Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν σε ομιλία του προς Ρώσους διπλωμάτες, χρησιμοποίησε “πολύ σκληρή γλώσσα κατά της Νέας Τάξης Πραγμάτων και έριξε ευθείες βολές των φιλοδοξούντων της παγκόσμιας επικυριαρχίας Παράλληλα, διεμήνυσε προς τη Δύση ότι το μονοπωλιακό μοντέλο κυριαρχίας του κόσμου έχει αποτύχει”.

Απαίτησε “ σεβασμό στην Εθνική κυριαρχία και αυτοδιάθεση των λαών: «Είναι καιρός να αναγνωριστεί το δικαίωμα της διαφορετικότητας, το δικαίωμα της κάθε χώρας να χτίσει τη ζωή της με δική της βούληση, και να μην γίνεται υποχείριο, να μην υπαγορεύεται από κανέναν”. Δήλωσε πως “Είναι λυπηρό το γεγονός ότι εκατομμύρια απλών ανθρώπων πρέπει τώρα να πληρώσουν τα πολιτικά παιχνίδια" και παράλληλα προειδοποίησε τη Δύση ότι ενώ “μέχρι τώρα απλώς ήταν παρατηρητής, τώρα θα αναλάβει τις στρατιωτικές και πολιτικές ευθύνες του”.

Σαν αμφισβήτηση της παγκόσμια ηγεμονίας των ΗΠΑ, σαν ύμνος προς την εθνική ανεξαρτησία πλασάρεται στο διαδίκτυο η ομιλία του Πούτιν, μεταφρασμένη στα Αγγλικά και στα Ελληνικά. Αυτοί που προωθούν στην Ελλάδα την ομιλία του στο ίντερνετ εμμέσως πλην σαφώς πλασάρουν τη Ρωσία σα το νέο υπέρμαχο και εγγυητή της πληγωμένης Εθνικής περηφάνιας της Ελλάδας. Μπορεί άραγε να ελπίζει ο Ελληνικός λαός κάτι θετικό από τον αναδυόμενο “προστάτη της εθνικής ανεξαρτησίας και του διεθνούς δικαίου”; Είναι δυνατόν να υλοποιηθεί σήμερα η επιθυμία κάθε χώρας να χτίσει τη ζωή της με τη δική της βούληση και να καταφέρει να μη γίνεται υποχείριο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων; Μπορεί μια ανερχόμενη υπερδύναμη να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση;

Οι βρυχηθμοί της Ρωσικής αρκούδας.

Από τις αρχές του 21ου αιώνα, η Ρωσία παρουσίαζε σημάδια σταθεροποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας της και εκδήλωνε ολοένα και περισσότερα σημάδια των ιμπεριαλιστικών της τάσεων. Πατώντας γερά πάνω στο συσσωρευμένο πλούτο που συγκεντρώθηκε σε λίγα χέρια μέσα σε μια νύχτα από την ιδιοποίηση του ιδρώτα 150 εκατομμυρίων λαού επί 70 έτη οι νέοι ιδιοκτήτες του λαϊκού πλούτου άρχισαν να εκδηλώνουν και τις ιμπεριαλιστικές τους διαθέσεις. Δεν θα μπορούσαν άλλωστε να κάνουν διαφορετικά. Οι ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις είναι νομοτέλεια της καπιταλιστικής ανάπτυξης σε κάθε χώρα. Το αν και πότε θα μπορέσουν να υλοποιηθούν και σε ποιο βαθμό εξαρτάται από τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων.

Σήμερα η Ρωσία υπερασπίζοντας τα συμφέροντα των δικών της μονοπωλίων προσπαθεί να ανταγωνισθεί ίσοις όροις τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Η Κίνα, η Ινδία και οι υπόλοιπες ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις αποτελούν βέβαια κίνδυνο για την κυριαρχία των μονοπωλίων της, αλλά αυτός ο κίνδυνος βρίσκεται προς το παρόν σε δεύτερο πλάνο. Γι αυτό και οι σχέσεις τους είναι ακόμη πικραγαπητικές.

Ο Χίτλερ και ηυπεράσπιση του διεθνούς δικαίου

Αν θέλουμε να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στην ιστορία πρέπει να ξαναδούμε τα γεγονότα στη Γερμανία μέσα στη δεκαετία του 1930. Τα γερμανικά μονοπώλια μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση είχαν κι αυτά ανάγκη νέων αγορών για τη διάθεση των εμπορευμάτων τους. Ο Χίτλερ τότε παρουσιάστηκε σαν υπερασπιστής του διεθνούς δικαίου και κατηγορούσε την Αγγλία, τη Γαλλία και τους υπόλοιπους οικονομικούς ανταγωνιστές της ότι έχουν επιβάλλει την απόλυτη κυριαρχία τους στις πιο αδύνατες χώρες, ότι έχουν εγκαθιδρύσει μία απαράδεκτη Τάξη πραγμάτων, που έπρεπε να αντικατασταθεί από μια δικαιότερη Νέα Τάξη πραγμάτων. Ότι κάνει και ο Πούτιν σήμερα.

Οι ομιλίες του Χίτλερ είχαν φιλολαϊκό προσωπείο. Ζητούσε την εφαρμογή μιας τρίτης “εναλλακτικής λύσης”, αναδιανομή των αγορών προς όφελος των ασθενέστερων. Μια λύση που θα συνδύαζε τα “Εθνικά” συμφέροντα με τις “σοσιαλιστικές” διεκδικήσεις, εξ ου και ο χαρακτηρισμός σαν “Εθνικοσοσιαλιστικού” του Ναζιστικού κόμματος. Η Γερμανική σοσιαλδημοκρατία, που κυριαρχούσε στα εργατικά συνδικάτα βοήθησε το Χίτλερ να πάρει την εξουσία.

Ο φασισμός είχε ανάγκη τη λαϊκή αποδοχή. Δεν μπορούσε να τσακίσει το λαό χωρίς η προπαγάνδα του να πείσει πρώτα το λαό ότι ο φασισμός υπερασπίζεται τα λαϊκά συμφέροντα. Ο Γερμανικός λαός πείστηκε. Η διεθνής οικονομική κρίση του καπιταλισμού λύθηκε για δεύτερη φορά με ένα παγκόσμιο πόλεμο. Αποτέλεσμα: πάνω από 60 εκατομμύρια νεκροί και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές. Ο μόνος κερδισμένος από τον πόλεμο ήταν τα μονοπώλια, που τον δημιούργησαν, αναλαμβάνοντας εργολαβικά τη μεταπολεμική ανοικοδόμηση.

Μοιάζει άραγε η Ναζιστική Γερμανία με τη σημερινή Ρωσία;

Ο Χίτλερ ήταν δημιούργημα της εποχής του, όπως ήταν την εποχή εκείνη και ο Ρούζβελτ, ο Τσόρτσιλ ο Μουσολίνι, όπως είναι ο Ομπάμα, η Μέρκελ και ο Πούτιν σήμερα. Ανέβηκε στην εξουσία με εκλογές, που τις κέρδισε με τη χρηματοδότηση των γερμανικών μονοπωλίων και με την πολιτική υποστήριξη και ανοχή όλων των πολιτικών κομμάτων πλην του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, που ήδη βρισκόταν σε διωγμό.

Το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα έπαιξε καθοριστικό στην άνοδο του Χίτλερ στην πολιτική εξουσία. Οι ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Γαλλία έβλεπαν με καλό μάτι την άνοδο του φασισμού στη Γερμανία, υπολογίζοντας ότι η Γερμανία θα στραφεί ενάντια στη νεαρή τότε Σοβιετική Ένωση. Η Ελλάδα από το 1936 είχε αποκτήσει τη δική της φασιστική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Ι. Μεταξά, θαυμαστή και μιμητή των Χίτλερ και Μουσολίνι. Πως όμως μπόρεσε να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο;

Ο Αόρατος για τους λαούς πόλεμος, δηλαδή ο Ψυχολογικός πόλεμος, είχε αναβαθμίσει τις τεχνικές που είχε χρησιμοποιήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η βελτίωση του μεροκάματου και της κοινωνικής πρόνοιας σε συνδυασμό με το “Σεβασμό της Εθνικής κυριαρχίας και την εξασφάλιση της αυτοδιάθεσης των λαών” ήταν η αιχμή του δόρατος της τότε φασιστικής προπαγάνδας. Όπως και σήμερα. Οι ίδιες φανφάρες και οι ίδιες υποσχέσεις προς τα λαϊκά στρώματα που τότε διοχετεύονταν κυρίως μέσα από τον τύπο και το ραδιόφωνο ενώ σήμερα διοχετεύονται ταχύτερα και αποτελεσματικότερα μέσα από τα ΜΜΕ και το ίντερνετ.

Τα Ρωσικά μονοπώλια σήμερα ζητούν νέες αγορές, ενώ υπάρχει ανεργία στη χώρα και το μεροκάματο εξακολουθεί να βρίσκεται σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Το πλασάρισμα της Ρωσίας σαν ανερχόμενης υπερδύναμης εξυπηρετεί το εμπόριο ελπίδων για τους Ρώσους απελπισμένους και για τους λαούς των χωρών με ασθενέστερη οικονομία. Οι αυταπάτες τότε πληρώθηκαν με αίμα. Με αίμα πληρώνονται και σήμερα μέσα από τοπικούς πολέμους.

Η σημερινή καπιταλιστική Ρωσία δεν μοιάζει με τη Ναζιστική Γερμανία. Ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η ΕΕ έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Ούτε όμως ο Χίτλερ έμοιαζε με το Χίτλερ πριν γίνει... Χίτλερ.

Γι αυτό οι άνθρωποι του λαού μόνο πόνο και δυστυχία μπορούν να κερδίσουν από τους βρυχηθμούς των άγριων θηρίων. Αν θέλουν ένα καλύτερο και ειρηνικό αύριο πρέπει να μελετούν σε βάθος την ιστορία του φασισμού και να εμπιστεύονται μόνο τη δύναμή τους, δηλαδή τη δύναμη του λαϊκού οργανωμένου αγώνα. 

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση