2018provlimatismotext

“Βρε αν ήμουνα εγώ πρωθυπουργός θα 'βλεπες τι θα 'κανα”. Τέτοια ακούμε συχνά στα καφενεία, τα παίρνουμε για καλαμπούρι και σχολιάζουμε: 'Έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες. Όλοι νομίζουμε ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε”. Μόνο που αυτό δεν είναι καλαμπούρι. Στη ίδια γη που σήμερα πατάμε, 2500 χρόνια όλοι μπορούσαν να κυβερνήσουν και μάλιστα εκλέγονταν με κλήρο.

prothypourgos ImgL
        Η Αθηναϊκή Δημοκρατία, την εποχή του Περικλή, δεχόταν ότι όλοι οι πολίτες ήταν ίσοι, ότι είχαν το ίδιο μυαλό, κι έβαζε κλήρο τόσο για τα δημόσια αξιώματα όσο και για την απονομή της δικαιοσύνης. Η δημοκρατία δε θεωρούσε ότι οι δημόσιες υποθέσεις, όσο σοβαρές κι αν ήταν, απαιτούσαν ειδική εμπειρία γι αυτό και εμπιστευόταν τον κοινό νου, που τον διέθετε ο κάθε άνθρωπος ανεξάρτητα από καταγωγή και οικονομική θέση. Σε θέματα τεχνικά, όπου χρειαζόταν κάποια ειδική γνώση, ζητούσαν τη βοήθεια εμπειρογνώμονα. Αντίθετα για αποφάσεις σημαντικές που είχαν να κάνουν με τη ζωή και το μέλλον της πόλης αρκούσε η άποψη της πλειοψηφίας των απλών ανθρώπων του λαού.
        Κι εμείς τι κάνουμε σήμερα ύστερα από 25 αιώνες; Περιμένουμε μια φορά στα 4 χρόνια να αναθέσουμε σε κάποιον εκπρόσωπο της σημερινής οικονομικής ολιγαρχίας να μας κυβερνήσει. Κάποιον έμπορο ελπίδων, που στο όνομα της “δημοκρατίας για όλους” παίρνει ακόμα και τη μπουκιά από το στόμα των παραγωγών του πλούτου για να πλουτίσει ακόμη περισσότερο τους λίγους. Ο λαός έχει τόσο εθιστεί, σ' αυτή τη διαδικασία, που του έχει γίνει δεύτερη φύση. Από νήπια μεγαλώνουν τα παιδιά με τη φιλοσοφία μιας πλαστής ισότητας των ανθρώπων, τροφοδοτούνται στα σχολειά με τις ολιγαρχικές πλατωνικές αντιλήψεις και στη συνέχεια προτρέπονται να μοιάσουν στο φτωχό Ωνάση που κατάφερε να γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου. Και το χειρότερο, συνήθισε να λοιδορεί όσους αγωνίζονται για να υλοποιήσουν το πιστεύω “εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά”.
        Στους 25 αιώνες που πέρασαν από την εποχή της Αθηναϊκής δημοκρατίας του Περικλή άλλαξαν πάρα πολλά. Η παραγωγική διαδικασία και οι διοικητικές απαιτήσεις έγιναν πιο περίπλοκες. Με την αύξηση του παραγόμενου πλούτου η ολιγαρχία άλλαξε μορφές και τεχνικές χειραγώγησης των πολλών. Άλλαξε και ο εργάτης. Δεν είναι πια ο χειρώνακτας που αρκούνταν στις αμπελοφιλοσοφίες του στο καφενείου.  Γραμματισμένη είναι η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες απόφοιτοι και μάλιστα με μεταπτυχιακά που αμείβονται χειρότερα κι από χειρώνακτες. Πίστη στον εαυτό τους, στη δύναμή τους δεν έχουν αποκτήσει. Δεν έχουν πεισθεί πως είναι ικανοί να πάρουν τόσο την πολιτική όσο και την οικονομική εξουσία στα χέρια τους. Βρίσκονται πιο πίσω και από τον αιώνα του Περικλή. Τα παραμύθια της αστικής τάξης τους έχουν αποκοιμίσει. Κι αν δεν έχουν ακουστά αυτά που πραγματικά συνέβαιναν στην Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, τουλάχιστον μπορούν να ακούσουν τη φωνή του Κώστα Βάρναλη που λέει: ” Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ντουνιάς”.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση