Όταν το απόγευμα της 4ης Μαίου στην πολυσύχναστη πλατεία Haymarket στο Σικάγο ξεκίνησε κάτω από ψιλόβροχο η συγκέντρωση 6.000 περίπου απεργών με ομιλητή τον μαχητικό ηγέτη των εργατών Ώγκαστ Σπάις, τίποτα δεν προμηνούσε την εξέλιξη.

speis ImgL

Το πλήθος αν και έβραζε από σιωπηλή οργή για το θάνατο δύο απεργών και πολλών σοβαρά τραυματιών από σφαίρες αστυνομικών την προηγούμενη μέρα, εν τούτοις ήταν ήρεμο και ο δήμαρχος της πόλης, που παρευρισκόταν για το φόβο επεισοδίων, έφυγε καθησυχασμένος για το σπίτι του. Λίγη ώρα μετά ο επικεφαλής της αστυνομίας ζήτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένα και προκλητικά προς το συγκεντρωμένο κόσμο. Τότε κάποιος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας αστυνομικός και να τραυματιστούν άλλοι επτά. Η αστυνομία άνοιξε πυρ σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες. Συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα και οκτώ από τους πιο επιφανείς συνδικαλιστές μεταξύ των οποίων και ο Σπάιζ. Ακολούθησε μια στημένη δίκη με ενόρκους, που δεν διαλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της τυχαίας κλήρωσης αλλά από τον πολιτειακό εισαγγελέα, μια συνοπτική διαδικασία, στην οποία η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα, και μια απόφαση έτοιμη από πριν, με την οποία επιβλήθηκε η ποινή του απαγχονισμού. Για να σωθούν οι θεσμοί και η κοινωνία, πρέπει να τους κρεμάστε, είχε δηλώσει ο Δημόσιος Κατήγορος. Κι αυτό έγινε. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 ο August Spies, o Albert Parsons, o Adolph Fischer και o George Engel όλοι βασανισμένοι εργάτες συνδικαλιστές απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν, ότι βάδιζαν προς το θάνατο τραγουδώντας τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος.

“Θα ρθει μια εποχή, που η σιωπή του τάφου μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα” . Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που ακούστηκαν από το στόμα του Ώγκαστ Σπάιζ κάτω από την κουκούλα, που του φόρεσαν οι δήμιοί του, ένα βήμα πριν από το ικρίωμα. Η κρεμάλα ήταν η τιμωρία για τις ιδέες του και για την τόλμη του να υπερασπιστεί την αλήθεια της τάξης του. Η απολογία του ιστορική για το περιεχόμενό της εκφράζει τη δύναμη των ιδεών εκείνων, που μάχονται για την επαναστατική αλλαγή του κόσμου μας με το γκρέμισμα της ξεπερασμένης ιστορικής τάξης πραγμάτων και το πέρασμα στη νέα εποχή της ελευθερίας και της ευτυχίας του ανθρώπου χωρίς πλούσιους και φτωχούς, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Κύριοι δικαστές

Αν σκέπτεστε σοβαρά ότι με τις κρεμάλες μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών προς την εξέγερση, είστε μα την αλήθεια “πτωχοί τω πνεύματι”. Σε παρόμοια περίπτωση θα μας κρεμάσετε με το δίκιο σας. Αυτό είναι το καλύτερο που έχετε να κάνετε. Εάν δεν το βλέπετε, εγώ σας το αναγγέλλω. Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, απ΄όλες τις μεριές σας θεριεύει μια φωτιά. Το έδαφος σαλεύει κάτω από τα πόδια σας. Βαδίζετε κυριολεκτικά επάνω σε μιαν υπόγεια φωτιά. Θέλετε να απαλλαγείτε άπαξ δια παντός από όλους τους “συνωμότες”; Απαλλαγείτε πρώτα από τα αφεντικά της βιομηχανίας, οι οποίοι δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους από το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας που δεν πληρώθηκε. Είναι αυτό που εσείς αποκαλείτε “αύξηση του εθνικού πλούτου”. “Εθνικού”. Τί ειρωνεία; Τη χαρά μερικών προνομιούχων του έθνους, να λέτε. Κάνετε κάτι καλύτερο. Καταργήστε τα τρένα, τον τηλέγραφο, τα τηλέφωνα, τα βαπόρια, τον εαυτό σας. Καταργήστε πρώτα απ΄όλα εσάς τους ίδιους. Γιατί; Γιατί εσείς με τη συμπεριφορά σας είστε οι πρώτοι πράκτορες της επανάστασης. Καταργήσατε την αρπαγή και τη λεηλασία κύριοί μου; Αλλά αυτή είναι η δουλειά σας. Είναι η ανήθικη αποστολή μιας εκατοντάδας ανθρώπων , οι οποίοι προτιμούν ν΄απολαμβάνουν το παν χωρίς να κάνουν τίποτα. Από αυτήν την τάξη πάμε να απαλλαγούμε. Κοιτάξτε το οικονομικό πεδίο της μάχης. Οι εργάτες έχουν πετσοκοφτεί και εσείς, ω Χριστιανοί μου και καλοί μου και ευγενικοί αστοί, εσείς είστε οι κοινωνικοί γύπες, που τρώνε τη σάρκα των πτωμάτων. Θέλετε να κάνουμε έναν περίπατο στα στενά δρομάκια της πολιτείας αυτής, εκεί όπου περνάνε τις μέρες τους οι αληθινοί δημιουργοί του πλούτου; Πάμε μαζί στα ανθρακωρυχεία του Χόκιγκ- Βάλει; Δε θα βρούμε ανθρώπους, θα βρούμε κινούμενα πτώματα, που άρχισαν να αποσυντίθενται. Η γενική κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής καθίσταται αναπόφευκτη αναγκαιότητα. Αρχίζει η εποχή του σοσιαλισμού και της παγκόσμιας συνεργασίας. Οι κατέχουσες τάξεις θα απαλλοτριωθούν. Εκείνοι που λένε “τούτο είναι δικό μου” θα τα δούνε όλα κοινά. Κι αυτό θα γίνει για το καλό όλων. Τούτο εδώ δεν είναι όραμα αιθέριο, καθώς νομίζετε. Είναι αναγκαιότητα. Είδαμε στην ιστορία, πως ό,τι ήταν ανάγκη να γίνει, έγινε. Αυτό είναι η λογική της ζωής..Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους τις εφευρέσεις. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοί τους θύματα του πλούτου και της καλοζωίας τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού. Την ίδια την υγεία των ανηλίκων. Με την πολλή εργασία δολοφονούν τα γυναικόπαιδα. Με την ανεργία σκοτώνουν. Και αυτοί οι άνθρωποι σου λέγονται Χριστιανοί, γνήσιοι Χριστιανοί. Εμείς παραβήκαμε τους νόμους σας για να δείξουμε στο λαό σε τί αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν στη χώρα αυτή μια ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία δεν υπάρχει πουθενά στη γη. Και τώρα οι ιδέες που εδώ υπερασπίζομαι μάθετε πως είναι δικές μου. Είναι ένα κομμάτι από τον εαυτό μου, μου είναι αδύνατο να τις εγκαταλείψω. Δεν είναι ρούχα να τα βγάλεις και να τα παρατήσεις. Μα και αν μπορούσα και πάλι δε θα τις άφηνα. Αν πιστεύετε ότι μπορείτε να συντρίψετε τις ιδέες αυτές, που μέρα με τη μέρα κερδίζουν περισσότερο έδαφος, αν πιστεύετε ότι θα τις συντρίψετε οδηγώντας μας στην κρεμάλα, αν προτιμάτε για μιαν ακόμη φορά να επιβάλλετε την ποινή του θανάτου σ εκείνους, που τόλμησαν να πουν την αλήθεια, τότε είμαι έτοιμος: με θάρρος και περηφάνια θα πληρώσω το υψηλό αυτό αντίτιμο. Φωνάξτε τον δήμιό σας. Σας περιφρονάμε μπροστά στο θάνατο. Η αλήθεια που κρεμάστηκε στο πρόσωπο του Σωκράτη, του Χριστού, του Τζιορντάνο Μπρούνο, του Χιους, του Γαλιλαίου ζει ακόμη. Δεν πέθανε. Πολλοί άλλοι μαζί τους, που ο αριθμός τους είναι ατέρμονη λεγεώνα, μας πρόλαβαν σε τούτη την οδό. Δείτε μας! Είμαστε έτοιμοι καθ΄όλα να τους ακολουθήσουμε στη μεγάλη αυτή πορεία. Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια περιμένουν τη λύτρωσή τους – αν αυτή είναι η γνώμη σας – τότε κρεμάστε μας. Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας και παντού θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε.”

΄

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση