Αχ, δε μπορώ να το αντέξω!...” γράφει σε μήνυμά της μια φίλη. Είναι απελπισμένη. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα οι άνθρωποι είναι απελπισμένοι. Κανείς δεν γνωρίζει τον αριθμό των ηλικιωμένων που πεθαίνουν επειδή δεν μπορούν να αγοράσουν φάρμακα. Οι νέοι, ακόμα και οι πιο σπουδασμένοι, δε βρίσκουν δουλειά. Η ζωή υποβαθμίζεται με γρήγορους ρυθμούς.

Στην Ουκρανία με τις ευλογίες της ΕΕ σήκωσε κεφάλι ο φασισμός και στη χώρα υπάρχει εμφύλιος. Οι Αμερικανοί πρώτα κατασκευάζουν αποδιοπομπαίους τράγους, Ταλιμπάν, Τζιχαντιστές, εχθρούς της Δημοκρατίας τους και στη συνέχεια κηρύσσουν στους λαούς τον πόλεμο. Σ΄ όλο τον κόσμο, άλλοι τρώνε με χρυσά κουτάλια και άλλοι πεθαίνουν από έλλειψη καθαρού νερού, από ασιτία, από αρρώστιες.

Έχει δίκιο η φίλη. Κανείς πια δε μπορεί να αντέξει αυτή την κατάσταση! Η γη μας είναι τόσο μικρή που μπορούμε να ακούσουμε το λυγμό μιας μάνας από την άλλη άκρη της γης. Mπορούμε όμως να ακούμε και το βήμα αυτών που αγωνίζονται για να βγούμε από τη δυστυχία, για να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο. Τον κόσμο, που θα στέκεται στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων.

Με τι υλικά θα φτιάξουμε το νέο κόσμο; Όλα είναι σάπια.

Με ποιους μωρέ θα φτιαχτεί ο νέος κόσμος; Δε βλέπεις γύρω τη σαπίλα; δε βλέπεις τη διαφθορά, το βόλεμα, την κακομοιριά; Εδώ ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του, γλύφει και σέρνεται πίσω από όποιον του κάνει ένα ρουσφέτι, σ' όποιον του τάζει μια θεσούλα, του πετάει ένα ξεροκόμματο!... Για ποιο νέο κόσμο μιλάμε; Με τέτοια σάπια υλικά, μόνο ένας σάπιος κόσμος μπορεί να βγει.”

Η απελπισία δεν ήταν ποτέ ο καλύτερος σύμβουλος. Η απελπισία μόνο σε μεγαλύτερη απελπισία μπορεί να οδηγήσει. Η απελπισία έχει γίνει όπλο στα χέρια αυτών που μας καταδυναστεύουν. Έγινε τεχνική του Ψυχολογικού Πολέμου. Ο καπιταλισμός σπέρνει την απελπισία και μετά τη διοχετεύει σε αδιέξοδες κατευθύνσεις. Οι απελπισμένοι, συντετριμμένοι, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να επιδεινώνουν τη θέση τους.

Υπάρχουν όμως και τα καλά νέα: Στο Λεξικό της Ιστορίας των ανθρώπων δεν περιλαμβάνεται η λέξη “απελπισία”. Η κοινωνική εξέλιξη βρίσκεται μακρυά από τα ανθρώπινα συναισθήματα. Η μετάβαση από ένα κοινωνικό σύστημα στο επόμενο είναι γέννα και η κοινωνία υποφέρει όλους τους πόνους της γέννας.

Πως ξεφορτωνόμαστε τη σαπίλα;

Η νέα ζωή που κοιλοπονάει η κοινωνία δεν έχει για μαμμή της τις εκλογές, δηλαδή μια επιλογή κάθε 4 χρόνια. Έχει αυτούς που αγωνίζονται. Αυτούς που αντιστέκονται και αγωνίζονται οργανωμένα και μεθοδικά. Αυτοί δεν είναι υπεράνθρωποι. Είναι άνθρωποι, με όλες τους τις αδυναμίες και τα ελαττώματα των άλλων ανθρώπων. Στην προσπάθειά τους να αλλάξουν την κοινωνία αλλάζουν και οι ίδιοι. Δεν πρέπει να περιμένουμε να αλλάξουν πρώτα όλοι οι άνθρωποι και έτσι να δημιουργηθεί μια νέα κοινωνία. Ούτε θα πρέπει να περιμένουν οι άνθρωποι πότε θα αλλάξει η κοινωνία για να αλλάξουν ύστερα κι αυτοί. Οι άνθρωποι αλλάζουν προσπαθώντας να αλλάξουν την κοινωνία. Τίποτα βέβαια δεν είναι εύκολο. Ούτε και ποτέ ήταν. Τίποτα όμως δεν είναι και ακατόρθωτο.

Η αλήθεια είναι πως πορεία για μια νέα κοινωνία δεν πραγματοποιείται από ήρωες. Πραγματοποιείται με ότι ανθρώπινο υλικό υπάρχει. Μέσα σ' αυτό το υλικό περιλαμβάνονται και αυτοί που δεν καταλαβαίνουν, που κάνουν λάθη, που συμφωνούν, που διαφωνούν, που τη μια στιγμή φαίνεται ότι πάνε να λυγίσουν και την επόμενη ορθώνονται. Μέσα σ΄ αυτούς υπάρχουν δύσπιστοι και καλοπροαίρετοι, αμόρφωτοι και μορφωμένοι, υπάρχουν φτωχοί, μεροκαματιάρηδες, βολεμένοι, που ξεβολεύτηκαν, που ξαφνικά χάσανε την ησυχία τους και βγήκαν στους δρόμους.

Ανάμεσα σ΄ όλους αυτούς υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που λέγονται κομμουνιστές. Τους ακούμε να μιλάνε για μια κοινωνία, που ούτε στο όνειρό μας δεν τη φανταζόμαστε. Μια κοινωνία χωρίς πολέμους, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς ανεργία, με πλήρη κοινωνικά δικαιώματα. Πραγματικά μιλάνε για απίστευτα πράγματα. Γι αυτούς συχνά λέμε: “Καλά, αυτοί ζούνε στο δικό τους κόσμο!...” Τους χαρακτηρίζουμε σαν ονειροπαρμένους, εξωπραγματικούς, “αιθεροβάμονες”. Οι κομμουνιστές όμως δε ζούνε στο δικό τους κόσμο. Ζούνε στο δικό μας και βιώνουν τα ίδια προβλήματα με μας. Εκείνο που τους διακρίνει είναι το ότι δεν έρχονται από το “παρελθόν”. Έρχονται από το μέλλον. Ζούνε στο δικό μας κόσμο, έχουν τα δικά μας χαρακτηριστικά αλλά έχουν ταυτόχρονα και κάποια χαρακτηριστικά από τους ανθρώπους του μέλλοντος.

Είναι και ίδιοι και διαφορετικοί από μας.

Και ίδιοι και διαφορετικοί; Πως γίνεται;

Πως είναι κάτι τέτοιο δυνατό; Τι είναι αυτό που τους κάνει όμοιους με μας και ταυτόχρονα διαφορετικούς; Από που ξεφύτρωσαν; Δεν ξεφύτρωσαν από το πουθενά. Διαμορφώθηκαν σιγά-σιγά ακολουθώντας τον απαράβατο νόμο της κοινωνικής εξέλιξης, που διδάσκει ότι το καινούργιο εμφανίζεται μέσα στο παλιό, γεννιέται μέσα στο παλιό. Το καινούργιο γονιμοποιεί το παλιό για να μετατραπεί σε καινούργιο. Οι κομμουνιστές δεν έχουν όλα τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων του μέλλοντος, έχουν όμως μαζί με τα σημερινά χαρακτηριστικά και κάποια βασικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων του μέλλοντος.

Μπορούμε να πούμε πως αφού το παλιό “έφαγε τα ψωμιά του” οι κομμουνιστές είναι το προζύμι για το αυριανό καρβέλι. Ότι καλό είχε να δώσει ο καπιταλισμός το έδωσε. Ωρίμασε, σάπισε και τα αποτελέσματα από τη σήψη του μόνο νέες δυστυχίες μπορούν να μας φέρουν . Ήρθε η ώρα της αντικατάστασής του από το σοσιαλισμό. Οι κομμουνιστές ξεχερσώνουν το δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση.

Θα ήταν εύλογη η απορία: Οι κομμουνιστές είναι μειοψηφία. Θα περιμένουμε έναν-έναν από τους υπόλοιπους να καταλάβουν τι συμβαίνει και μετά να μπουν στον αγώνα; Μήπως περιμένουμε κάμποσους αιώνες;

Η κοινωνική εξέλιξη είναι και συνεχής και ασυνεχής. Οι αλλαγές στην κοινωνία πραγματοποιούνται με τους νόμους που λειτουργούν και στη φύση. Η ποσοτική μεταβολή κάποια στιγμή οδηγεί σε ποιοτική. Όπως γίνεται με το νερό, που στους 100 βαθμούς από υγρό μετατρέπεται σε αέριο. Κάτι ανάλογο γίνεται και στην κοινωνία. Η συνεχής εξέλιξη κάποια στιγμή κάνει ένα άλμα. Το άλμα της ποιοτικής, της επαναστατικής αλλαγής. Έτσι αλλάζουν τα κοινωνικά συστήματα.

Οι καθημερινοί αγώνες για το ψωμί και το δίκιο είναι το πρώτο σκαλοπάτι του αγώνα. Οι κουκουέδες δεν επιτρέπουν στις πληγές που ανοίγει ο καπιταλισμός να μετατραπούν σε απελπισία, σε κλάμα και υποταγή. Τις μετατρέπουν σε αγωνιστικότητα, σε πείσμα και αποφασιστικότητα. Αυτό είναι το διαφορετικό. Αυτό είναι το καινούργιο. Γι αυτό αντί να λένε “Αχ δεν μπορώ να το αντέξω” λένε “Έχουμε το δίκιο, έχουμε τη γνώση έχουμε την ιστορική πείρα, θα αγωνιστούμε και στο τέλος θα νικήσουμε!...”

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση