“Ναι, για το ψωμί παλεύουμε και για τα τριαντάφυλλα.
Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός φέρνουμε τις μεγάλες μέρες
το ξεσήκωμα των γυναικών είναι ξεσήκωμα όλης της ανθρωπότητας...”

τραγουδούσαν χιλιάδες κλωστοϋφαντουργίνες το Φεβρουάριο του 1910 σε μια μεγάλη αιματηρή απεργιακή κινητοποίηση, που έγινε στη Μασαχουσέτη και κράτησε πάνω από δεκατρείς εβδομάδες ενάντια στις άθλιες συνθήκες εργασίας και στους μισθούς πείνας, που έκαναν τη ζωή των εργατριών που δούλευαν στα εργοστάσια υφαντουργίας κόλαση πραγματική. Και δε ήταν η πρώτη φορά που η φωνή της υφάντρας και της ράφτρας είχε ακουστεί στους δρόμους του αγώνα. Ήταν ξανά στις 8 του Μάρτη του 1857 στη Ν.Υόρκη, όταν σε μια διαδήλωση, που χτυπήθηκε άγρια και βάφτηκε με αίμα, λευκοντυμένες εργάτριες είχαν σηκώσει ανάστημα απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσής τους διεκδικώντας λιγότερες ώρες εργασίας σε ένα ωράριο που τότε έφτανε τις 16 ώρες τη μέρα, ίσο μισθό για ίση δουλειά με τους άντρες συντρόφους τους, ανθρωπινές συνθήκες ζωής και δουλειάς μέσα στις άθλιες φάμπρικες. Σ΄αυτόν τον μισό σχεδόν αιώνα, που είχε μεσολαβήσει ανάμεσα στις δύο αυτές μεγαλειώδεις απεργίες οι εργαζόμενες γυναίκες με αφάνταστο ενθουσιασμό και πείσμα είχαν συγκροτήσει μερικά από τα μεγαλύτερα σωματεία στην ιστορία του αμερικάνικου εργατικού κινήματος και διεξήγαγαν μαχητικούς αγώνες, που αντιμετωπίζονταν βίαια από τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς και από τους πληρωμένους τραμπούκους των επιχειρηματιών.

8march FREE

Μετά από λίγα χρόνια, το 1907, με πρωτοβουλία μιας μεγάλης αγωνίστριας για την απελευθέρωση της γυναίκας από τα ταξικά δεσμά της, της Κλάρας Τσέτκιν, συγκλήθηκε η πρώτη Διεθνής Συνδιάσκεψη των γυναικών, στην οποία εκλέχθηκε γραμματέας και το 1910 κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου συνεδρίου σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη με δική της πρόταση καθιερώθηκε η 8 του Μάρτη, μέρα μνήμης της πάλης και της θυσίας των εργατριών της Ν.Υόρκης, να γιορτάζεται ως Διεθνής Ημέρα των Γυναικών. Από τότε τη μέρα αυτή το γυναικείο κίνημα ως αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού επαναστατικού κινήματος κάνει το δικό του απολογισμό και προετοιμάζει τον κοινό αντρικό και γυναικείο αγώνα πάνω στο κοινό συμφέρον που τους ενώνει ενάντια στην ταξική κοινωνία, που τους κρατά σφιχτά αλυσσωδεμένους με τον ίδιο ανάλγητο τρόπο.
Το γεγονός ότι ο μισός και πάνω πληθυσμός της γης κατά τη διάρκεια της ιστορικής πορείας της ανθρωπότητας υποβαθμίστηκε,ταπεινώθηκε και αχρηστεύτηκε βιολογικά, κοινωνικά, πολιτιστικά δεν έγινε τυχαία. Η γυναίκα ως κατώτερο πλάσμα σε απόλυτη εξάρτηση από τον άντρα δεν προέκυψε από το πουθενά.

       Είναι κοινωνικό φαινόμενο της ταξικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας και αποτέλεσμα των δοσμένων σχέσεων παραγωγής. Υπήρξε μια εποχή στην ανθρώπινη ιστορία, όπου τα δύο φύλα εργάζονταν για να παράγουν αγαθά που δεν ήταν εμπόρευμα, όπου η γυναίκα ήταν παραγωγός και διέθετε κύρος και σεβασμό, όπου δεν υπήρχε εξουσία και καταπίεση και όπου κανένας δεν κατείχε κανένα παρά ελεύθερα ο καθένας διέθετε τον εαυτό του . Τότε όμως δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία. Με το πέρασμα στο παραγωγικό στάδιο νέες ανθρώπινες σχέσεις δημιουργούνται που σαρώνουν τον παλιό τρόπο ζωής. Όπως και η γη και τα ζώα έτσι και η γυναίκα ως μέσο παραγωγής κι αυτή, περνάει στην ιδιοκτησία του άντρα. Κι αυτή η υποδούλωση στις διάφορες μορφές που πήρε, είτε ως απλό όργανο παιδοποιίας,είτε ως σκεύος ηδονής,είτε ως κυρία της κουζίνας με τον εγκλεισμό της στον μικρόκοσμο και μόνο της οικογενειακής εστίας και με ρόλο καθαρά υπηρετικό, διατηρείται σ΄ όλες τις ταξικές κοινωνίες και τα εκμεταλλευτικά κοινωνικά συστήματα που λειτούργησαν έως και σήμερα. Στην αρχαία δουλοχτητική κοινωνία, στη φεουδαρχική αλλά και στη σημερινή αστική με αρκετές διαφοροποιήσεις, που όμως δε μεταβάλλουν τον πυρήνα της ανισότητας, η γυναίκα μέσα από την περιθωριοποίησή της και την κοινωνικοοικονομική της απομόνωση διαμορφώθηκε σε ένα ον δεύτερης κατηγορίας.


        Στην πορεία της εξέλιξής του όμως το καπιταλιστικό σύστημα, καθώς χρειαζόταν εργατικά χέρια προκειμένου να αυξήσει την παραγωγή και την κερδοφορία του, αναγκάστηκε να ανοίξει τις πύλες για την είσοδο της γυναίκας στην κοινωνική εργασία ανοίγοντας έτσι και το δρόμο για την απελευθέρωσή της από την αντρική υπεροχή, που στην πράξη πια αποδείχτηκε ανύπαρκτη. Ωστόσο ο δρόμος αυτός ήταν στρωμένος με νέα εμπόδια , με νέες μορφές ανισότητας μεταξύ των δύο φύλων, αφού ο καπιταλισμός δε νοιαζόταν για την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών αλλά αντίθετα για τη διατήρηση της ανισότητας και την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσής τους ως πηγή πρόσθετης γι αυτόν κερδοφορίας. Μπορεί βέβαια κάτω από την πίεση των εργατικών αγώνων και των δικών της αναγκών η αστική τάξη να αναγνώρισε στο δυτικό κυρίως προηγμένο κόσμο αστικά και πολιτικά δικαιώματα στη γυναίκα, να πρόσφερε δυνατότητες βελτίωσης του μορφωτικού της επιπέδου με την είσοδο στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, όμως δεν μπόρεσε και δεν μπορεί να δώσει την πραγματική ισοτιμία γιατί αυτή έρχεται σε αντίθεση με τον εκμεταλλευτικό της χαρακτήρα.


        Όλο και περισσότερο σήμερα, που με πρόσχημα την καπιταλιστική κρίση εντείνεται η ολομέτωπη επίθεση του συστήματος στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και η γυναικεία εργατική δύναμη τιμάται όλο και πιο φθηνά με την ανεργία να εκτινάσσεται στα ύψη, με χαμηλότερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, με απολύσεις λόγω εγκυμοσύνης, με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, με μαύρη εργασία , γίνεται κατανοητό ότι η πηγή του κακού πρέπει να αναζητηθεί στην ύπαρξη της ταξικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Η απελευθέρωση της γυναίκας και η οριστική και πλήρη λύση όλων της των προβλημάτων δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο μετά από τις μεγάλες ανατροπές που θα απελευθερώσουν γενικά την ανθρώπινη κοινωνία και θα καταργήσουν κάθε μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

        Από το 1804 που καταγράφεται η πρώτη απεργία των εργατριών, που κατασκεύαζαν γάντια στο Ουόρτσεστερ της Αγγλίας μέχρι και σήμερα μια μακριά κόκκινη γραμμή από γυναικείους εργατικούς αγώνες βγαλμένους από τα σπλάχνα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος δημιουργούν τη συλλογική συνείδηση για την ελευθερία του αγωνιζόμενου ανθρώπου, που δεν έχει πρόσημο φύλου παρά μόνο κοινωνικής τάξης. Οι αγώνες των εργατριών της Ν. Υόρκης, που σήμερα τιμάμε, καθώς και όλοι οι αγώνες του χτες και του σήμερα για τη χειραφέτηση των γυναικών, του πιο καταπιεσμένου και εκμεταλλευόμενου μέρους του εργαζόμενου λαού, αποτελούν πραγματικές παραδόσεις πολιτισμού .Και όσο περισσότερο είναι ζωντανές αυτές οι παραδόσεις, όσο λιγότερο αποτελούν απλές αποστεωμένες αναμνήσεις του παρελθόντος, κούφιες γιορτές ευτελισμένες από την καπηλεία ενός συστήματος που κάνει τα πάντα για να τις σβήσει ή να τις παραμορφώσει, τόσο περισσότερο γίνονται ενεργητική δύναμη για τη γενικότερη ιστορική εξέλιξη της ανθρωπότητας, που περνάει μέσα από την κοινή απελευθέρωση αντρών και γυναικών από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση