Με τα μνημόνια να διαδέχονται το ένα το άλλο και τη ζωή του λαού να υποβαθμίζεται και να εξαθλιώνεται καθημερινά μια σκέψη περνάει από το μυαλό του καθενός. Όλοι λίγο ως πολύ λένε πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. 

portogalia ImgFRAME

        Άλλοι φοβούνται πόλεμο, άλλοι Grexit, άλλοι αντιδημοκρατικές ενέργειες και οι πιο αισιόδοξοι ονειρεύονται την επανάσταση. Η “Επανάσταση των γαρύφαλλων” που έγινε στην Πορτογαλία στις 25 Απρίλη 1974 είναι μια αφορμή για σκέψεις πάνω σε πολύ σημαντικά ζητήματα, που αφορούν την αποτυχία αυτής της επανάστασης, που αρχικά τουλάχιστον ξεκίνησε επλιδοφόρα.

        Ο στρατός και ο λαός της Πορτογαλίας ήταν ενωμένοι. Ο λαός χαιρέτιζε τους πεινασμένους και ταλαιπωρημένους στρατιώτες με γαρύφαλλα. Δεν είναι αυτό ότι πιο σημαντικό για την επιτυχία της επανάστασης; Ήταν; Εδώ μπαίνουν μια σειρά ζητήματα. Άλλο πράγμα οι ένοπλες δυνάμεις και άλλο το ένοπλο χέρι του λαού. Αν πάψει δηλαδή ο στρατός να είναι πεινασμένος, με τίνος την πλευρά θα πάει, με την άρχουσα τάξη ή με το λαό; Μιλάμε για ένα λαό που έχει στόχο την κατάληψη τόσο της οικονομικής όσο και της πολιτικής εξουσίας ή ένα λαό που δρα αυθόρμητα επειδή έχει υποστεί καταπίεση δεκαετιών; Μιλάμε για ένα λαό αγανακτισμένο ή για ένα λαό αποφασισμένο;

        Ο επαναστατημένος λαός επαναστατεί με κάποια επιστημονική καθοδήγηση, δηλαδή καθοδηγούμενος από την πείρα που έχει βγει από τις μέχρι εκείνη τη στιγμή ήττες και τις νίκες του κινήματος ανατροπής; Στην Πορτογαλία το ΚΚΠ μόλις έβγαινε από βαθειά παρανομία δεκαετιών. Δεν είχε προλάβει να οργανωθεί ώστε να χρησιμοποιήσει την οργανωτική του πείρα για να καθοδηγήσει το λαό. Επί πλέον αυτά συνέβαιναν σε μια εποχή παγκόσμιας ιδεολογικής σύγχυσης. Λίγα χρόνια μετά την “Επανάσταση των γαρύφαλλων” στην ίδια τη μητρόπολη της σοσιαλιστικής ιδεολογίας, στη Σοβιετική Ένωση επικράτησε η αντεπανάσταση. Άλλο πράγμα λοιπόν μια ξεκαθαρισμένη καθοδήγηση και άλλο μια καθοδήγηση με ανώριμο και συγκεχυμένο ιδεολογικό προσανατολισμό.

        Η επανάσταση έκανε Εθνικοποιήσεις στην Πορτογαλία, γιατί δεν οδήγησε αυτό στην επιτυχία της επανάστασης; Μα και στην καπιταλιστική Ελλάδα έγιναν τη δεκαετία του '80 εθνικοποιήσεις, χωρίς να γίνει καμμιά επανάσταση. Απλά το Δημόσιο χρεώθηκε τις αποτυχημένες επιχειρήσεις, τις εξυγίανε και μετά άρχισε να τις παραδίδει στα χέρια των ιδιωτών, που τις είχαν οδηγήσει στη χρεοκοπία. Σε οποιαδήποτε χώρα σε επαναστατική κατάσταση μια κοινωνικοποιημένη επιχείρηση πρέπει να έχει προβλέψει με ποια κριτήρια θα λειτουργήσει, πως θα αντιμετωπίσει τη διεθνή αντίδραση, πως θα αντισταθεί στους αποκλεισμούς, στα σαμποτάζ, στις ελλείψεις πρώτων υλών, στα είδη που θα εξακολουθήσει να παράγει για να καλύψει τις λαϊκές ανάγκες κλπ. Το πρόβλημα των κοινωνικοποιήσεων είναι πολύπλοκο, χρειάζεται επιστημονικό σχεδιασμό ανά κλάδο και για όλους τους κλάδους μαζί, ενώ οι ερασιτεχνισμοί, οι αυτοσχεδιασμοί και οι αυθορμητισμοί δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν στην αποτυχία.

        Χίλια δυο μεγάλα και μικρά ζητήματα μπορεί κανείς να βάλει με αφορμή την “Επανάσταση των γαρύφαλλων”, που δεν είναι δυνατόν να απαντηθούν από εμάς. Τι μένει σαν συμπέρασμα για μας; Ότι πρέπει να έχουνε κλειστά τα αυτιά μας στους καιροσκόπους και στους τυχάρπαστους που προεκλογικά πουλάνε επαναστατικές ελπίδες και την επομένη αποδεικνύονται συνεχιστές των δεινών του λαού. Να μη προσεταιριζόμαστε συμμάχους που από την ιστορία και τη φύση τους επιδιώκουν τη διατήρηση της αστικής εξουσίας. Να μη μας πιάνει επαναστατική ανυπομονησία, γιατί αυτή στο τέλος αυτή οδηγεί στην απογοήτευση. Μελετώντας τα διδάγματα του παρελθόντος, ιδεολογικά ξεκαθαρισμένοι, οργανωμένοι, υπομονετικοί και μεθοδικοί θα πρέπει να αγωνιζόμαστε βλέποντας με αισιοδοξία το μέλλον.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση