“Εγώ σκότωσα την Νταϊάνα” διαβάζουμε σε δημοσίευμα. Πρόκειται για τη δήλωση κάποιου Hopkins, 80-χρονου πράκτορα-δολοφόνου της Βρετανικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙ5 λίγο πριν πεθάνει. 

diana ImgL

       Κατά το δημοσίευμα ο κ. Hopkins, εργάστηκε 38 χρόνια για τη M15 ως λειτουργικός και ισχυρίζεται ότι συχνά χρησιμοποιήθηκε ως εκτελεστής από τον οργανισμό, για να δολοφονήσει άτομα που θεωρήθηκαν απειλή για την εσωτερική ασφάλεια του Ηνωμένου Βασιλείου. Ένα από τα θύματά του ήταν η πριγκίπισσα Νταϊάνα. Ισχυρίζεται μάλιστα ότι συμμετείχε σε 23 δολοφονίες από τον Ιούνιο του 1973 ως και το Δεκέμβριο του 1999. Γι αυτόν η Diana ήταν «μια όμορφη, καλόκαρδη γυναίκα» που δεν άξιζε να έχει μια σύντομη ζωή. Όμως, σύμφωνα με τον κ Hopkins, το Βρετανικό Στέμμα βρέθηκε σε κίνδυνο κι “ότι έκανε το έκανε για τη Βασίλισσα και τη χώρα του”.
        Η κυνική αυτή ομολογία προέρχονταν άραγε από τις τύψεις ενός ετοιμοθάνατου, που τον βάραιναν τα εγκλήματα που διέπραξε, ή από την επιθυμία του έστω και τις τελευταίες στιγμές της ζωής του να γίνει διάσημος; Δεν θα ενδιέφερε κανέναν αυτό το ερώτημα αν δεν υπήρχαν... προηγούμενα. Είναι γνωστό ότι κατάσκοποι εν αποστρατεία κάνουν καταγγελίες για σκοτεινές δραστηριότητες της υπηρεσίας για την οποία εργάζονταν. Δημοσιογράφοι με “κίνδυνο της ζωής τους” προβαίνουν σε αποκαλύψεις για υπόγειες διαδρομές μασόνων, για διασυνδέσεις επώνυμων πολιτικών με ανθρώπους του υποκόσμου, για συνεργασία της οικονομικής ολιγαρχίας με επώνυμες και παρακρατικές οργανώσεις.
        Όλα αυτά οδηγούν στη σκέψη ότι τα δημοσιεύματα δεν είναι τυχαία. Αν λάβουμε επιπλέον υπόψη μας, ότι στο δημοσίευμα για τον Hopkins υπάρχει και η φράση “τα περισσότερα θύματα ήταν πολιτικοί, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι και συνδικαλιστές ηγέτες” τότε μπορούμε να σκεφτούμε, ότι τέτοιου είδους δημοσιεύματα έχουν πολλούς αποδέκτες. Θύματα είναι πάντα όσοι έρχονται σε αντίθεση με την οικονομική και πολιτική εξουσία, αυτοί που υπηρετούν την κοινωνική πρόοδο και το λαϊκό συμφέρον. Να το ακούν όλοι -πριν απ΄ όλα οι ανώτεροι, οι επικίνδυνοι, οι “χαρισματικοί ηγέτες” - και να τρομοκρατούνται στη σκέψη, πως δεν θα μείνουν ατιμώρητοι για το θράσος τους να τα βάλουν με την εξουσία. Αποδέκτες είναι και οι απλοί άνθρωποι του λαού, που καλούνται να αναλογισθούν, πως δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο τις νόμιμες δομές του αστικού κράτους, αλλά και ένα σύνολο από αδίστακτες νόμιμες και παράνομες υπηρεσίες, που χρησιμοποιούν ακόμη και “μη συμβατικές μεθόδους που σκορπούν το θάνατο και την καταστροφή, συμπεριλαμβανομένων των χημικών ουσιών και δηλητηρίων”. Με δυο λόγια, δηλαδή, ο αγωνιζόμενος λαός καλείται να σκεφτεί, πως η λαϊκή αντίσταση στην εκμετάλλευση, η διεκδίκηση των δικαιωμάτων του είναι μάταιη και τελικά πως η πορεία για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και το πέρασμα σε ένα κόσμο σοσιαλιστικό δεν είναι δυνατή.
        Όμως η μέχρι σήμερα πορεία της κοινωνίας διδάσκει πως καμία φανερή ή σκοτεινή υπηρεσία, καμία πολιτική, κρατική ή στρατιωτική δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί στην ορμή του λαϊκού κινήματος. Καμία δύναμη δεν είναι ισχυρότερη από αυτή του οργανωμένου λαού, που είναι αποφασισμένος να ανατρέψει το άδικο εκμεταλλευτικό σύστημα και να το αντικαταστήσει με το καινούργιο που καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτή η λαϊκή ορμή σαρώνει στο διάβα της όλους τους νόμιμους και παράνομους μηχανισμούς της σάπιας καπιταλιστικής εξουσίας.


Πηγή:
http://ellasthasothi.blogspot.gr/2017/06/mi5.html?spref=fb&m=1

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση