Είναι αλήθεια πως μερικές φορές μπερδευόμαστε. Κάνουμε κάποιες σκέψεις που αντί να μας εξυπηρετούν, εξυπηρετούν τους αντιπάλους μας. Αντί να μας δίνουν δύναμη για να λύνουμε τα προβλήματά μας, αδυνατίζουν τη σκέψη και τη θέλησή μας.

antipaloi ImageFREE

   

Συνηθίζουμε, για παράδειγμα, να αντιμετωπίζουμε τα μνημόνια, που ρημάζουν τη ζωή μας λέγοντας: “Κι εμείς έχουμε δίκιο που διαμαρτυρόμαστε αλλά και οι δανειστές έχουν δίκιο να ζητάνε πίσω τα λεφτά τους”. Από τη μια καταριόμαστε τους Αμερικάνους, τους Ευρωπαίους, και ιδιαίτερα τους “Γερμαναράδες” που μας ξεζουμίζουν κι από την άλλη κρυφά ή φανερά ομολογούμε πως “κι εμείς να ήμασταν στη θέση των δανειστών με τον ίδιο αν όχι με χειρότερο τρόπο θα πιέζαμε τους δανειζόμενους.
Στην προκειμένη περίπτωση αξίζει να θυμηθούμε κάτι που έλεγε ο Μπέρτολ Μπρεχτ: “Οι αντίπαλοί μας είναι αντίπαλοι της ανθρωπότητας. Δεν έχουν δίκιο κι αυτοί, από τη σκοπιά τους. Το άδικο βρίσκεται στη σκοπιά τους. Υπερασπίζουν την αρπαγή και τα προνόμια και “καταλαβαίνω” δεν πρέπει εδώ να σημαίνει “συγχωρώ”. Πρόκειται για συμπυκνωμένες σοφές σκέψεις, που αξίζει να τις εξετάσουμε αναλυτικά. Είναι πράγματι οι αντίπαλοί μας εχθροί της ανθρωπότητας; Είναι δηλαδή αντίπαλοί μας οι Γάλλοι που κάθε λίγο και λιγάκι βγαίνουν και λένε και καμμιά καλή κουβέντα; Οι Ιταλοί που χρωστάνε περίπου δέκα φορές περισσότερα από μας; Οι Ισπανοί; Οι βαλκανικές χώρες; Είναι αντίπαλοί μας κι αυτοί; Τι θέλει να πει ο Μπρεχτ με τη φράση το άδικο βρίσκεται στη σκοπιά τους; Για πιο λόγο η σκοπιά των δανειστών μας είναι άδικη; Το κλειδί για να καταλάβουμε τα σοφά λόγια του Μπρεχτ είναι να σκεφτούμε πριν απ όλα ποιοι είναι αυτοί, που θεωρούνται αντίπαλοί μας.

Εμείς και οι αντίπαλοί μας

        Ας ξεκινήσουμε πρώτα πρώτα με το ερώτημα ποιοι είμαστε εμείς. Σίγουρα εμείς δεν είμαστε όλοι οι Έλληνες. Δεν χρωστάμε όλοι διότι “δεν τα φάγαμε όλοι μαζί”. Κάθε φορά που η Ελλάδα δανείζεται, τα δανεικά δεν πάνε στο λαό, πάνε στο κεφάλαιο. Κάποιοι άνθρωποι του λαού που προσλαμβάνονται από τους Επιχειρηματικούς Ομίλους που καρπώθηκαν τα δάνεια θεωρούν ότι κι αυτοί τα τρώνε. Θεωρούν ότι αυτοί είναι οι “τυχεροί”. Μόνο που δεν είναι, διότι απλά παίρνουν αυτό που δικαιούνται. Η εργασία δεν είναι ούτε ευκαιρία, ούτε αποτέλεσμα της εύνοιας των επιχειρηματιών. Η εργασία είναι δικαίωμα. Δεν “τα τρώει” με άλλα λόγια όποιος εργάζεται, ή όποιος“βολεύεται” με διορισμό, με κάποιο μέσον. Εξασκεί το δικαίωμά του στη ζωή. Αντίθετα αυτοί που χρησιμοποιούν τα δανεικά καταχρώνται, σπαταλούν και ιδιοποιούνται ένα μέρος από αυτά εκμεταλλευόμενοι την ανθρώπινη εργασία. Αυτούς τους Επιχειρηματικούς Ομίλους και γενικότερα το Κεφάλαιο δακτυλοδεικτεί ξεκάθαρα ο Μπρεχτ λέγοντας ότι “υπερασπίζουν την αρπαγή και τα προνόμιά τους”. Αυτούς θεωρεί αντιπάλους του λαού ο Μπρεχτ.
        Ο Μπρεχτ ξεκαθαρίζει τις κοινωνικές σχέσεις λέγοντας πως οι αντίπαλοί μας είναι αντίπαλοι της ανθρωπότητας. Κι αυτό διότι αυτοί αντιμάχονται τις κοινωνικές δυνάμεις που αγωνίζονται για τον ερχομό αυτής της ιστορικής εποχής, όπου δε θα υπάρχει ταξική κοινωνία, όπου ο άνθρωπος δε θα είναι υποδουλωμένος στα μέσα παραγωγής, όπου θα είναι κύριος της φύσης, κύριος του εαυτού του, αληθινά ελεύθερος. Είναι αντίπαλοι της ανθρωπότητας επειδή είναι αντίπαλοι της κοινωνικής προόδου και της ιστορικής εξέλιξης, αντίπαλοι του ανθρώπου στο δρόμο για την πραγματική του χειραφέτηση και την πραγμάτωση της ελευθερίας του μέσα από την ικανοποίηση των υλικών και πνευματικών του αναγκών.

Γιατί δεν πρέπει να συγχωρούμε

        Για να ολοκληρώσει την ξεκάθαρη σκέψη του ο Μπρεχτ σημειώνει ακόμα πως “καταλαβαίνω” δεν πρέπει να σημαίνει “συγχωρώ”. Καταλαβαίνω σημαίνει πως αντιλαμβάνομαι πως πίσω και από το δανεισμό βρίσκεται ο μηχανισμός της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, πως κρύβεται ο χωρισμός της κοινωνίας σε δύο μέρη: Σ' αυτούς που με το μόχθο τους παράγουν τα αγαθά όλης της γης και σ αυτούς που ιδιοποιούνται αυτά τα αγαθά. Στους εκμεταλλευόμενους που πληρώνουν και τα κέρδη και τις ζημιές των εκμεταλλευτών τους, δηλαδή αυτών που είναι υπεύθυνοι για τη μιζέρια και τη δυστυχία. Μιλάει με άλλα λόγια για την ασίγαστη ταξική πάλη που διεξάγεται στην κοινωνία μας. Στην ταξική πάλη που αποτελεί την κινητήρια δύναμη της ιστορίας για το πέρασμα της ανθρωπότητας από έναν κατώτερο κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό σε έναν ανώτερο, από την καπιταλιστική βαρβαρότητα στην αταξική κοινωνία των ελεύθερων και ευτυχισμένων ανθρώπων του αύριο.
        Να γιατί δεν συγχωρεί ο Μπρεχτ τους αντιπάλους μας. Συγχώρεση σημαίνει διαιώνιση της εκμετάλλευσης, της φτώχειας, της ανασφάλειας, της ανεργίας, των πολέμων, της δυστυχίας.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση