provlimatismoi top banner 2019

Μπράβο του του εραστή. Τον έκανε με τα κρεμμυδάκια το φιλόσοφο. Και καλά του έκανε, δηλαδή, για να πάρει κι ένα μάθημα όχι μόνο αυτός ο φιλόσοφος αλλά και οι υπόλοιποι φιλόσοφοι και φιλοσοφούντες των ημερών μας.
Ο εραστής, ο όμορφος άντρας λαϊκής καταγωγής που ερωτεύτηκε κόρη εφοπλιστή αναδεικνύεται 

erastis1 ImgL

μέσα από κάποιο επαναλαμβανόμενο τηλεοπτικό σίριαλ σαν ένας λαϊκός ήρωας που νικάει τις ταξικές διακρίσεις, που στέκεται πάνω από προκαταλήψεις και στερεότυπα, που ο αγώνας του δικαιώνεται, έτσι όπως συμβαίνει και στα παραμύθια, όπου η γαλαζοαίματη βασιλοπούλα παντρεύεται το φτωχό πλην τίμιο και με καρδιά λιονταριού παλληκάρι. 

        Ο φιλόσοφος, διδάκτωρ καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο, συγγραφέας και ερμηνευτής θεατρικών και κινηματογραφικών έργων, ορίστηκε το 2015 υφυπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.

        Ο ηθοποιός, που ράγιζε μέσα από το γυαλί τις καρδιές των τηλεθεατών ταυτίστηκε στις συνειδήσεις με λαϊκό ήρωα και εκλέχθηκε ευρωβουλευτής. Το αν γνωρίζει ο εραστής ποιος είναι ο πραγματικός οικονομικός και πολιτικός ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ένα θέμα. Το αν το κόμμα με τη σημαία του οποίου εκλέχθηκε υπηρέτησε στο παρελθόν και αν μπορεί να υπερασπισθεί και στο μέλλον τα λαϊκά συμφέροντα είναι ένα άλλο θέμα.

        Το μεγάλο ηθικό πρόβλημα όμως το έχει ο φιλόσοφος, ο επιστήμων, ο θεράπων της υψηλής θεατρικής τέχνης που δέχεται να υπηρετήσει όχι τα υψηλά πνευματικά ιδεώδη και τις επιστημονικές αλήθειες που οδηγούν στην αναμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας και του ίδιου του ανθρώπου αλλά τις αξίες το κυρίαρχου συστήματος. Αυτού του απάνθρωπου, δολοφονικού συστήματος που τρέφεται με τις σάρκες και το αίμα μας, που αφανίζει το παρόν το δικό μας και το μέλλον των παιδιών μας. Κρίμα και όνειδος σ' αυτούς τους ονομαζόμενους πνευματικούς ταγούς που αντί να προβάλουν την προοπτική και το όραμα μιας νέας κοινωνίας χωρίς εκμεταλλευτές γίνονται θλιβεροί απολογητές του παλιού και του φθαρμένου. Που αντί να κάνουν την τέχνη και την επιστήμη εργαλείο εξανθρωπισμού, τη χρησιμοποιούν για τη διατήρηση της σήψης, της παρακμής, της χυδαίας ανυποληψίας και διαφθοράς. 

        Το χειρότερο όμως είναι πως οι ψηφοφόροι συνεχίζουν να μαγεύονται από αυτούς που δίνουν θεατρικές παραστάσεις στη Βουλή, από αυτούς, δηλαδή, που υποδύονται το ρόλο του υπερασπιστή των λαϊκών συμφερόντων, ενώ στην πράξη υπερασπίζονται τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Πως συνεχίζουν σαν υπνωτισμένοι να παρακολουθούν τους δύο “μονομάχους” να κονταροχτυπιούνται στα επουσιώδη προκειμένου να θολώνουν, να αποκρύπτουν την μία και μόνη αλήθεια ότι αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, ότι είναι συνέταιροι στη διατεταγμένη υπηρεσία των ίδιων αφεντικών. Απάτη τόσο προφανής, που όμως εξακολουθεί να γίνεται τόσο δύσκολα αντιληπτή. 

        Εκλογές έρχονται και ξανάρχονται και το πρωτεύον ζητούμενο παραμένει το ίδιο: Πότε επιτέλους θα καταφέρει ο λαός να καταλάβει πως οι κάθε λογής ηθοποιοί της σκηνής και της πολιτικής ζωής, όλοι αυτοί οι σαλτιμπάγκοι, που ψαρεύτηκαν από την κοινωνική ανυπαρξία αποτελούν κατασκευασμένα από το σύστημα υποπροϊόντα μιας και μόνο χρήσης που θα αποσυρθούν ως άχρηστα την αμέσως επόμενη μέρα, αφού έχουν επιτελέσει το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν, το λόγο για τον οποίο μπήκαν στα ράφια και στις προθήκες σε όμορφες συσκευασίες δώρου.

        Τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς για τις επόμενες εκλογές, αφού το προεκλογικό σκηνικό που ξαναστήνεται είναι αυτό που εξυπηρετεί το κοινωνικό σύστημα; Να θεωρήσουμε πως όσο ζούμε στον καπιταλισμό οι κάθε λογής “ηθοποιοί” θα καθορίζουν το μέλλον μας αποβλακώνοντάς μας, προσφέροντας εικονικούς παραδείσους στα λόγια ενώ στην πράξη θα μας στέλνουν κατευθείαν στην κόλαση; Κάτι τέτοιο θα συνέχιζε να τσακίζει τις ζωές μας. Να περιμένουμε οι γνωστοί “άλλοι” να αγωνιστούν για μας και μετά αν ο αγώνας τους ευοδωθεί να ακολουθήσουμε κι εμείς ; Αυτό είναι όχι μόνο αφελές αλλά και ανήθικο. Η ζωή έχει αποδείξει ότι τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του και χωρίς θυσίες και πως καθένας από μας έχει ατομική ευθύνη να πάψει να εμπιστεύεται ηθοποιούς και φιλοσόφους-υπηρέτες του συστήματος.

        Μετά από τόσα χρόνια επαναλαμβανόμενης κοροϊδίας και με τόση συσσωρευμένη πείρα ένα και μόνο μας απομένει: Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας αποφασίζοντας εμείς οι ίδιοι χωρίς αντίκλητους και πληρεξούσιους ποιο είναι το σήμερα και το αύριο που μας αξίζει και να αγωνιστούμε οργανωμένα και συλλογικά για να διώξουμε μια και καλή τα αφεντικά και τους υπηρέτες τους.

 

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση