Από την απελευθέρωση της Ελλάδας μέχρι σήμερα ο λαός καλείται να παρακολουθήσει σαν θεατής το ίδιο θεατρικό έργο, που παίζεται ξανά και ξανά με την ίδια πάντα σκηνοθεσία αλλά διαφορετικούς πρωταγωνιστές , προκειμένου να απομακρυνθεί ο λαός από τη λύση των προβλημάτων του ξεχνώντας τη δύναμή του.

metopiki ImgL

Ανάλογα με την περίσταση αναδεικνύεται κάθε φορά ένα δίδυμο από πρωταγωνιστές-ηγέτες, δύο μονομάχοι, που υποστηρίζονται από δύο μεγάλα κόμματα, το ένα κυβερνητικό και το άλλο αντιπολιτευόμενο..
        Την πολιτική τους τη χωρίζει δήθεν η “άβυσσος”. Από τη μια βρίσκεται ο “συντηρητικός” μονομάχος, που διατηρεί την εκτίμηση του κεφαλαίου και εγγυάται ασφάλεια και σταθερότητα. Από την άλλη ο“προοδευτικός”, ο δήθεν λαϊκός ηγέτης, που χρησιμοποιεί φρασεολογία και συνθήματα που συγκινούν εκείνους που ονειρεύονται καλυτέρευση της ζωής τους, χωρίς όμως σύγκρουση με τις πραγματικές αιτίες που δημιουργούν τα προβλήματά τους. Στη μονομαχία κονταροχτυπιέται δήθεν το “φως” με το “σκοτάδι”, το “νέο” με το “παλιό”, το “προοδευτικό” με το “οπισθοδρομικό”, το “χθες” με το “αύριο” και τα παρόμοια.
Στην ουσία το δίδυμο εκφράζει διαφορετικές πολιτικές, δηλαδή διαφορετικούς τρόπους χειρισμού των προβλημάτων, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέτουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, δηλαδή της τάξης των καπιταλιστών που κρατούν στα χέρια τους την οικονομική εξουσία του τόπου. Τα ονόματα των ηγετών της αστικής τάξης που βρίσκονται κάθε φορά επί σκηνής μόνο αλλάζουν. Ας θυμηθούμε: Παπάγος-Πλαστήρας, Γεώργιος Παπανδρέου-Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου-Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, κ.ά. Οι δήθεν “λαοπρόβλητοι” ηγέτες που έχουν περάσει από τον τόπο δεν ήταν παρά οι διαφόρων αποχρώσεων υπερασπιστές των εκάστοτε πολιτικών προτιμήσεων μερίδων της αστικής τάξης. Σ΄ αυτούς τους προοδευτικούς, ανατίθεται ο βρώμικος αντιλαϊκός ρόλος που δυσκολεύεται να παίξουν οι “συντηρητικοί” ηγέτες, δηλαδή οι ηγέτες του κόμματος που εκπροσωπεί την αστική τάξη. Με την πολιτική τους, που απέχει μίλια μακρυά από τη φρασεολογία τους, αποπροσανατολίζουν το λαό, τον απογοητεύουν και καθυστερούν τη συνειδητοποίηση και την οργανωμένη δράση του.

Η σημερινή παράσταση

        Από τη μια μεριά στο ρόλο του “προοδευτικού” ηγέτη βρίσκεται ο Α. Τσίπρας, που ηγείται της “για πρώτη φορά Αριστεράς” κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κι από την άλλη ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που ηγείται της ΝΔ, του παραδοσιακού κόμματος της “δεξιάς” που προτιμά το κεφάλαιο. Τα MME σκηνοθετούν και διαφημίζουν τη μονομαχία των ηγετών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, που οι πολιτικές τους όμως μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Μιλάνε για “μετωπική σύγκρουση”, ενώ στην πραγματικότητα οι πολιτικές τους εξυπηρετούν τη στρατηγική του κεφαλαίου. Παραδείγματα. Ο Α. Τσίπρας διαφημίζει το “κοινωνικό μέρισμα” που αποτελεί αναδιανομή της φτώχειας, ενώ ο Κ. Μητσοτάκης διεκδικεί την πατρότητα αυτής της πολιτικής των επιδομάτων πτωχοκομείου. Στην Υγεία η κυβέρνηση πήρε τη σκυτάλη της εμπορευματοποίησης της υγείας από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Τσακώνονται για το ποιος είχε πρώτος την ιδέα για τη διανομή φαρμάκων κατ' οίκον στους καρκινοπαθείς, αλλά ούτε κουβέντα για το ότι η πολιτική τους έχει κάνει το φάρμακο είδος πολυτελείας για τους χρόνια πάσχοντες αφήνοντας βασικά φάρμακα έξω από τις λίστες και απ' όσα καλύπτουν τα Ταμεία. Στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης με το πρόσχημα της μείωσης της ανεργίας και της «διάσωσης» των ασφαλιστικών ταμείων, που κεφάλαιο και κυβερνήσεις βούλιαξαν από κοινού, η ΝΔ δηλώνει έτοιμη για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών της εργοδοσίας. Δέσμευση που έχει προλάβει όμως να «καπαρώσει» ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ μιλάει για “εθνική σύνταξη”, που έχει την ίδια βάση με το νόμο-λαιμητόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τέλος δεν έχουν τα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι οι πολιτικές και των δύο κομμάτων είναι βαθειά αντιλαϊκές, είναι πολιτικές που εξυπηρετούν την κερδοφορία του κεφαλαίου και τη διαχείριση της φτώχειας του λαού.
        Το συμπέρασμα από το θέατρο που είναι στημένο μπροστά στο λαό είναι πως η αναμονή ενός θεόσταλτου λαϊκού ηγέτη που θα απαλλάξει το λαό από τα δεσμά του είναι ανεδαφική. Λύση προς όφελος του λαού με το λαό παρατηρητή δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει λύση χωρίς σύγκρουση του λαού με τα κόμματα του κεφαλαίου και πριν απ΄ όλα με την ίδια την οικονομική εξουσία του κεφαλαίου.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση