Μια φωτογραφία από το παρελθόν μερικές φορές δεν είναι απλά εικόνα μιας στιγμής αλλά έναυσμα για ένα σοβαρό προβληματισμό, κάτι που μπορεί να ταράξει τα νερά, να μας κάνει να σκεφτούμε βαθύτερα τα σημερινά μας προβλήματα.

ellines prosfiges ImgL

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί μια ιστορική φωτογραφία προσφύγων, όπου δεν έχουμε Σύρους πρόσφυγες στην Ελλάδα αλλά Έλληνες πρόσφυγες στη Συρία μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922. Στη φωτογραφία παρατηρούμε κάποιες διαφορές αλλά και πολλές ομοιότητες του τότε με το σήμερα. Ο περιβάλλον χώρος και τα ρούχα των προσφύγων διαφέρουν. Οι ουρές τους όμως για παροχή βοήθειας, ο πόνος, η απόγνωση, η αγωνία για το αύριο μένουν τα ίδια διότι ούτε ο χρόνος ούτε οι τεράστιες αλλαγές, που έχουν πραγματοποιηθεί στη ζωή των ανθρώπων μέσα σε ένα περίπου αιώνα άλλαξαν ουσιαστικά το προσφυγικό δράμα. Ίσως όμως κάτι χειροτέρεψε. Ο τρόπος που το αντιμετωπίζουμε. Στις μέρες μας απλά έχουμε συνηθίσει να παρακολουθούμε το προσφυγικό δράμα των λαών σαν να βλέπουμε κινηματογραφική ταινία κάνοντας μάλιστα ζάπινγκ, όταν θέλουμε να αποφύγουμε το θέαμα, όταν αυτό ξεπερνάει τις ευαισθησίες μας, μας προκαλεί οίκτο ή επηρεάζει την προσωπική μας ζωή, τις διακοπές μας, τη βολή μας.
        Εμείς όμως ας μην στρέψουμε το κεφάλι μας μακρυά από το πρόβλημα και ας αναλογιστούμε, ότι η μικρασιατική εκστρατεία, η μεγάλη αυτή ανεπανόρθωτη εθνική καταστροφή, είχε σαν τρομερό απολογισμό 50.000 νεκρούς στρατιώτες, 75.000 τραυματίες ενώ περίπου 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, άλλοι από τη θάλασσα και άλλοι περπατώντας εκατοντάδες χιλιόμετρα για να γλυτώσουν. Ας θυμηθούμε ότι μαζική ήταν η περίπτωση χιλιάδων Ελλήνων προσφύγων, που αναζήτησαν άσυλο στη Συρία, αμέσως μετά τη Μικρασιατική καταστροφή το δεύτερο εξάμηνο του 1922 και τις αρχές του 1923. Τηρουμένων των αναλογιών ούτε οι τότε Έλληνες πρόσφυγες ήταν λίγοι ούτε τα προβλήματά τους μικρότερα από τα σημερινά προβλήματα των Σύρων προσφύγων.

Πως αλλάζουν οι ρόλοι

        Κοιτάζοντας παλιές και νέες φωτογραφίες παρατηρούμε, ότι κάτι άλλαξε: στη θέση της Συρίας μπήκε η Ελλάδα και στη θέση των Ελλήνων προσφύγων μπήκαν οι Σύροι. Τι όμως δεν άλλαξε; Δεν άλλαξε αυτό, που δε μπορεί να δείξει μια φωτογραφία αλλά η ιστορία της. Δεν άλλαξε η αιτία της τότε και της σημερινής προσφυγιάς. Αυτή την αιτία πρέπει να δούμε προσεκτικά. Αναλύσεις, που έχουν δημοσιευθεί για τη Μικρασιατική καταστροφή, αναφέρουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ότι ο ελληνικός στρατός, που είχε εκστρατεύσει στη Μικρασία, “προδόθηκε” από τους Ευρωπαίους Συμμάχους. Μας λένε, πως οι “τσολιάδες θα είχαν καταλάβει την Άγκυρα και θα είχαν τελειώσει τον πόλεμο, αν δεν είχαν προδοθεί” και “πως η Γαλλία προμήθευσε τον Κεμάλ τρόφιμα, εφόδια και πολεμικό υλικό ενώ Γάλλοι αξιωματικοί υπηρέτησαν υπό την τουρκική σημαία”. Έτσι μας λένε, για να πιστέψουμε, πως τα ανθρώπινα δράματα τα προκαλούν οι εφιάλτες, οι κερκόπορτες και οι προδότες.
        Πρόκειται λοιπόν για προδοσία; Η μελέτη της ιστορίας πάνω σε κοινωνική και οικονομική βάση διδάσκει ότι στο Μικρασιατικό και στο σημερινό προσφυγικό κανείς δεν πρόδωσε κανένα. Η προσφυγιά είναι μια από τις συνέπειες του ξαναμοιράσματος των αγορών στον καπιταλισμό. Αυτό δεν συνιστά πράξη προδοσίας αλλά αποτελεί το μοναδικό δρόμο ανάπτυξης τόσο του καπιταλισμού όσο και όλων των εκμεταλλευτικών συστημάτων. Είναι η δίψα του κεφαλαίου για μεγαλύτερο κέρδος χωρίς κανένα ηθικό φραγμό. Η ιστορία διδάσκει, πως δεν υπάρχει έγκλημα, που να μην έχει διαπράξει το κεφάλαιο για την υπεράσπιση των συμφερόντων του. Τόσο οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι του 20ου αιώνα όσο και τοπικές πολεμικές συγκρούσεις για το ξαναμοίρασμα των αγορών έγιναν αποκλειστικά γι αυτό το λόγο. Έγιναν για την υπεράσπιση των “ζωτικών συμφερόντων” των καπιταλιστικών κρατών. Η αυγή του 20ουαιώνα βρήκε την θαλασσοκράτειρα Αγγλία, την μεγαλομανή Γερμανία, την ανερχόμενη Γαλλία και την κλεισμένη στις ψυχρές θάλασσες Ρωσία να επιδιώκουν την κυριαρχία τους στον νέο αιώνα της βιομηχανίας. Αυστροουγγαρία, Η.Π.Α., Ιταλία, Βαλκανικές χώρες, Ιαπωνία παράλληλα επιζητούσαν και το δικό τους μερτικό στη μοιρασιά. Το Ανατολικό ήταν το φλέγον ζήτημα και ο εδαφικός χώρος της φθίνουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποτελούσε τότε το χώρο μοιρασιάς της καπιταλιστικής λείας.
        Κάτω από αυτές τις συνθήκες πραγματοποιήθηκε και η Μικρασιατική εκστρατεία, που την πλήρωσε ακριβά ο ελληνικός λαός, ενώ δεν ήταν αυτός που την εμπνεύστηκε. Ήταν η προσπάθεια εξυπηρέτησης των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης, που ταύτιζε τα συμφέροντά της με εκείνα των Ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Στην ουρά της πολιτικής των “Μεγάλων Δυνάμεων” της εποχής η άρχουσα τάξη της Ελλάδας ύψωσε το λάβαρο της “Μεγάλης ιδέας”. Συστρατεύτηκε μέσα σε μια λυκοσυμμαχία, που οι κυρίαρχοι του “παιχνιδιού” αποφάσιζαν, όπως γίνεται πάντα, με γνώμονα το οικονομικό τους συμφέρον χωρίς συναισθηματισμούς. Για την εκπλήρωση των εγκληματικών επιλογών τους δεν στοχεύουν μόνο τους “αντιπάλους” τους αλλά όποτε χρειάζεται και τους ίδιους τους συμμάχους τους. Στην τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής κύρια ευθύνη φέρουν οι πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες της Ελλάδας και Τουρκίας. Η εκστρατεία των Ελληνικών στρατευμάτων στην Τουρκία υλοποιήθηκε από τις δύο πολιτικές παρατάξεις, που και οι δύο εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, η μία υπό την ηγεσία του βασιλιά Κωνσταντίνου και η άλλη του Ελευθέριου Βενιζέλου. Και οι δύο παρατάξεις ευθύνονται για τη Μικρασιατική εκστρατεία με μεγάλο θύμα τον ελληνικό λαό.

Τα θύματα μπορούν νικήσουν

Οι φωτογραφίες της προσφυγιάς, που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, μαρτυρούν, πως τα μεγάλα θύματα των πολέμων για τη μοιρασιά των αγορών είναι πάντα οι λαοί. Είναι θύματα πρώτ' απ' όλα της δικής τους αστικής τάξης, που επιδιώκει να γλύψει ένα κοκαλάκι από τη μοιρασιά της λείας. Αυτό το δίδαγμα είναι πολύ επίκαιρο σήμερα, που τόσο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και οι προηγούμενες ή οι επόμενες κυβερνήσεις εμπλέκουν τον Ελληνικό λαό στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς των Νατοϊκών και Ευρω-ενωσιακών “συμμάχων μας”. Η τυχοδιωκτική πολιτική, που σχετίζεται με την εκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών στο Αιγαίο και τη γύρω περιοχή καθώς και των αγωγών για τη μεταφορά ενέργειας και που πραγματοποιείται με πολεμική υπόκρουση, εγγυμονεί σήμερα νέους κινδύνους και νέες συμφορές για τον Ελληνικό λαό.

Για να μπει τέρμα στην προσφυγιά και στις άλλες συμφορές από τις πολεμικές συγκρούσεις πρέπει να βάλουμε στο στόχαστρο τον ένοχο, που δεν είναι άλλος από το κεφάλαιο μαζί με όλα τα κόμματα, που εξυπηρετούν τα συμφέροντά του. Κάθε λαός για να ξεφύγει από τη συμφορά οφείλει να έρθει σε ρήξη με αυτό τον εχθρό, δηλαδή να παλέψει για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου της δικής του χώρας. Δεν ωφελεί η αντικατάσταση κάποιας κυβέρνησης από μιαν άλλη, που κι αυτή θα εξυπηρετεί την πολιτική της μιας ή της άλλης μερίδας κεφαλαίου. Απαιτείται η νίκη μιας λαϊκής συμμαχίας, η οποία θα προχωρήσει στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής της χώρας, δηλαδή στην κατάργηση τόσο της οικονομικής όσο και της πολιτικής εξουσίας της αστικής τάξης. Κάθε λαός, δηλαδή, οφείλει πρωτ' απ' όλα να ξεμπερδέψει με τη δική του αστική τάξη. Έτσι όλοι οι λαοί μαζί να εξαλείψουν μια για πάντα την πραγματική αιτία των συμφορών τους, τον καπιταλισμό.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση