Η Τουρκική επιθετικότητα είναι συχνή. Κάθε φορά μάλιστα που διακυβεύονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνη. Σ' αυτές τις περιπτώσεις προβάλλονται από τα αστικά κόμματα δύο “απαιτήσεις”. Η “Εθνική Ομοψυχία” για το εσωτερικό της χώρας και η αναζήτηση “συμμάχων” στην εξωτερική πολιτική.

Η πρώτη μας σκέψη είναι πως και οι δύο απαιτήσεις είναι σωστές, διότι πάνω απ' όλα προέχει η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής.

Οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται ποικίλουν. Η ουσία τους όμως είναι η ίδια: “Όλοι μαζί μπορούμε”, “Όλοι μαζί είμαστε Ένα”, Να ενώσουμε τις Δυνάμεις μας”, “Όλοι μαζί μια γροθιά”, “Να παραμερίσουν τις διαφορές τους τα κόμματα” και άλλες που ουσιαστικά είναι παραφράσεις της αρχαίας Ομηρικής έκφρασης “Ισχύς εν τη ενώσει”.

Σωστά. Πρέπει όμως να δούμε τα πράγματα λίγο βαθύτερα:

Στα Εθνικά θέματα

  • Στην υπόθεση της παραβίασης των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου η Ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αξιοποιήσει τη νέα της συμμαχία “Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος”. Κάτι αντίστοιχο με το σύνθημα “Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία”. Εύλογο ερώτημα: Γιατί δεν επεμβαίνουν οι “μεγάλοι σύμμαχοί” της Ελλάδας για να βάλουν την Τουρκία στη θέση της; Γιατί πρέπει να δημιουργηθεί μια νέα συμμαχία με την Αίγυπτο για να αντιμετωπίσουμε την Τουρκική προκλητικότητα; Διότι ένας από τους συνεταίρους για την εξόρυξη είναι Αιγυπτιακή εταιρία (θυγατρική Βρετανικής). Στο βάθος λοιπόν διακρίνεται ο πόλεμος συμφερόντων ανάμεσα στα ξένα μονοπώλια.

  • Να τα βρούμε πρώτα μεταξύ μας”, “Να πάμε όλοι στις διαπραγματεύσεις. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε κάτι.” είναι τα συνθήματα που προβάλλονται περισσότερο από τους “ειδικούς”. Έτσι κι αλλιώς το κεφάλαιο προπαγανδίζει ότι “μαζί τα φάγαμε”, κι αφού είμαστε όλοι συνένοχοι θα πρέπει να ανεχθούμε φόρους, μειώσεις μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δικαιωμάτων για να πληρωθούν οι δανειστές μας δηλαδή το τραπεζικό κεφάλαιο, δηλαδή τα μονοπώλια.

  • Στην υπόθεση του ελληνικού “χρέους” η Ελλάδα ζητά συμμαχία μέσα στη συμμαχία: Να ενωθούν οι χώρες του “Φτωχού Νότου” για να αντιμετωπίσουν τις χώρες του “Πλούσιου Βορρά”. Στο βάθος διακρίνεται ο πόλεμος των συμφερόντων ανάμεσα στα μονοπώλια Γαλλίας-Ισπανίας κ.α εναντίον των μονοπωλίων Γερμανίας-Ολλανδίας κ.α.

Στην Εσωτερική πολιτική

  • Η αστική τάξη αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να της συμφέρει να σχηματίσουν κυβέρνηση τα δύο πρώτα σε ψήφους κόμματα. Ποιος θα ωφεληθεί τελικά; Το Τραπεζικό, Εφοπλιστικό και Βιομηχανικό κεφάλαιο και για το σκοπό αυτό δεν πρέπει ο λαός να αντισταθεί, δηλαδή απαιτείται να μη διαταραχθεί η “κοινωνική συνοχή”. Με δυο λόγια ζητείται γαλήνη για την απρόσκοπτη ληστεία του λαϊκού εισοδήματος από τα μονοπώλια.

  • Επιδίωξη της Αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι να συμμετάσχουν σε μία πιθανή κυβέρνηση της “Αριστεράς” όλα τα αριστερά κόμματα συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ . Η Αξιωματική αντιπολίτευση όμως έχει πάρει εδώ και καιρό την πιστοποίηση και των Ελληνικών οργανώσεων του κεφαλαίου (ΣΕΒ, ΕΕΕ, ΣΕΣΜΕ κλπ) και διεθνών οργανισμών και κυβερνήσεων (ΕΕ, ΗΠΑ, Εκκλησία). Έχει πάρει δηλαδή τη συγκατάθεση των μονοπωλίων για μια μελλοντική διακυβέρνηση της χώρας.

Στην καθημερινή ζωή

  • Μαζί είμαστε ένα”, “Ο κόσμος μας εσύ” και άλλα παρόμοια είναι τα σλόγκαν των μονοπωλίων στις τηλεπικοινωνίες και σε άλλους τομείς.

  • Επίσης με σλόγκαν όπως το “Όλοι μαζί μπορούμε” οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις χρησιμοποιούν εθελοντική εργασία για υπηρεσίες πτωχοκομείου, δενδροφυτεύσεις και καθαρισμούς περιβάλλοντος. Αποτέλεσμα αυτών των υπηρεσιών είναι με την τσάμπα εργασία να συντηρείται η ανεργία, ενώ οι ελεήμονες χριστιανοί να εξασφαλίζουν... μία θέση στον παράδεισο. Με αυτή τη διαδικασία οι φόροι των εργαζομένων αντί να ξοδεύονται για πρόνοια και κοινή ωφέλεια μέσω της αναδιανομής της παρακρατούμενης υπεραξίας κατευθύνονται στις τσέπες των μονοπωλίων.

Στο λαϊκό κίνημα

Την ενότητα του λαϊκού κινήματος επιδιώκουν και όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Κατά βάθος όμως η κάθε μια βλέπει την ενότητα με διαφορετικό τρόπο:

  • Η ΓΣΕΕ θέλει τα σωματεία συσπειρωμένα κάτω από την ηγεσία της. Σε μόνιμη βάση διαπραγματεύεται με τις οργανώσεις των μονοπωλίων στη βάση πάντα του μικρότερου κακού. Το ΠΑΜΕ αντίθετα απορρίπτει την ενσωμάτωση και έρχεται σε ρήξη με τα μονοπώλια.

Συμπερασματικά

Σε κάθε εκδήλωση της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου βλέπουμε ότι στο βάθος της έκφρασης “όλοι μαζί” βρίσκεται μία και μόνο λέξη: Τα μονοπώλια. Στο ζήτημα όμως αυτό δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Είμαστε μαζί με τα μονοπώλια ή εναντίον τους; Το ταξικό κίνημα ξεκαθαρίζει τη θέση του: Δε μπορείς να πατάς ταυτόχρονα σε δυο βάρκες γιατί θα καταποντιστείς. Πρέπει να διαλέξεις “Ή με τα μονοπώλια ή με το λαό”.

Τι πρέπει να διαλέξουμε λοιπόν;

Ελκυστική η παραίνεση “Όλοι μαζί”, αφού όμως πρώτα αναρωτηθούμε με ποιον, προς τα που, και με ποιο τρόπο. Διότι επιλογή λάθος σκοπού, κατεύθυνσης, ή τρόπου επιφέρει νέα δεινά. Η επιλογή μας πρέπει να είναι συνειδητή.

  • Η αστική τάξη διαθέτει υψηλή ταξική συνείδηση κι ας προπαγανδίζει ότι “απεχθάνεται” τη λέξη “ταξική”.

  • Οι άνθρωποι του λαού δεν έχουν στον απαιτούμενο βαθμό ταξισυνειδησία. Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά βάλλονται από τα πυρά του Ψυχολογικού Πολέμου που έχει εξαπολύσει εδώ και πολλές δεκαετίες η αστικής τάξη. Του Αόρατου αυτού πολέμου που επηρεάζει αρνητικά τη σκέψη, εκμεταλλεύεται τα ένστικτα και διαφθείρει συνειδήσεις.

Οι κυβερνητικοί μηχανισμοί και τα ΜΜΕ κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο λαός συχνά λέει: “δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι”. Στις μέρες μας πρέπει να λέμε: “Πες μου από ποιο ΜΜΕ ενημερώνεσαι να σου πω πόσο θα ζημιωθείς”.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση