Φυλακή δεν είναι μόνο στενοί τοίχοι και μικρά παραθυράκια με σίδερα. Είναι και τα τείχη που χτίζουμε οι ίδιοι γύρω μας με άυλα υλικά, όπως η άγνοια, η ημιμάθεια, οι προκαταλήψεις.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί μια ιστοριούλα που αφορά ένα δημοσίευμα της αμερικάνικης τοπικής εφημερίδας The Washington Post, που όπως διαβάζουμε είχε σκοπό να επισημανθεί η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη πραγματική αξία που έχουν πρόσωπα και πράγματα και σ’ αυτήν που έχουν “τα προϊόντα με ετικέτα”, τα “επώνυμα”, όπως συνήθως λέμε.

galliki ImgL

Ήταν 14 του Ιούλη του 1789, όταν ξεκίνησε μια επανάσταση που θα σηματοδοτούσε το τέλος μιας εποχής που είχε κρατήσει αιώνες και το άνοιγμα του δρόμου για το πέρασμα από μια κατώτερη ιστορική βαθμίδα εξέλιξης σε μια ανώτερη. Μιλάμε για τη Γαλλική επανάσταση ως αποτέλεσμα μιας μακράς κοινωνικής διεργασίας, προϊόν ιστορικών αναγκών και αποκορύφωμα μιας βαθιάς ταξικής πάλης. Η επανάσταση αυτή ξεκίνησε με την άλωση μιας φυλακής, που δεν ήταν όμως μια οποιαδήποτε φυλακή. Ήταν το σύμβολο της απολυταρχίας, της καταπίεσης αιώνων και του σκοταδισμού. Ήταν το προπύργιο ενός κοινωνικού και οικονομικού συστήματος, που ιστορικά είχε πλέον εξαντλήσει τις δυνάμεις του και κατέρρεε αιμορραγώντας. Εκεί στο τρομερό φρούριο της Βαστίλης με τους οκτώ πύργους του, που προστατευόταν ολόγυρα από δυο βαθιά χαντάκια, εκεί όπου φυλακίζονταν όσοι μάχονταν το θρόνο και το καθεστώς της απόλυτης μοναρχίας μπήκε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της φεουδαρχίας και των παραγωγικών της σχέσεων. Η ανερχόμενη αστική τάξη έχοντας στα χέρια της την οικονομική δύναμη διεκδικούσε και την πολιτική εξουσία. Τραπεζίτες, βιοτέχνες, έμποροι ζητούσαν φορολογικές ελαφρύνσεις, ρόλο στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής του κράτους, συμμετοχή στα κυβερνητικά όργανα.

Το άτυπο ξεκίνημα της επανάστασης είχε γίνει μερικές εβδομάδες πιο πριν, όταν είχαν συγκληθεί οι Γενικές Τάξεις. Επειδή μάλιστα οι περισσότεροι εκπρόσωποι των ευγενών και του κλήρου είχαν αρνηθεί τη συμμετοχή τους, τα μέλη της τρίτης τάξης αποφάσισαν να προχωρήσουν μόνοι τους και ανακήρυξαν τη συνέλευση των τάξεων Εθνική Συντακτική Συνέλευση, που όπως ήταν αναμενόμενο ο Βασιλιάς δεν αναγνώρισε. Ακολούθησε στις 20 Ιούνη ο όρκος του Σφαιριστηρίου με τους αντιπροσώπους της τρίτης τάξης να συμφωνούν να δώσουν στην πατρίδα το πρώτο δημοκρατικό Σύνταγμα.

Στις 14 Ιούλη το πρωί, όταν ο επαναστατημένος λαός, που τον αποτελούσαν οι λεγόμενοι sans – culottes (ξεβράκωτοι), η φτωχολογιά δηλ. του Παρισιού, όρμησε στα τείχη της Βαστίλλης, ο διοικητής του φρουρίου διέταξε να ανοίξουν πυρ και να χτυπήσουν στο ψαχνό χωρίς διάκριση άοπλους και οπλισμένους. Τα θύματα πολλαπλασιάζονται αλλά ο λαός αποφασισμένος συνεχίζει την επίθεσή του. Κάποια στιγμή οι πυροβολητές ενώνονται με τους επαναστάτες. Τα βλήματα σπάζουν τις αλυσίδες μιας από τις κινητές γέφυρες και το εξεγερμένο πλήθος εισβάλλει στο κάστρο.

Το κολαστήριο της Βαστίλης πέφτει αρχίζοντας έτσι η αντίστροφη μέτρηση για το καθεστώς της μοναρχίας. Στις 26 Αυγούστου η Εθνική Συντακτική Συνέλευση ψηφίζει τη Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη, το πιο σπουδαίο γραπτό μνημείο της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι τότε. Μια νέα μέρα για τη Γαλλία και την Ευρώπη ανέτειλε καθώς η αστική τάξη, ως προοδευτική σ' εκείνη τη φάση δύναμη, γυρίζει σελίδα στην ιστορική εξέλιξη της ανθρωπότητας. Μια σελίδα που αποκάλυψε και μια πικρή αλήθεια: Οι προσδοκίες του λαού της Γαλλίας που πολέμησε κάτω από τη σημαία της αστικής τάξης της χώρας του προδόθηκαν οικτρά. Η αστική τάξη δεν άργησε μετά την επιβολή της εξουσίας της να συνεχίσει με τους δικούς της πια όρους την εκμετάλλευση του ιδρώτα του λαού. Τα προοδευτικά συνθήματα της αστικής τάξης αντικαταστάθηκαν από ένα νέο βούρδουλα, η συσσώρευση του πλούτου παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις σε ολοένα και λιγότερα χέρια. Νέοι, πόλεμοι, νέες συμφορές νέα δυστυχία για όλους του λαούς της γης, που μέχρι σήμερα υφίστανται την ανισότητα, την ανασφάλεια και την εξαθλίωση. Κι αυτό θα κρατάει μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι λαοί ότι ο αγώνας τους θα προδίδεται όσο δεν αγωνίζονται κάτω από τη δική τους σημαία, για την κατάκτηση της δικής τους πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Η εργατική τάξη, η τάξη που ενώ παράγει το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου της γης και υφίσταται τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση καλείται από την ιστορία να πρωτοστατήσει στον αγώνα για την ανατροπή της σαπισμένης και ξεπερασμένης ιστορικά αστικής κοινωνίας και να οδηγήσει όλο το λαό σε μια ανώτερη ποιοτικά κοινωνία, τη σοσιαλιστική με στόχο την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

        Ήταν 27 Μαίου του 1963 στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου δίπλα στην Μητρόπολη. Μια μάνα πολιτικού κρατούμενου, που οι Γερμανοί φασίστες της είχαν σκοτώσει τέσσερις λεβέντες, αυτοσχεδιάζει μπροστά στο φέρετρο το σκεπασμένο απ τα λουλούδια της λατρείας και της οργής ενός λαού .

afipnisi2 ImgF

        Και να που ξαφνικά ταράζονται τα ήρεμα νερά. Εκεί που πριν λίγα χρόνια ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός χρησιμοποιούσε το “αποφασίζομεν και διατάσσομεν” τώρα πέφτει σε σκεπτικισμό. Ξύπνησε μέσα του ο φόβος μιας μαζικής παγκόσμιας αφύπνισης.
        Ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Αμερικανού προέδρου Τζίμι Κάρτερ, πριν πεθάνει σε ηλικία 89 ετών είπε τα εξής: “Προβληματίζομαι βαθύτατα διότι μια πολύ ασαφής συναισθηματικά δηλωμένη ημι-θεολογικά προσδιορισμένη διάγνωση της κεντρικής παγκόσμιας απειλής παρεμποδίζει την εθνική μας ικανότητα να κατανοήσουμε την άνευ προηγουμένου πρόκληση που προκύπτει στην εποχή μας από μια μαζική, παγκόσμια αφύπνιση η οποία παρεμποδίζει την ικανότητά μας ν΄ αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την παγκόσμια πολιτική αναταραχή που προκαλεί αυτή η αφύπνιση”. (video)         Λίγο σιβυλλική η ρήση του, αλλά αρκετή για να γίνει αντιληπτό ότι η παντοδυναμία της αποκαλούμενης “παγκοσμιοποίησης” αλα-ΗΠΑ άρχισε να αμφισβητείται. Άλλωστε ο Μπρεζίνσκι είχε ο ίδιος προφητεύσει ότι η παντοδυναμία των ΗΠΑ δεν θα μπορούσε να κρατήσει πάνω από μία γενιά, εννοώντας τη γενιά που πνέει τα λοίσθια.
        Ας θυμηθούμε ότι ο Μπρεζίνσκι ήταν βασικός αρχιτέκτονας της αντεπανάστασης στην Ουγγαρία, της “άνοιξης” της Πράγας και της επιθετικής πολιτικής για την πρόκληση ρηγμάτων ανάμεσα στις σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ανέπτυξε τη θεωρία της “νέας πλανητικής συνείδησης” , που είναι η προσπάθεια του ιμπεριαλισμού να ξεριζώσει τα “εθνικά χρώματα” των διαφόρων χωρών στον πολιτισμού και να τα αντικαταστήσει με την παγκόσμια ομοφωνία και αρμονία της αποκαλούμενης “τεχνοτρονικής κοινωνίας”.
΄        Η βασική αυτή κατεύθυνση εξακολουθεί να υλοποιείται στον ένα ή τον άλλο βαθμό από τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις όλων των καπιταλιστικών χωρών. Οι πολιτικές τους αποφάσεις και οι χρηματοδοτήσεις υποπροϊόντων κινούνται με αυτά τα κριτήρια. Επηρεάζουν αρνητικά τη συνείδηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων και αξιοποιούν όλους τους μηχανισμούς που έχουν στη διάθεσή τους για να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους
        Πόσο βάσιμος είναι λοιπόν ο φόβος του Μπρεζίνσκι; Κινδυνεύει ο ιμπεριαλισμός από μια μαζική παγκόσμια αφύπνιση; Η ιστορία διδάσκει πως οι λαοί γράφουν την ιστορία με νίκες και με πισωγυρίσματα και στις μέρες μας. Στις μέρες μας έχει αρχίσει να αμφισβητείται η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ από άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και συνασπισμούς. Τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντά τους για το ξαναμοίρασμα των παγκόσμιων αγορών δημιουργούν μια επικίνδυνη κατάσταση, ενώ το παγκόσμιο λαϊκό κίνημα μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης του 1990 δεν έχει αποκτήσει το μπόι που απαιτείται για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η παρακαταθήκη όμως από τη συσσωρευμένη ιστορική πείρα των αγώνων είναι η μαγιά που μπορεί να μετατρέψει αυτό που φοβάται ο ιμπεριαλισμός σε πραγματικότητα. Κάτι λοιπόν “μυρίστηκε ο Μπρεζίνσκι, αλλά αυτό το κάτι απαιτεί την οργανωμένη πάλη των λαϊκών μαζών για την κατάληψη της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

 

15 Μάη 1941 ο Αρης Βελουχιώτης μιλάει στη «Σύσκεψη της Καισαριανής» για την ανάγκη του ένοπλου αγώνα.

diana ImgL

        “Εγώ σκότωσα την Νταϊάνα” διαβάζουμε σε δημοσίευμα. Πρόκειται για τη δήλωση κάποιου Hopkins, 80-χρονου πράκτορα-δολοφόνου της Βρετανικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙ5 λίγο πριν πεθάνει. Κατά το δημοσίευμα ο κ. Hopkins, εργάστηκε 38 χρόνια για τη M15 ως λειτουργικός και ισχυρίζεται ότι συχνά χρησιμοποιήθηκε ως εκτελεστής από τον οργανισμό, για να δολοφονήσει άτομα που θεωρήθηκαν απειλή για την εσωτερική ασφάλεια του Ηνωμένου Βασιλείου. Ένα από τα θύματά του ήταν η πριγκίπισσα Νταϊάνα. Ισχυρίζεται μάλιστα ότι συμμετείχε σε 23 δολοφονίες από τον Ιούνιο του 1973 ως και το Δεκέμβριο του 1999. Γι αυτόν η Diana ήταν «μια όμορφη, καλόκαρδη γυναίκα» που δεν άξιζε να έχει μια σύντομη ζωή. Όμως, σύμφωνα με τον κ Hopkins, το Βρετανικό Στέμμα βρέθηκε σε κίνδυνο κι “ότι έκανε το έκανε για τη Βασίλισσα και τη χώρα του”.
        Η κυνική αυτή ομολογία προέρχονταν άραγε από τις τύψεις ενός ετοιμοθάνατου, που τον βάραιναν τα εγκλήματα που διέπραξε, ή από την επιθυμία του έστω και τις τελευταίες στιγμές της ζωής του να γίνει διάσημος; Δεν θα ενδιέφερε κανέναν αυτό το ερώτημα αν δεν υπήρχαν... προηγούμενα. Είναι γνωστό ότι κατάσκοποι εν αποστρατεία κάνουν καταγγελίες για σκοτεινές δραστηριότητες της υπηρεσίας για την οποία εργάζονταν. Δημοσιογράφοι με “κίνδυνο της ζωής τους” προβαίνουν σε αποκαλύψεις για υπόγειες διαδρομές μασόνων, για διασυνδέσεις επώνυμων πολιτικών με ανθρώπους του υποκόσμου, για συνεργασία της οικονομικής ολιγαρχίας με επώνυμες και παρακρατικές οργανώσεις.
        Όλα αυτά οδηγούν στη σκέψη ότι τα δημοσιεύματα δεν είναι τυχαία. Αν λάβουμε επιπλέον υπόψη μας, ότι στο δημοσίευμα για τον Hopkins υπάρχει και η φράση “τα περισσότερα θύματα ήταν πολιτικοί, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι και συνδικαλιστές ηγέτες” τότε μπορούμε να σκεφτούμε, ότι τέτοιου είδους δημοσιεύματα έχουν πολλούς αποδέκτες. Θύματα είναι πάντα όσοι έρχονται σε αντίθεση με την οικονομική και πολιτική εξουσία, αυτοί που υπηρετούν την κοινωνική πρόοδο και το λαϊκό συμφέρον. Να το ακούν όλοι -πριν απ΄ όλα οι ανώτεροι, οι επικίνδυνοι, οι “χαρισματικοί ηγέτες” - και να τρομοκρατούνται στη σκέψη, πως δεν θα μείνουν ατιμώρητοι για το θράσος τους να τα βάλουν με την εξουσία. Αποδέκτες είναι και οι απλοί άνθρωποι του λαού, που καλούνται να αναλογισθούν, πως δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο τις νόμιμες δομές του αστικού κράτους, αλλά και ένα σύνολο από αδίστακτες νόμιμες και παράνομες υπηρεσίες, που χρησιμοποιούν ακόμη και “μη συμβατικές μεθόδους που σκορπούν το θάνατο και την καταστροφή, συμπεριλαμβανομένων των χημικών ουσιών και δηλητηρίων”. Με δυο λόγια, δηλαδή, ο αγωνιζόμενος λαός καλείται να σκεφτεί, πως η λαϊκή αντίσταση στην εκμετάλλευση, η διεκδίκηση των δικαιωμάτων του είναι μάταιη και τελικά πως η πορεία για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και το πέρασμα σε ένα κόσμο σοσιαλιστικό δεν είναι δυνατή.
        Όμως η μέχρι σήμερα πορεία της κοινωνίας διδάσκει πως καμία φανερή ή σκοτεινή υπηρεσία, καμία πολιτική, κρατική ή στρατιωτική δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί στην ορμή του λαϊκού κινήματος. Καμία δύναμη δεν είναι ισχυρότερη από αυτή του οργανωμένου λαού, που είναι αποφασισμένος να ανατρέψει το άδικο εκμεταλλευτικό σύστημα και να το αντικαταστήσει με το καινούργιο που καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτή η λαϊκή ορμή σαρώνει στο διάβα της όλους τους νόμιμους και παράνομους μηχανισμούς της σάπιας καπιταλιστικής εξουσίας.


Πηγή:
http://ellasthasothi.blogspot.gr/2017/06/mi5.html?spref=fb&m=1

         Η διεθνής κρίση του καπιταλισμού του 1929 είχε ως συνέπεια για την Ελλάδα μεταξύ άλλων και τη μείωση στο ελάχιστο των εξαγωγών, κυρίως των καπνικών, που είχαν αποτελέσει για όλη την περίοδο του Μεσοπολέμου τη βασική πηγή συναλλάγματος της χώρας.

«Ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά

Όταν το απόγευμα της 4ης Μαίου στην πολυσύχναστη πλατεία Haymarket στο Σικάγο ξεκίνησε κάτω από ψιλόβροχο η συγκέντρωση 6.000 περίπου απεργών με ομιλητή τον μαχητικό ηγέτη των εργατών Ώγκαστ Σπάις, τίποτα δεν προμηνούσε την εξέλιξη.