς ανάμεσά μας. Κάθε λαός, δηλαδή, οφείλει πρωτ' απ' όλα να ξεμπερδέψει με τη δική του αστική τάξη. Κι όλοι οι λαοί μαζί να εξαλείψουν μια για πάντα την πραγματική αιτία των συμφορών τους, τον καπιταλισμό.

 

Μετανάστες


Λαθεμένο μου φαινόταν πάντα τ΄ όνομα που μας δίναν.
“Μετανάστες”. Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους.
Εμείς, ωστόσο, δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη.
Ούτε και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε για να μείνουμε για πάντα εκεί.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσανε, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θάναι, μα εξορία.
'Έτσι απομένουμε, δω πέρα, ασύχαστοι,
όσο μπορούμε κοντά στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα,
καραδοκώντας το παραμικρό σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη,
πνίγοντας με ερωτήσεις κάθε νεοφερμένο,
χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα ν΄ απαρνιόμαστε
χωρίς να συγχωράμε τίποτ΄ απ΄ όσα έγιναν,
τίποτα δε συγχωράμε.
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή.
Ακούμε ίσαμ' εδώ τα ουρλιαχτά, που αντιλαλούν απ΄ τα στρατόπεδά τους.
Εμείς οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος,
που κατάφερε τα σύνορα να δρασκελίσει.
Ο καθένας μας περπατώντας μες στο πλήθος
με παπούτσια ξεσκισμένα
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως, κανένας μας δε θα μείνει εδώ!
Η τελευταία λέξη δεν ειπώθηκε ακόμα.

Μπέρτολ Μπρεχτ

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση