Βλέπουμε τη μια μετά την άλλη μια σειρά φωτογραφίες από την πολύπαθη Συρία που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Όποιος διαθέτει μια σταλιά ανθρωπιάς δε μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στο δράμα της.

 

Μόνο όμως το δράμα της Συρίας; Ίσως μας αγγίζει περισσότερο το δράμα της Συρίας, επειδή βρίσκεται στη γειτονιά μας. Η προσφυγιά των Σύρων που προσπαθούν να γλυτώσουν το θάνατο που παραμονεύει στον αέρα, στη γη και στη θάλασσα, έχει γίνει και δικό μας πρόβλημα. Πρόβλημα που επηρεάζει την καθημερινότητα, το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Το ξέρουμε. Δεν είναι μόνο οι Σύριοι. Είναι και άλλοι αθώοι που έχασαν τη ζωή τους από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη και γενικότερα από τις επεμβάσεις “κατά της τρομοκρατίας” των ΗΠΑ και της ΕΕ. Περίπου 1.500.000 τα θύματα. Άλλοι λένε πως είναι πολύ περισσότερα. Άλλοι από μας προβληματίζονται και άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα, επειδή ο χάρος δε χτύπησε ακόμη τη δική τους πόρτα. Πιστεύουν ότι δεν τους αφορά, ότι αν αδιαφορήσουν θα τη γλυτώσουν.

Πόλεμος και Ειρήνη

Οι πρώτες φωτογραφίες προβάλλουν τις ομορφιές της Συρίας πριν τον πόλεμο και οι υπόλοιπες τη σημερινή φρίκη. Θαυμάζουμε τις ομορφιές των πόλεων της Συρίας πριν τον πόλεμο: Δρόμοι με κίνηση και αφθονία αγαθών. Μοντέρνα κτίρια και πολιτιστικά μνημεία. Τα αγαθά της Ειρήνης, που χαίρεται κανείς να τα χαζεύει, ανεξάρτητα από το αν πίσω από τη βιτρίνα της ευδαιμονίας κρύβονται πολλά κοινωνικά προβλήματα.

syria 0A

Στη συνέχεια ατέλειωτα ερείπια. Εκατόμβες νεκρών. Παιδιά με το θυμό και την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο. Αγωνία θανάτου την ώρα της μάχης. Καταυλισμοί και εξαθλίωση. Μίσος και απελπισία. Μια μάνα πάνω από τα σάβανα των νεκρών. Απίστευτη συμφορά και ανείπωτη φρίκη.

syria 0B

Από την ευφορία και το θαυμασμό πέφτουμε στη φρίκη, τον αποτροπιασμό και την αγανάκτηση. Από τη γοητεία της ανθρώπινης δημιουργίας στην άβυσσο της καταστροφικής μανίας. Από το άσπρο στο μαύρο.

Αυτή η αντίθεση είναι μια γροθιά στο στομάχι. Από τη μια η Ειρήνη και από την άλλη ο Πόλεμος. Αβίαστο βγαίνει για τον καθένα το συμπέρασμα: “Κατάρα στον πόλεμο κατάρα”.

Στο τέλος των φωτογραφιών εμφανίζεται φαρδιά-πλατιά μια ερώτηση: για ποιο λόγο γίνονται όλα αυτά;

syria 0C

Η τελευταία φωτογραφία δείχνει μια διαδήλωση οπαδών του ισλάμ με πανό στα αραβικά, που δεν μπορούμε να διαβάσουμε. Τα υψωμένα χέρια τους προς τον ουρανό μας φέρνουν στο νου παρόμοιες φωτογραφίες που δίνουν αφορμή στους Αμερικανούς και Ευρωπαίους ηγέτες να δίνουν όρκους ότι θα συντρίψουν τους μουσουλμάνους “τρομοκράτες”.

Παράλληλα, αναδύονται από μέσα μας και οι φοβίες που μας έχουν εμφυτέψει θρησκευτικοί ηγέτες και πολιτικοί σχολιαστές: ”Χανόμαστε Χριστιανοί! Το ισλάμ θα κυριαρχήσει. Κινδυνεύουν τα ιερά και τα όσιά μας. Δε θα αργήσει η μέρα που όλοι θα εξισλαμιστούμε!”

Πάνω στην ίδια φωτογραφία είναι γραμμένο και ένα μήνυμα: “Δεν είναι αυτό το τέλος”. Τι να σημαίνει άραγε αυτό; αν δεν είναι αυτό το τέλος ποιο είναι το τέλος; Είναι καλή ή κακή αυτή η φράση; πρόκειται για απλή διαπίστωση, για μια προειδοποίηση, ή για απειλή;

Έκλεισε μ' αυτό το συμπέρασμα ο κύκλος των φωτογραφιών: Από την ευφορία μας έριξε στη δυστυχία και από κει στην αβεβαιότητα με οσμή απειλής. Ποιος άραγε εξασκεί μέσα από φωτογραφίες και μηνύματα αυτή την ψυχολογική βία πάνω μας και που αποβλέπει;

Δεν είναι αυτό το τέλος”

Ποιο είναι το τέλος λοιπόν; Οι “καλοί” Αμερικανοί και Ευρωπαίοι σπέρνουν το θάνατο επειδή οι προκατασκευασμένοι “ κακοί” ισλαμιστές καταφέρνουν τρομοκρατικά χτυπήματα. Θα μπορούσαν να υπάρξουν “κακοί” αν δεν τους δημιουργούσαν οι “καλοί”; Οι λαοί τελικά πληρώνουν με εκατόμβες θυμάτων και με απέραντες υλικές ζημιές τον πόλεμο ανάμεσα στους “καλούς” και τους “κακούς”.

Τα αποτελέσματα της τρομοϋστερίας που προκαλούν οι “καλοί” τα αισθανόμαστε κι εμείς καθημερινά στο πετσί μας: Αύξηση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας για νέες πολεμικές δαπάνες. Ανάπτυξη νέων ένοπλων δυνάμεων, που αξιοποιούνται πρώτα και κύρια για την καταστολή των λαϊκών διαμαρτυριών. Θεσμοθέτηση πρόσθετων νόμων για την κατάργηση των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων που έχουν απομείνει. Τσάκισμα μισθών, συντάξεων και κοινωνικής πρόνοιας για να πληρωθούν οι τόκοι από τα δάνεια που πήραμε για να αγοράσουμε όπλα για να αντιμετωπίσουμε την απειλή των “κακών”.

Ο πόλεμος δεν έχει θύματα μόνο νεκρούς, τραυματίες και μετανάστες. Θύματα είμαστε κι εμείς, που ζούμε στις χώρες των “καλών” και πληρώνουμε με χίλιους δυο τρόπους τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Πότε αργά και αδιόρατα και πότε ραγδαία και ξαφνικά βλέπουμε τις ζωές μας να υποβαθμίζονται και να ρημάζουν. Φοβισμένοι και εξαπατημένοι πληρώνουμε το τίμημα της αδράνειάς μας.

Αν το τέλος δεν είναι καλό, τότε δεν είναι το τέλος.

Θα συμφωνήσουμε με το κείμενο της τελευταίας φωτογραφίας, αλλά από διαφορετική σκοπιά. Πράγματι: Δεν είναι αυτό το τέλος.

Ο άνθρωπος από τη στιγμή που ξεχώρισε από το ζώο έγινε αγωνιστής. Τίποτα δεν του χαρίστηκε. Για όλα αγωνίζεται και όλα τα πληρώνει. Πληρώνει την άγνοιά του, πληρώνει για τις λαθεμένες επιλογές του. Πληρώνει διότι ο δρόμος της προόδου δεν ήταν ποτέ στρωμένος με βάγια και τριαντάφυλλα.

Σήμερα με αφορμή την τραγωδία των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων ενάντια στην τρομοκρατία οι λαοί συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο ότι ο Μπέρτολ Μπρεχτ είχε δίκιο όταν έλεγε

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε

Πόλεμος και ειρήνη

Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά

Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους

Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα

Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους

καθώς ο γιος από την μάνα

έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά

ο πόλεμός τους σκοτώνει

ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους”.

Ο άνθρωπος μέρα με τη μέρα συνειδητοποιεί την απλή και επιστημονικά τεκμηριωμένη αλήθεια: Ο πόλεμος ξεκινά από τη δίψα του κεφαλαίου για κέρδος, για μεγαλύτερη εκμετάλλευση. Η εκμετάλλευση όμως δεν γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο. Γεννήθηκε όταν λίγοι άνθρωποι άρχισαν να ιδιοποιούνται το μόχθο των πολλών. Αυτό δεν είναι τρόπος ζωής. Είναι αρρώστια που κατατρώει τη ζωή.

Ποτέ στην ιστορία ο άνθρωπος δε συμβιβάστηκε οριστικά, ποτέ δεν κουράστηκε να αγωνίζεται. Γι αυτό και τελικά σε καμμιά μάχη που έδωσε δεν ηττήθηκε. Δεν κουράζεται να αγωνίζεται για να βάλει τέρμα στις δυσκολίες, σε όσα τον εμπόδιζαν να κερδίσει μια καλύτερη ζωή. Πάντα τραβάει για τα ξεχερσώματα. Κανένας αγώνας του δεν πήγε χαμένος. Γι αυτό μπορούμε να διαλαλήσουμε με σιγουριά: Το τέλος θα έρθει και θάναι καλό. Θα είναι ο οριστικός τερματισμός όλων των πολέμων μέσα από τον τερματισμό της εκμετάλλευσης. Κόβοντας από τη ρίζα την αιτία που προκαλεί τους πολέμους, βάζοντας τέρμα στην εξουσία του κεφαλαίου.

Ναι. Το τέλος θα έρθει και θα 'ναι καλό.

Έτσι ακριβώς, όπως το λένε οι άνθρωποι του λαού στην Ινδία: “Αν το τέλος δεν είναι καλό, τότε δεν είναι το τέλος”.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση