2018provlimatismotext

Έτσι λέει η παράδοση. Το πρωί της παραμονής της Πρωτοχρονιάς κάποια παιδάκια “μας τα λένε” προετοιμάζοντάς μας για τον ερχομό του νέου χρόνου. Φτωχά και πλούσια τραπέζια γεμίζουν με χίλια δυο καλούδια και οι καρδιές όλων μας γεμίζουν με την ελπίδα να εκπληρωθούν τα όνειρά μας.

kalanda ImgL

Ελπίδα για υγεία, για προκοπή, για δικαιοσύνη, ελπίδα για λευτεριά.
Στην μετεμφυλιοπολεμική όμως Ελλάδα μέσα στον πιο βαθύ Χειμώνα της ανελευθερίας, της καταπίεσης και του μίσους της τάξης των νικητών οι γυναίκες των φυλακών Αβέρωφ, της Βαστίλλης του 20ου αιώνα, όπως ονομάστηκε, μικρομάννες με μωρά παιδιά, κοπέλες από τα χωριά της πατρίδας μας, αμάθητα κορίτσια της πόλης, γερόντισσες με σκαμμένα μάγουλα, όλες μαζί πάνω από 1200 αγωνίστριες, ένα βήμα πριν από το εκτελεστικό απόσπασμα, αψηφώντας τα βασανιστήρια και τις κάθε είδους κτηνωδίες τραγουδούσαν με τον δικό τους τρόπο τα κάλαντα και γιόρταζαν την ελπίδα που αχνοχάραζε με τον καινούργιο χρόνο, την ανατολή που αργά ή γρήγορα θα ρόδιζε τον ορίζοντα αν όχι της δικής τους ζωής σίγουρα της ζωής της ανθρωπότητας. Γιατί αυτές οι απλές γυναίκες με το αδούλωτο φρόνημα, που δε λύγιζαν ούτε έκαναν πίσω μπροστά στη δύναμη του ισχυρού, ήξεραν καλά ότι τίποτα δεν είναι χαμένο όσο υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που μπορεί να αντιστέκεται, που αρνείται να αναγνωρίσει την κυριαρχία των "νικητών". Γιατί αυτές οι άπειρες παιδούλες, που μέσα στο καμίνι του αγώνα μετατράπηκαν σε φλογερές μαχήτριες, είχαν καταλάβει ότι καμμιά ήττα δεν είναι οριστική, δεν είναι μη αναστρέψιμη όσο η πάλη διαρκεί, όσο ο άνθρωπος αρνείται να καθυποτάξει το σώμα και το πνεύμα του στην παθητικότητα και στην μοιρολατρία, όσο οι ταπεινοί και κατατρεγμένοι αυτού του κόσμου στέκουν όρθιοι και αποφασισμένοι να γράψουν με το δικό τους μελάνι την ιστορία του κόσμου. Μήνυμα ισχυρό και καθαρό στους σκοτεινούς καιρούς μας από τα φωτεινά κι ακτινοβόλα πρόσωπα των αγωνιστριών γυναικών, που έπεσαν και πάλεψαν μόνο για ζωή. Για μια ζωή καλή και όμορφη για όλους.
Ήταν τα τελευταία κάλαντα που τραγουδήθηκαν στον τόπο μας και ήταν τα πιο διαφορετικά.


ΚΑΛΑΝΤΑ


(από τις πολιτικές κρατούμενες των Γυναικείων Φυλακών Αβέρωφ)

Μακριά ροδίζει η ανατολή
κάθε κλωνί κι ένα πουλί
Πανηγυρίζει η φύση
το νιο χρόνο που θ’ αρχίσει

Με της καμπάνας τη βουή
χαράζει μέρα γιορτινή
Η αρχή του νέου χρόνου
και το τέλος κάθε πόνου

Ερείπια και μνήματα
στέλνουν χαράς μηνύματα
Πως θα σωθεί το δάκρυ
μες τη πλάση απ’ άκρη σ’ άκρη
Γιορτάζουμε στη φυλακή
με ένα πόθο μιαν ευχή
Χαρά παντού ν’ ανθίζει
της ειρήνης ο ύμνος ν’ αντηχήσει

Ευχόμαστε στη κάθε μια,
μες τη καινούρια τη χρονιά
Στο σπίτι να γυρίσει
και χαράς ζωή ν’ αρχίσει
Με την καινούρια τη χρονιά
παντού ειρήνη και χαρά
Τραγούδι ν’ αντηχήσει
απ’ Ανατολή σε Δύση.

 

Ακούστε τα:

Κάλαντα με τη χορωδία των Γυναικείων Φυλακών Αβέρωφ 1948 - 1952

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση