2018provlimatismotext

Μια από τις πιο συνταρακτικές ανθρώπινες περιπέτειες, που συνταιριάζει πνεύμα και πράξη, μελέτη σοβαρή γραφείου και ρομαντικές περιηγήσεις στα πέρατα της γης και στα βάθη των αιώνων, εξάρσεις συναισθηματικές και σκληρή αυτοπειθαρχία, πετάγματα στα περασμένα και έρευνα σχολαστική στο τώρα, είναι

"Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!.. Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει. Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο, εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο», γράφει ο Λουντέμης.

“Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί” λένε οι στίχοι του Γιώργου Σκούρτη. Και στις ειδήσεις διαβάσαμε: “Αμερικανική απόβαση... στο Στεφανοβίκειο “. “Έρχονται στο Στεφανοβίκειο για 6μηνο Apache, Chinook και Blackhawk του Στρατού των ΗΠΑ”. “Στο Στεφανοβίκειο αντί για την Αλεξανδρούπολη η αμερικανική βάση για 18 AH-64D; - 18 ελικόπτερα θα μετασταθμεύσουν”.

        Μπερδεμένα πράγματα. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Αδικαίωτο έμεινε το Πολυτεχνείο.

        Αριστερή κολόνα της πύλης: ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ. Σήμερα τα αστικά κόμματα είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση προσφέρουν γη και ύδωρ στους Αμερικάνους.

        Δεξιά κολόνα της πύλης: ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ.

  Κάποιοι γιορτάζουν σήμερα. Γι αυτούς η πτώση του “Τείχους του Βερολίνου” σήμαινε όχι απλά την ενοποίηση των δύο τμημάτων της Γερμανίας αλλά το ξεκίνημα της γενικής εφόδου για την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης.

Πάνω που ακούει ο λαός ότι ΄πρέπει να πει “Δόξα τω θεώ” γιατί επιτέλους οι θυσίες του έπιασαν τόπο, να σου και τα κακά μαντάτα πως το Τραπεζικό σύστημα κινδυνεύει, πως το εξωτερικό χρέος ολοένα και μεγαλώνει. Έτσι για μια ακόμη φορά λέει το “Βόηθα Παναγιά μου”. Όμως ποτέ στην ιστορία και για κανένα λαό δε λύθηκαν τα προβλήματα με προσευχές και με νηστείες.

Είμαστε εμείς που νικήσαμε τη σκλαβιά. “ Χρόνια παλεύαμε Λευτεριά για νάρθεις. Αιματοποτισμένοι οι δρόμοι μας, γεμάτα τα νεκροταφεία μας. Γκρεμισμένα τα σπίτια μας. Χτικιό στα στήθη μας και κουρέλια σκεπάζουν το κορμί μας. Μα κοίταξέ μας, φτερουγίζουμε, λάμπουμε. Είμαστε εμείς που νικήσαμε τη σκλαβιά. Είμαστε εμείς που σπάσαμε τις αλυσίδες.

Σταματάει ο νους του ανθρώπου μερικές φορές. Όλο νομίζουμε πως τα έχουμε δει όλα, κι όλο ξεπηδάει μπροστά μας κάτι καινούργιο: Στο Ίδρυμα της Βουλής εγκαινιάστηκε παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα έκθεση με αρχειακό υλικό για το Νίκο Πλουμπίδη. Στην έκθεση ξεναγήθηκε από τους επιμελητές της και ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας.
Τι έγινε δηλαδή;

Το πρώτο ανοιχτό γράμμα προς τον ελληνικό λαό του Νίκου Ζαχαριάδη γραμμένο στα μπουντρούμια της κρατικής ασφάλειας δημοσιεύτηκε στις 2 Νοέμβρη 1940 και ανάμεσα σε άλλα, καλούσε «(...) Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. (...) Έπαθλο

“Βρε αν ήμουνα εγώ πρωθυπουργός θα 'βλεπες τι θα 'κανα”. Τέτοια ακούμε συχνά στα καφενεία, τα παίρνουμε για καλαμπούρι και σχολιάζουμε: 'Έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες. Όλοι νομίζουμε ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε”. Μόνο που αυτό δεν είναι καλαμπούρι. Στη ίδια γη που σήμερα πατάμε, 2500 χρόνια όλοι μπορούσαν να κυβερνήσουν και μάλιστα εκλέγονταν με κλήρο.