“ -Πώς κοιμηθήκατε κ. Μαλτέζο;.. Από δω βάλτο καλά στο μυαλό σου βγαίνουν μόνο ανανήψαντες ή πεθαμένοι.

maltezos2 ImgL

Ζωντανός ούτε ένας.

Κι όπως είσαι σαν τον Άγιο Αντώνιο τον ασκητή δεν πρόκειται να βαστάξεις...Γιατί να παιδεύεσαι άδικα; Βάλε μια υπογραφή, κι άντε στο καλό σου”. Μ έναν τόνο απλό, σεμνό και σταθερό, τέτοιος ο χαρακτήρας του, τέτοια και η ζωή του, ο Μαλτέζος απάντησε: “Μη χάνετε τα λόγια σας. Άδικα παιδεύεστε”. Τον έδειραν με συρματένιο βούρδουλα και πάνω στις ματωμένες ανοιχτές πληγές έριξαν καυτό τσιγαρισμένο λάδι. Σπαρτάρισε το κορμί απ' τους σπασμούς, όμως δεν έβγαλε ούτε ένα αχ... Πέντε μέρες μετά επαναλήφθηκε η ίδια ιστορία, πήραν ξανά την ίδια απλή, σεμνή και σταθερή απάντηση: “Άδικα παιδεύεστε”. Τον βασάνισαν πάλι και στο τέλος όπως τον είχαν ξαπλωμένο, ο ένας πάτησε το δεξί πόδι του Μαλτέζου πάνω στο τσιμέντο, ο άλλος σήκωσε το αριστερό όσο μπορούσε πιο ψηλά. Ο Βασιλάτος μ' ένα σαδιστικό χαμόγελο στα χείλη σάλιωσε το καρφί για να προχωρήσει τάχατες ευκολότερα κι ο Διονυσάτος το χτυπούσε αργά μ ένα σφυρί να μπει στο κρέας. Μα δεν το πέτυχαν. Λιποθύμησε. Αυτοί πήγαιναν να πεταλώσουν ζωντανό άνθρωπο για να τον βλέπουν να υποφέρει, να βογκάει, να ουρλιάζει κι όχι έναν αναίσθητο... Ένας αυτός κι απέναντι μια κουστωδία από αγριεμένα κτήνη. Λύσσαγαν στην προσπάθειά τους να κάμψουν ένα τσακισμένο, πολτοποιημένο κορμί που άντεχε μόνο και μόνο γιατί μέσα του μπορούσε και χτυπούσε ακόμη μια ηρωική καρδιά με μια αδάμαστη θέληση. Από τα ματωμένα χείλη του βγαίναν μόνο λόγια περιφρόνησης για τους εχθρούς και πίστης και αφοσίωσης στο κόμμα και στο λαό, που για χάρη του υπέφερε, άντεχε και δε λύγιζε. “Κάποιος από μας πρέπει να σας σταματήσει” τους είπε. Αναγκάστηκε να κηρύξει απεργία πείνας για πάνω από δέκα μέρες ενώ τα βασανιστήρια άγρια και απάνθρωπα συνεχίζονται χωρίς έλεος. Στις 22 Νοεμβρίου του 1938 οι δήμιοί του τον αποτελείωσαν. Σύμφωνα με όσα δημοσιοποίησε η Ασφάλεια το 1949 “ ο Χρήστος Μαλτέζος διέφυγε των χεριών των φυλάκων και ερρίφθη από το παράθυρον του διαδρόμου εις το κενόν, αυτοκτονήσας.” Ο Μαλτέζος φυσικά δεν αυτοκτόνησε. Πρόκειται για την κλασσική μέθοδο εξόντωσης κρατούμενων που ακολουθούσαν οι αρχές ασφάλειας, τη γνωστή εκπαραθύρωση, ώστε το έγκλημα να παρουσιάζεται ως αυτοκτονία.

Όλα αυτά συνέβαιναν στις φυλακές της Κέρκυρας και συγκεκριμένα στην περιβόητη ακτίνα Θ', την ακτίνα της σιωπής, όπου κρατούνταν και ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης. Ήταν το Φθινόπωρο του 1938 όταν μεταφέρθηκε εκεί ο Χρήστος Μαλτέζος, ο γραμματέας της ΚΕ της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας). Είχε συλληφθεί τον Απρίλη από τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά κι ώσπου να τον βάλουν στο αμπάρι για την Κέρκυρα οι μήνες, που προηγήθηκαν είχαν κυλήσει μέσα στα υγρά και σκοτεινά μπουντρούμια της ασφάλειας με ξύλο και ατέλειωτα βασανιστήρια.

Η ζωή του Χρήστου φτωχιά και δύσκολη απ' τα παιδικά του χρόνια στη Μεθώνη κι όσο θυμάται τον εαυτό του. Για να “γίνει άνθρωπος” και να ξεφύγει απ το ριζικό των γονιών του ξεκίνησε μ' έναν ντορβά στον ώμο γεμάτο όνειρα και πίστη για ένα καλύτερο κι ανθρωπινότερο αύριο και πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει δικηγόρος. Δουλειά σκληρή κι αγώνας για ψωμί, για δίδαχτρα, για βιβλία, για τον κόσμο που η καρδιά του λαχταρούσε. Το1925 γίνεται μέλος της ΟΚΝΕ και μέσα από κυνηγητά, κακουχίες, πείνα, ακάματη δουλειά, μικρές και μεγάλες νίκες και αποτυχίες, καθημερινά αναμετριέται με τον ταξικό εχθρό αλλά και με τις δικές του δυνάμεις κι αντοχές. Κι έτσι “δενότανε το ατσάλι, η πίστη, η αντοχή, η καρτερικότητα, η αφοσίωση...οι αρετές του επαναστάτη”. Κάποια μέρα βήχοντας είδε αίμα στο μαντήλι. Χαμογέλασε και μουρμούρισε: “Μαζί με τις άλλες μπόρες θα περάσει κι αυτή. Εμείς δεν προλαβαίνουμε να πεθάνουμε από χτικιό.” Κι όταν στις μαύρες μέρες της μεταξικής δικτατορίας, που οι κομουνιστές που δεν ήταν κλεισμένοι στις φυλακές και τα ξερονήσια μετριούνταν στα δάκτυλα, το κόμμα αναγνωρίζει στη μορφή αυτού του σεμνού αγωνιστή τον αλύγιστο επαναστάτη με τις ξεχωριστές αρετές και την αφομοιωμένη μαρξιστική μόρφωση και του δίνει το τιμόνι της ΟΚΝΕ ο Μαλτέζος το παίρνει χωρίς δισταγμό και φόβο. Οι χαφιέδες του Μανιαδάκη γυρίζουν όλη την Αθήνα και τον Πειραιά, σπίτι-σπίτι με τη φωτογραφία του στο χέρι για να τον ανακαλύψουν και να τον στείλουν στο θάνατο ή στην ατίμωση της δήλωσης μετανοίας.

Κάτεργο πραγματικό οι φυλακές της Κέρκυρας. Εκεί μέσα ένας αδυσώπητος μηχανισμός τρόμου, που έσταζε αίμα και θάνατο, αναλάμβανε τη φυσική και ηθική εξόντωση εκατοντάδων ανθρώπινων υπάρξεων που μέσα από την σωματική και πνευματική εξουθένωση, την ψυχική διάλυση, την ηθική έκπτωση, την καταρράκωση κάθε αξιοπρέπειας, ακόμα και μέσα από το σάλεμα του μυαλού έπρεπε να λυγίσουν και να σπάσουν προκειμένου να αποσπασθεί η περιβόητη δήλωση. Ο δίχως όρια εκφοβισμός, η μεταμόρφωση σε ανθρώπινο ράκος, ο εξανδραποδισμός και η μεταγωγή από την ιδιότητα του ανθρώπου σ' αυτή του κτήνους, ένα πραγματικό σχολείο ταπείνωσης και αποκτήνωσης για μια υπογραφή σ' ένα κομμάτι χαρτί. Η εγκληματικότητα του φασισμού απέναντι σ' ότι κάνει τον άνθρωπο άνθρωπο. “Όλοι πρέπει να ζήσουμε για να χαρούμε τον καρπό του αγώνα μας. Μα αν βάλουμε σκοπό να ζήσουμε οπωσδήποτε, τότε και το πιο ασήμαντο βασανιστήριο θα μας φέρνει την ιδέα του θανάτου κι αυτόν δεν πρέπει να τον σκεπτόμαστε καθόλου. Να σκεφτόμαστε μόνο πρέπει πώς θα κρατήσουμε ως το τέλος ψηλά την ανθρώπινη τιμή. Τα βασανιστήρια , όποια και νάναι, θα τα βλέπουμε σα χιλιομετρικά στάδια, που στο πέρασμά μας θα τους ρίχνουμε μια περιφρονητική ματιά και θα συνεχίζουμε το δρόμο μας για να περάσουμε τ' άλλα και τ' άλλα ως το τελευταίο. Κουράγιο και η νίκη είναι δική μας.” Αυτές κι άλλες σαν αυτές ήταν οι σκέψεις που γίνονταν από τους μαχητές της ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ήταν τα λόγια που ο κάθε αγωνιστής έλεγε στον εαυτό του για να σταθεί ορθός μέσα στα κελιά της κόλασης, που ήταν δυο δρασκελιές και κάτι στο μάκρος, μια δρασκελιά και κάτι στο πλάτος. “Τα παραθυράκια έβλεπαν στο διάδρομο και ήταν κλειστά με σανίδι για να μην είναι μπορετό ν' αλλάξεις μια φιλική ματιά, ένα ζεστό χαμόγελο, ένα νόημα με κάποιο σύντροφο που θα τύχαινε να περάσει. Πρέπει να πιστέψεις πως έχεις κόψει κάθε δεσμό με τον κόσμο, πως εδώ είσαι ξεγραμμένος πια, πως εδώ είναι και ο τάφος σου.”

Αλλά ο Μαλτέζος στην κτηνώδη βία των βασανιστών του δε λύγισε, δεν αποκήρυξε το κόμμα του και την ιστορία του, δεν έβαλε υπογραφή για να αγοράσει την ελευθερία του και να ξεπουλήσει τις ιδέες του και τα όνειρά του, δεν αναμορφώθηκε για να γίνει προδότης του λαού του και της τάξης του. Κι όπως είπε κάποιος “αν ήταν ν' αρχίσει απ' την αρχή, πάλι τον ίδιο δρόμο θα έπαιρνε.” Το δρόμο της θυσίας, που είναι συγχρόνως και ο δρόμος του ανείπωτου μεγαλείου, αυτού του μεγαλείου, που αποτελεί το μοναδικό κέρδος και την υπέρτατη αμοιβή γι αυτόν που πεθαίνει ψιθυρίζοντας “κι όμως δε με νικήσατε”.

Αυτοί οι άνθρωποι σαν τον Μαλτέζο κι άλλους πολλούς, που δε θέλησαν να γίνουν ήρωες κι όμως “κοιμήθηκαν μάγουλο με μάγουλο με το θάνατο, που αφήσανε εκεί πέρα τα κόκκαλά τους, τα πόδια και τα χέρια τους γιατί το μόνο φταίξιμό τους ήταν που αγάπησαν τη λευτεριά και την ειρήνη,”που αγάπησαν τη ζωή πολύ, μα πάρα πολύ” γι αυτούς και για όλους τους άλλους, το μόνο πο ζητάνε από μας είναι να σπάσουμε τα δεσμά μας, να τσακίσουμε τη μοιρολατρία και την παθητικότητά μας, να βγούμε μπροστά στο προσκήνιο της ιστορίας και να παλέψουμε για ένα καινούργιο ξεσήκωμα του λαού μας. Η αντιπαράθεση των απελευθερωτικών δυνάμεων είναι απαραίτητη στο δρόμο της ανθρωπότητας για το νομοτελειακά φωτεινό της αύριο. Κι αυτή η αντιπαράθεση δεν μπορεί να γίνει χωρίς την άντληση δυνάμεων από τις ρίζες, από την προοδευτική παράδοση της ιστορίας, από τη γνώση της ζωής ακτινοβόλων υπάρξεων σαν αυτή του Χρήστου Μαλτέζου, που δώσανε τα πάντα για το γκρέμισμα του ιστορικά καταδικασμένου κοινωνικού μας συστήματος και της επαναστατικής απελευθέρωσης του ανθρώπου απ' ότι σάπιο, παρακμιακό και ανελεύθερο. Αυτών των υπάρξεων, που περικλείουν χωρίς να το έχουν επιδιώξει στοιχεία αιωνιότητας, στοιχεία που δε θα χάσουν την ισχύ τους για όσο καιρό θα υπάρχει άνθρωπος που θα αγωνίζεται για την πραγμάτωση της ανθρώπινης ελευθερίας και ευτυχίας. 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση