2018provlimatismotext

“Θυμήθηκα την ξενιτιά και θέλω να πααίνω.” μας θυμίζει το Ηπειρώτικο τραγούδι της ξενιτιάς. Άλλοι καιροί, άλλοι καημοί, άλλες συνθήκες, θα έλεγε κανείς.

xenitia ImgL

Έτσι είναι. Οι αιώνες περνούν ο ένας μετά τον άλλον, το πρόβλημα όμως μένει το ίδιο: Αυτή η γη δε μπορεί να θρέψει τα παιδιά της. Πότε φταίει η άγονη γη, πότε η υπανάπτυξη και σήμερα τα χρέη προς το ξένο κεφάλαιο.

Αλησμονώ και χαίρομαι, θυμιούμαι και λυπιούμαι,

θυμήθηκα την ξενιτιά και θέλω να πααίνω.

Σήκω μάνα μ’ και ζύμωσε καθάριο παξιμάδι.

Με πόνους βάζει το νερό, με δάκρυα το ζυμώνει

και με πολύ παράπονο βάζει φωτιά στο φούρνο.

Άργησε φούρνε να καείς και συ ψωμί να γένεις

για να περάσει ο κερατζής κι ο γιος μου ν’ απομείνει.

Γεμάτη η Ήπειρος βουνά ποτάμια και γεφύρια. Άγονος ο τόπος, φτωχοί οι άνθρωποι διωγμένοι από την πέτρα της γης τους έπαιρναν το δρόμο της ξενητιάς αφήνοντας πίσω μάνες, αδελφές, γυναίκες με μωρά παιδιά. Σκαρφαλωμένα στον ορεινό όγκο της Πίνδου τα χωριά του Ζαγοριού μάτωναν από τον πόνο του χωρισμού. Τότε περνούσε ο “κερατζής”, μάζευε τα παλικάρια και τα οδηγούσε στην ξενιτιά. Η μάνα που ετοίμαζε ψωμί να πάρει ο γιος μαζί του κλαίγοντας παρακαλούσε το φούρνο να αργήσει να ψήσει το ψωμί, ως να απομακρυνθεί ο κερατζής κι ο γιος της να μη φύγει. 

Κουλουριασμένη τσακισμένη, ένα με την πέτρα η γυναίκα που μένει πίσω μπρος στο γεφύρι που παίρνει μακρυά τον άκάτι ανάλογο και σήμερα που η Ελληνική γη έχει επάρκεια για να θρέψει τα παιδιά της, διαθέτει πλούσιο ορυκτό πλούτο και εργατικό δυναμικό υψηλού επιπέδου;

Αιώνες τώρα το δάκρυ και ο πόνος περισσεύουν. Καιρός να καταργηθούν οι ξένοι και ντόπιοι “κερατζήδες” που με σύγχρονη μορφή συνεχίζουν την αφαίμαξη του ελληνικού ανθού. Καιρός να πάρει πια ο λαός τη μοίρα του στα χέρια του.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση