Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας φτωχός μάστορας. Είχε πολλά εργαλεία και δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ στην αποθήκη του σπιτιού του. Τα μεσημέρια έπαιρνε έναν υπνάκο σ' ένα ντιβάνι εκεί που δούλευε.

Μια μέρα η γυναίκα του τον είδε να κοιμάται και παρατήρησε ότι στον τοίχο πάνω από το κεφάλι του ήταν κρεμασμένο ένα σκεπάρνι. “Αν πέσει το σκεπάρνι” σκέφτηκε, “θα σκοτώσει τον άντρα μου” και άρχισε να κλαίει. Τι να κάνει, τι να κάνει, φώναξε τη γειτόνισσα και της έδειξε το σκεπάρνι, που αν έπεφτε θα σκότωνε τον άντρα της. Η γειτόνισσα κατάλαβε κι εκείνη τον κίνδυνο και έβαλε τα κλάματα. Λίγο λίγο μαζεύτηκε όλο το χωριό, είδε το σκεπάρνι να κρέμεται απειλητικά πάνω από το κεφάλι του μάστορα και όλοι κλαίγανε για τον κίνδυνο που τον απειλούσε.

Ο γιος του μάστορα στεκόταν στην άκρια απορημένος. Κοιτούσε με απορία μια το σκεπάρνι και μια αυτούς που κλαίγανε. Κάποια στιγμή φώναξε: “Μα γιατί δεν ξεκρεμάμε το σκεπάρνι από τον τοίχο για να μη κινδυνεύει ο μπαμπάς μου;” Κοίταζαν το μικρό με απορία. Για δες που η λύση ήταν τόσο απλή και όλο το χωριό δεν την είχε σκεφτεί . Έτσι κι έγινε λοιπόν. Ξεκρέμασαν το σκεπάρνι που απειλούσε το μάστορα και γύρισαν ευτυχισμένοι στα σπίτια τους.

Η ιστορία πήρε τον τίτλο “ο σκεπαρνοσκοτωμένος” κι έτσι έφτασε ως εμάς.

Οι απειλές Ερντογάν

Μέρες τώρα τα ΜΜΕ μεταδίδουν και σχολιάζουν με διάφορους τρόπους τη δήλωση του Τούρκου προέδρου της Δημοκρατίας. Τα email μεταφέρουν την είδηση από υπολογιστή σε υπολογιστή με διάφορα σχόλια. O Ταγίπ Ερντογάν στην 27η σύναξη κοινοταρχών στην Άγκυρα αμφισβήτησε τη Συνθήκη της Λωζάνης θέτοντας επί της ουσίας θέμα νησιών του Αιγαίου. Ήταν η πρώτη φορά που πρόεδρος της Δημοκρατίας εξέφρασε τη διαφωνία του για τη συνθήκη της Λωζάνης.

Ας παρατηρήσουμε πριν απ όλα ότι δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος Τούρκος ηγέτης που προβαίνει σε απειλές.. Ας θυμηθούμε επίσης ότι όσα ιστορικά γεγονότα συμβαίνουν δεν πραγματοποιούνται απαραίτητα μετά από δηλώσεις προέδρων. Υπάρχουν απειλές που δεν πραγματοποιούνται και γεγονότα που διαδραματίζονται χωρίς να έχουν προηγηθεί απειλές.

Η Ελληνική πλευρά πως αντέδρασε; Στη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού στο μέγαρο Μαξίμου ο Έλληνας πρωθυπουργός χαρακτήρισε επικίνδυνη τη δήλωση Ερντογάν και δήλωσε ότι η Ελλάδα “θα ακολουθήσει το δρόμο της διεθνούς νομιμότητας”. Από την πλευρά της η αστική αντιπολίτευση εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για να μιλήσει για “θλιβερό ερασιτεχνισμό” της κυβέρνησης. Τσιμουδιά όμως για την ουσία της δήλωσης και την πορεία που προδιαγράφει η επίσημη ελληνική αντίδραση. Σα να μην έφταναν όλα αυτά ο Ευρωπαίος επίτροπος Γιοχάνες Χαν μίλησε για θέμα Τσάμηδων, κλιμακώνοντας την ένταση που επικρατούσε ήδη στην ελληνική πλευρά.

Έχουμε λοιπόν μια διπλή απειλή από συμμάχους που κρέμεται πάνω από το κεφάλι της Ελλάδας. Πρέπει να ανησυχούμε ή όχι; Κι αν ναι πως πρέπει να αντιδράσουμε; Τι σημαίνει κατά βάθος ότι η Ελλάδα θα ακολουθήσει το δρόμο της διεθνούς νομιμότητας. Λέει ότι εσείς Τούρκοι είσαστε παράνομοι, ενώ εμείς είμαστε νόμιμοι και αν καταλάβετε τα νησιά θα έχετε παραβεί τη διεθνή νομιμότητα, άρα ...θα πρέπει να φύγετε.

Κάτι κρύβεται πίσω από τις λέξεις.

Η αστική διπλωματία σε διεθνές επίπεδο έχει τη δική της γλώσσα, τη δική της σημειολογία και εξυπηρετεί κατά περίπτωση διάφορους στόχους. Ο λαός σε γενικές γραμμές δεν καταλαβαίνει τη βαρύτητα, την ουσία και το σκοπό των διπλωματικών δηλώσεων. Οι δηλώσεις μπορεί να περάσουν στα ψιλά, αλλά με την κατάλληλη προβολή τους από τα ΜΜΕ μπορεί να αξιοποιηθούν για την επιβολή αντιλαϊκών αποφάσεων. Οι δηλώσεις, για παράδειγμα, ενός πρωθυπουργού για την πιθανότητα τρομοκρατικού χτυπήματος συχνά αξιοποιούνται για την αύξηση των κονδυλίων για πολεμικούς σκοπούς, επιβολή νέων κατασταλτικών μέτρων κ.α. Το ζήτημα όμως δεν τελειώνει εδώ. Να ανησυχούμε επομένως ή όχι;

Το καλύτερο είναι να ανησυχούμε στο βαθμό που πρέπει δηλαδή αφού καταλάβουμε τι κρύβεται πίσω από τις δηλώσεις. Να παίρνουμε υπόψη μας ποιος, πότε, για ποιο λόγο και κάτω από ποιες συγκυρίες κάνει κάποιες δηλώσεις.

Ο μίτος της Αριάδνης βρίσκεται στην αξιολόγηση και το συσχετισμό των πραγματικών γεγονότων. Να θυμηθούμε τι έχει συμβεί σε παρόμοιες περιπτώσεις, ποιος κινούσε κάθε φορά τα νήματα, και τελικά ποιος τελικά βγήκε ωφελημένος και ποιος ζημιωμένος.

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τον Ερντογάν. Ας μην ασχοληθούμε με ττους διάφορους χαρακτηρισμούς που του αποδίδονται, πως δηλαδή είναι μεγαλομανής, εγωπαθής, επικίνδυνος ισλαμιστής, δικτάτορας και οτιδήποτε άλλο του προσάπτουν. Ας ρίξουμε μια ματιά στα ιστορικά γεγονότα του 20ου αιώνα, όταν δεν υπήρχε Ερντογάν. Άλλοι ήταν τότε οι πολιτικοί ηγέτες τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Τουρκία κατά τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922, άλλοι κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1973, άλλοι κατά την κρίση στα Ίμια και άλλοι σήμερα.

Οι ηγέτες έρχονται και παρέρχονται αλλά τα προβλήματα μένουν ή λύνονται με τραγικό τρόπο. Επομένως καλά κάνουμε να μην ασχοληθούμε σ΄ αυτή τη φάση με τον ίδιο τον Ερντογάν.

Ποιος ωφελείται και ποιος ζημιώνεται;

Ας δούμε τώρα ποιος ωφελήθηκε και ποιος ζημιώθηκε από τις ελληνοτουρκικές συγκρούσεις. Ζημιωμένος πάντα έβγαινε ο Ελληνικός λαός. Μήπως έβγαινε κερδισμένος ο Τουρκικός λαός; Όχι. Τα βάσανα του Τουρκικού λαού είναι τουλάχιστον τα ίδια αν όχι και μεγαλύτερα από τα βάσανα του Ελληνικού. Διαρκείς ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό, εμφύλιες συρράξεις, δικτατορίες, πόλεμοι, λαϊκές διαμαρτυρίες, καταστολές, μια εικόνα που κάθε άλλο φανερώνει ότι ο τουρκικός λαός βγήκε ωφελημένος. Αντίθετα, εκτός από το αίμα του ο Τούρκικος λαός πληρώνει άμεσα και έμμεσα και για τις κάθε φορά πολεμικές δαπάνες, τις μετακινήσεις πληθυσμών, για τη συντήρηση τουρκικών στρατευμάτων όπως αυτά στην Κύπρο.

Ποιος ωφελείται λοιπόν; Ποιοι βγάζουν κέρδος από όλες τις πολεμικές περιπέτειες των λαών; Οι ίδιοι που βγάζουν κέρδος και στις ειρηνικές περιόδους. Αυτοί που με μια λέξη ονομάζονται “κεφάλαιο”. Πρώτα και κύρια τα μονοπώλια. Οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Αυτοί κερδίζουν από την αλλαγή των συνόρων, από τους τοπικούς πολέμους, από την τρομολαγνεία, από το εάν έχουν ή δεν έχουν υφαλοκρηπίδα τα νησιά, από το αν είναι αυτή η σωστή οριοθέτηση των ΑΟΖ, αν οι αγωγοί του πετρελαίου θα κάνουν αυτή ή την άλλη διαδρομή, εάν, πόσοι και ποιοι μετανάστες θα εγκατασταθούν στην Ευρώπη.

Αλλά μήπως και στους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ου αιώνα με τις δεκάδες εκατομμυρίων νεκρούς και τραυματίες δεν παρατηρούμε το ίδιο ακριβώς σκηνικό; Οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις διάφορες μερίδες του κεφαλαίου. Οι Κρουπ, Ζίμενς, Ντόιτσε Μπανκ κ.ά. χρηματοδότησαν τους πολέμους. Για το ξαναμοίρασμα των αγορών έγιναν οι πόλεμοι. Οι εκατόμβες των νεκρών πήγαιναν χέρι-χέρι με την αύξηση των κερδών τους. Τα κέρδη τους συνεχίστηκαν και στην περίοδο της ειρήνης που ακολούθησε. Τα κέρδη τους αυγαταίνουν και σήμερα μέσα από τις κρίσεις, τις αντιλαϊκές πολιτικές, με ή χωρίς μνημόνια, σε όλες τις χώρες που απλώνουν τα πλοκάμια τους.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν;

Πίσω από το αίμα, πίσω από τις συμφορές βρίσκεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις διάφορες μερίδες του κεφαλαίου. Μονά ζυγά δικά τους. Τόσο στον πόλεμο όσο και στην ειρήνη κερδίζει πότε η μια και πότε η άλλη μερίδα. Χαμένοι βγαίνουν πάντα οι λαοί και στον πόλεμό τους και στην ειρήνη τους.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί αφού οι αποδείξεις είναι οφθαλμοφανείς και ατράνταχτες τα εγκλήματα με απειλές ή χωρίς απειλές συνεχίζονται; Γιατί δεν μπορούμε να βάλουμε ένα φρένο στα βάσανά μας; Διότι αλλού στοχεύουμε και αλλού είναι ο αντίπαλος. Στοχεύουμε τον πολιτικό και όχι την πολιτική. Στοχεύουμε το εργαλείο του εγκλήματος και όχι τον εγκληματία. Στοχεύουμε πολιτικά πρόσωπα που εκφράζουν τη μια ή την άλλη πολιτική του κεφαλαίου και αφήνουμε στο απυρόβλητο το ίδιο το κεφάλαιο, αυτούς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αυγατίζουν τα κέρδη τους. Αφήνουμε στο απυρόβλητο τα μονοπώλια, τις πολυεθνικές την οικονομική εξουσία του κεφαλαίου.

Οι διάφοροι Κεμάλ, Βενιζέλοι, Ετσεβίτ, Καραμανλήδες, Ερντογάν και Τσίπρες, πότε με δικτατορικό και πότε με δημοκρατικό προσωπείο, πότε με δεξιό και πότε με αριστερό πρόσημο, πότε με το καρότο και πότε με το μαστίγιο, όλοι τους υπηρετούν τον ίδιο αφέντη: Το κεφάλαιο. Έρχονται και παρέρχονται οι υπηρέτες του κεφαλαίου. Ονόματα αλλάζουν, φρασεολογία αλλάζουν, τρόπους εκβιασμού των λαών αλλάζουν. Ένα μόνο δεν αλλάζουν: Το αφεντικό που υπηρετούν: Το κεφάλαιο, το εκμεταλλευτικό σύστημα που τους γεννά και τους ανατρέφει. Τον καπιταλισμό.

Τέλος όπως το τέλος στο “Σκεπαρνοσκοτωμένο”

Η λύση δεν είναι το κλάμα για την απειλή , όπως στο “σκεπαρνοσκοτωμένο”, αλλά η εξάλειψη της απειλής. Η λύση ξεκινάει από τη συνειδητοποίηση ότι για να μπει τέρμα στις συμφορές με ή χωρίς απειλές, χρειάζεται να μην υπάρχει λόγος για απειλή. Να μπει στο στόχαστρο των λαών η μήτρα της απειλής και των δεινών που αυτή γεννά. Όσο οι λαοί επιλέγουν τον ένα ή τον άλλο εκπρόσωπο του κεφαλαίου, όσο με κλάψες και μοιρολατρία φλυαρούν και κλαψουρίζουν γύρω από την απειλή , όσο ασχολούνται με το αν είναι δίκαιο ή άδικο το έγκλημα, όσο αφήνουν στο απυρόβλητο τον ίδιο τον εγκληματία, τόσο η μία συμφορά θα διαδέχεται την άλλη.

Κάθε λαός στον τόπο του χρειάζεται να εξαλείψει την αιτία της απειλής. Να απαλλαγεί από το δικό του ντόπιο εχθρό. Να πάρει ο ίδιος στα χέρια του όχι μόνο την κυβερνητική εξουσία αλλά και την πραγματική εξουσία, την οικονομική. Να κάνει ιδιοκτησία του τα μέσα που παράγουν τον πλούτο. Αυτά τα μέσα που έφτιαξε με τον ιδρώτα του και του ανήκουν. Να βοηθάει με όποιο τρόπο μπορεί τον ίδιο αγώνα που διεξάγουν παράλληλα οι άλλοι λαοί. Να μοιραστεί την πείρα του με τους άλλους λαούς. Κανείς λαός στην πράξη δεν είναι μόνος του. Καμία νίκη δεν θα είναι νίκη μόνο για τον λαό που θα την κατακτήσει. Θα είναι νίκη όλων των λαών. Νίκη της ανθρωπότητας.

Απλό πράγμα είναι αυτό;

Είναι “το απλό που είναι δύσκολο να γίνει”. Έτσι έλεγε ο Μ. Μπρεχτ.

Το απλό, το δύσκολο, που θα γίνει.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση